رفتار فراكسيونی لاريجاني فراموش نشود

برخلاف دور قبل (در مجلس نهم) كه تنها دو وزير توانسته بودند بالاي ۲۰۰ راي كسب كنند، اين بار از ميان ۱۷ وزير پيشنهاد شده، ۷ وزير بالاي ۲۰۰ راي آوردند.

داوودحشمتی در روزنامه قانون نوشت: برخلاف دور قبل (در مجلس نهم) كه تنها دو وزير توانسته بودند بالاي ۲۰۰ راي كسب كنند، اين بار از ميان ۱۷ وزير پيشنهاد شده، ۷ وزير بالاي ۲۰۰ راي آوردند.

تنها يك وزير از راه‌يابي به دولت باز ماند كه در آن مورد نيز بايد رفتار فراكسيون مستقلين (فراكسيون لاريجاني) راكه نقش عمده در کنار فراکسیون ولایی داشت را حتما مد نظر قرار داد. هفته قبل بود كه عارف در كنگره سازمان عدالت و آزادي از «غربال ليست اميد» براي انتخابات آينده حرف زده بود. هشداری که باید شنیده شود.

فراكسيون مستقلين، صبح ديروز و قبل از راي گيري در صحن علني،در درون فراكسيون يك راي‌گيري برگزار كرد. براساس گزارش سايت امتداد، كساني كه در اين راي گيري توانسته بودند بيش از 66 درصد آرا (دو سوم) را كسب كنند مورد حمايت اين فراكسيون قرار مي‌گرفتند. نكته جالب اينجاست كه سه وزير كه به اصلاح طلبي شهرت دارند در اين ليست، نتوانستند رای لازم را کسب کنند.

ربیعی توانست عبور کند و از میان حجتی و بیطرف که هر دو حمایت 40 درصد این فراکسیون را داشتند، تنها حجتی توانست رای اعتماد بگیرد. فراكسيون مستقلين به رياست جلالي و مديريت پيش پرده لاريجاني، نسبت به دو فراكسيون اميد و اصولگرايان ولايي از تعداد نمايندگان كمتري برخوردار است؛ اما از آنجا كه در ميانه اين دو فراكسيون قرار گرفته آراي‌شان تاثيرگذار است.

همان‌گونه كه در جريان راي‌گيري سال اول براي رياست علي لاريجاني تاثيرگذار بود. با توجه به اينكه این فراکسیون، واكنشش را نسبت به محمود حجتي و بيطرف به اين صورت نشان داد مي‌توان برداشت مشخصي از رفتار آن‌ها به اين معنا داشت: «براي اين فراكسيون، اهميت در برند اصلاح طلبي و غير اصلاح طلبي است. آن‌ها تمايل زيادي به كساني دارند كه در ميانه قرار دارند. از سوي ديگر، واكنش شديدي به نام اصلاح طلبي دارند و حاضر نيستند افرادي را كه برند اصلاحات دارند، حمايت كنند».

عارف درست گفته بود:«باید از هم‌اکنون خود را برای انتخابات 98 آماده کنیم». تغيير در تركيب مجلس، كار مهمي بود كه در گام اول به درستي صورت گرفت. در اين مجلس، شاهد اين هستيم كه كريمي قدوسي‌ها تنها و در انزوا ماندند. ديگر خبري از كوچك‌زاده‌ها و رسايي‌‌ها نيست. زاكاني و ده‌ها عضو از پايداري، رهپويان و ايثارگران را درونش نمي بينيم. همراهی بیشتری با دولت وجود دارد و وزرایی که برند اصلاحات ندارند می‌توانند به راحتی عبور ‌کنند. اما اين گام اول بود.

بايد در شناساندن افراد فراكسيون مستقلين نيز در دو سال آينده تلاش كرد. همان‌گونه كه اصلاح طلبان توانستند با معرفي واضح و آشكار چهره‌هايي چون رسايي، نبويان، كوچك زاده و زاكاني مانع از حضور دوباره آن‌ها در مجلس شوند، اين فراكسيون را هم بايد منصفانه به مردم معرفي کرد. البته اين اولين خروجي تيم لاريجاني در مجلس نيست. آخرين آن هم نخواهد بود.

نكته اينجاست كه سال 94 با ردصلاحيت هاي گسترده، تصميم بر اين شده بود كه از افرادی که با پایداری‌ها زاویه داشتند براي تكميل ليست استفاده كنند اما اگر لیست نمی‌توانست به طور کامل پر شود، چرا نبايد با چند نفر کمتر معرفی شود؟ تجربه‌اي كه پيش روي ماست اين است كه آن‌ها تا «دم در مجلس» با ليست اميد هستند. عارف در اين مورد گفته بود:‌ «چندی پیش به یکی از دوستان لیست امید در مجلس به صورت خصوصی گلایه کردم و چند روز بعد دیدم که گفته است حضور من در لیست امید فلان شهرستان، افتخاری برای این لیست بوده است، مشکلی نیست.

ما در انتخابات ۹۸ خود را از این افتخار محروم می‌کنیم، ببینیم باز این افراد رای می‌آورند یا خیر!»(سخنرانی کنگره سازمان آزادی و عدالت). به باور من تكليف اصلاح طلبان با اصولگراياني مانند توكلي، نادران، ابوترابي و حدادعادل، يا حتي زاكاني و رسايي، كاملا مشخص است اما با كساني كه تا ورودی مجلس با شما هستند، تکلیف‌تان مشخص نيست. آن‌ها مي‌توانند راي مردم را با برند و اندیشه‌های خود به دست بياورند نه با حضور در ليستي كه مردم به آن اعتماد كرده و براي راي آوردنش تلاش بسيار مي‌كنند.

این درست است که اصلاح طلبان درانتخابات‌های اخیر به اسامی و جناح‌ها توجه ندارند بلكه به جای آن نگاه می‌کنند كه کدام افراد، رفتارهای اصلاح طلبانه دارند، اما به آن معنا نیست که باید به افرادی رضایت داد که با شما دشمن هستند.