جزئیات حادثه اتوبوس دانش آموزان هرمزگانی

مملکت صاحب نداره اگر داشت وضعیت این نبود حرف دل همه مردم می زنم

تسلیت به خانوادهای داغدار.خدایا صبر وتحمل این مصیبت را نصیبشان کند انشا ا...روحشان شاد

اینهم بگذرد ودوباره ........

تو‌ایران طبیعیه چرا نظرهای مردم پخش نمیکنید همه دارن فوش میدن لابد

مقصر اصلی حادثه کسانی هستند که شب بچه ها را به اردو فرستادن .چرا دنبال مسایل فرعی هستین .???

پلیس راه هیچ کنترلی بر جاده ها نداره مخصوصا شبها وهمه چی رو گذاشته به عهده دوربینهای کنترل سرعت!! در جاده های کشور از ساعت ۱۱ شب تا نزدیک صبح در فاصله صد کیلومتر شما هیچ خودرو پلیسی که عملیاتی باشه نمیبینید ایا فکرنمیکنید یکی ازعلل امار بالای تلفات جاده ای ما این مسئله باشه؟

باید راننده را مجازات کرد که باعث این جنایت شده

واقعا شبه برانگیزه چرا هرسال برا نخبه ها اتفاق میافته
خدا گواهه من که پدر دختر باشم عمرا بزارم با این عرابه های مرگ سفر کنند.
خداوند به بازماندگان واقعا صبربده
خیلی متاسفم

وقتی جاده ها همگام با تعداد وکیفیت ماشینها تغییر نکنه همینه وبهتر نمیشه خدا به داد ما برسد

آخه روز رو ازتون گرفتن ,که این بچه ها رو شب فرستادید,,چقدر توی این مملکت باید از اینجور حوادثها رخ بده وبعد هم به باد فراموشی سپرده بشه,هنوز سربازای عزیز که تصادف کردن فراموشمون نشده

من خودم دانش اموز كه بودم يادمه اردو كه ميرفتيم بعضي از راننده ها متاسفانه بيشتر حواسشون به دخترهاي تو اتوبوس بود ، اميدوارم مساله بي توجهي راننده به جلو حواس پرتي ايشون به خاطر دختر خانم ها نباشه كه اگه باشه جنايت كرده

ضمن تسلیت به اولیا دانش اموزان. چندنخبه واینده ساز که سرمایه های کشورند بعلت اعتمادبه اتوبوس کهنه وغیراستاندارد وراننده های خماروخسته سربه نیست شدند متاسفم

خانه محدثه شب راه

راهی خانه محدثه در شهسوار میناب می‌شوم. روستایی دورافتاده که محدثه به همراه پدربزرگ و مادربزرگش زندگی می‌کنه. در این روستا تا نام خانوادگی شب‌راه را از بومی‌ها می‌پرسم سری تکان می‌دهند و آهی می‌کشند: نرسیده به بن‌بست خاکی خونه محدثه است. به خانه سیمانی که پیرمردی سن و سال‌دار جلو درش نشسته است، با دست اشاره می‌کند که داخل شوم.

همین‌که وارد می‌شوم چند زن سن و سال‌دار دور و برم را می‌گیرند و می‌گویند: شما از کجا آمدید: «شما دکترین؟ شما از محدثه خبر دارین. معلمین؟» عمه‌های محدثه از بندرعباس به شهسوار آمده‌اند تا از حال و روز برادرزاده باخبر شوند.

یکی‌شان محکم دستهایم را می‌گیرد و داد می‌زند: «تو رو خدا کمکم کنید بد زخمی خوردیم. دست و پای برادرزاده‌ام قطع شده. نه دست داره نه پا... چیکار کنیم. شما می‌تونید صحبت کنید که دست و پای برادرزاده‌ام رو پیوند بزنند. به کی بگم من هیچ‌کس رو نمی‌شناسم.»

همین‌طور تکرار می‌کند و گریه می‌کند بعضی از جمله‌ها را نمی‌فهمم. با لهجه حرف می‌زند. آرام‌تر که می‌شود گوشه حیاط می‌نشیند و از حال و روز محدثه می‌گوید. برایم می‌گوید محدثه یک ساله بوده که مادرش به خاطر بیماری سرطان سینه جان می‌دهد و محدثه در کنار پدربزرگ و مادربزرگ 17 ساله می‌شود.

از روزهای سختی محدثه می‌گوید: «وقتی که بچه بود پدرش زن گرفت و زنش هم قبول نکرد محدثه رو بزرگ کند. محدثه توی همین روستا موند وخیلی سختی کشید. پدرم که مالی نداره با کمک من و بقیه عمه‌هاش درس خوند، می‌خواستیم شوهرش بدیم اما موافقت نمی‌کرد، می‌گفت می‌خوام درس بخونم دکتر بشم، علوم تجربی می‌خواست بخونه.

ای کاش شوهرش داده بودیم، درس بدبختمون کرد. درس خوندنش هم کلی هزینه داشت. باباش راننده تاکسی هست اینجا که کار نیست. یک وقت‌هایی پول داشت خیلی وقت‌ها هم نداشت. من پول می‌دادم خاله‌هاش پول می‌دادن. بابام پول یارانه رو می‌گرفت تا محدثه درس بخونه.»

هنوز وضعیت مصدومیت محدثه روشن نشده است. یک دست و یک پایش قطع شده و پدرش به بیمارستان داراب رفته. پزشکان از او خواسته‌اند رضایت بدهد تا به دلیل جراحت شدید پای محدثه را هم قطع کنند اما هنوز رضایت نداده. سرنوشت دختری بدون دست و پا در روستایی دورافتاده چه خواهد شد؟ مسئولان حواسشان هست؟