قالیباف حتی یک بار از مردم رای نگرفته است

خبرآنلاین نوشت: ابتدای هفته جاری قالیباف در نامه‌ای خطاب به «جوانان انقلابی و دلسوز ایران»، خواستار «تغییر اساسی در نحوه کنش جریان اصولگرایی» و حرکت به سوی «نو اصولگرایی» شد.

۲۴ ساعت بعد، مصطفی میرسلیم ، با اشاره به تخلفات منتسب به محمدباقر قالیباف، تأکید کرد: شهردار اصولگرای تهران صلاحیت پذیرفتن مسئولیت خطیر ریاست جمهوری را نداشت و اگر نبود اصرار مؤتلفه اسلامی برای حفظ وحدت انتخاباتی، او در مناظره‌ها گوشه‌ای از تخلفات را افشا می‌کرد.

رفتار کارگردانان و بازیگران ائتلاف انتخاباتی اصولگرایان، نشان داد این جایگاه لزوماً از سوی این طیف به او پیشکش نخواهد شد. فارغ از تفاوت دعوت قالیباف و رئیسی از سوی «جمنا» در آستانه انتخابات، رفت و آمد چهره‌های اصولگرا به مشهد و عکس‌های یادگاری با سید ابراهیم رئیسی بعد از انتخابات و مطرح شدن نام تولیت آستان قدس رضوی به عنوان ظرفیتی که توان هدایت بخشی از جریان اصولگرا را دارد، نشان می‌دهد اصولگرایان ائتلافی اگر چه از قالیباف به خاطر کناره‌گیری خودخواسته یا دیگرخواسته‌اش متشکر هستند، اما حداقل تا امروز نشان نداده‌اند که برای او و رئیسی سهم برابری قائل هستند.

با اندکی تساهل و تسامح می‌توان مناقشه «پیر»‌ها و «پور»‌های اصولگرا را در این دریافته جست‌وجو کرد. اما آیا محمدباقر قالیباف ۵۶ ساله می‌تواند لیدر نواصولگرایی باشد؟ چهره‌ای که هیچ کدام از مسئولیت‌هایش از رهگذر رأی مردم نبوده است، می‌تواند برای پیروزی و رأی‌آوری جریان متبوعش نسخه بپیچد؟ اصولگرایان تا چه اندازه جسارت تجدید نظر و بازتعریف تعاملات خود با مردم و نهادهای حاکمیتی دارند؟ آیا این جریان می‌تواند به صورت جدی وارد «خودانتقادی» شده و به جای توسل و تمسک به شیوه‌های گذشته، راهی تازه بیابد یا بسازد؟ یا همان طور که نصرالله پژمانفر عضو جبهه پایداری دیروز گفت «نواصولگرایی»، بازی با کلمات است؟