فاصله روحانی از اصلاح‌طلبان

در روزهای گذشته سخنانی از اصولگرایان، در مورد احتمال فاصله گرفتن حسن روحانی از اصلاح‌طلبان به گوش می‌رسد. طبیعتا درعالم سیاست هیچ اتحاد و افتراقی ابدی نیست. به همین اعتبار دوست و دشمن ازلی ابدی هم در عالم سیاست وجود ندارد و منافع سیاسی، موجب نزدیکی و دور شدن جبهه‌ها و افراد می‌شود.

احمد شیرزاد در روزنامه آرمان نوشت: در روزهای گذشته سخنانی از اصولگرایان، در مورد احتمال فاصله گرفتن حسن روحانی از اصلاح‌طلبان به گوش می‌رسد. طبیعتا درعالم سیاست هیچ اتحاد و افتراقی ابدی نیست. به همین اعتبار دوست و دشمن ازلی ابدی هم در عالم سیاست وجود ندارد و منافع سیاسی، موجب نزدیکی و دور شدن جبهه‌ها و افراد می‌شود.

اما در عین حال ذکر این نکته ضروری است که اتحاد بین روحانی و اصلاح‌طلبان چندان اتحاد شکننده‌ای نیست و محکم‌تر از آنی است که برخی تصور می‌کنند. هرچند که آقای روحانی در سال ۹۲ به عنوان پدیده ظاهر شد و تا قبل از آن کسی تصور واضحی از میزان نزدیکی دیدگاه‌های وی با اصلاح‌طلبان نداشت اما پس از در دست گرفتن سکان قوه مجریه نشان داد در مجموع با آرمان ها و اهداف اصلاحات نسبتی نزدیک دارد.

از طرفی نیز مجموعه اصلاح‌طلبان روحانی را از نظر شیوه عملکرد دنبال‌کننده مرحوم آیت‌ا... هاشمی و سیاستمداری عملگرا و متمرکز بر نتیجه می‌دیدند تا فردی که بیانی صریح در مواجهه با مشکلات دارد. البته وی فراتر از این نیز ظاهر شده و در چند مورد که نتیجه مناسب را از عملکرد خود به‌ دست نیاورده بود، به بیان مسائل در افکار عمومی پرداخت.

در این بین باید توجه داشت که مجموعا نگاه نیروهای اصلاح‌طلب به روحانی با نگاهی که به رئیس دولت اصلاحات داشتند متفاوت است و با توجه به بررسی عمومی به نظر می‌آید رئیس جمهور سیاستمداری است که باید از وی حمایت کرد چرا که رویکردهایی نزدیک به خواسته‌های اصلاح‌طلبان دارد.

در دوران انتخابات و گرم شدن تب انتخاباتی روحانی همگرایی بیشتری با شعارهای اصلاح‌طلبانه نشان داد و همین همگرایی منجر به کسب آرای قابل توجهی برای وی شد و بر این اساس اصلاح‌طلبان و بدنه اجتماعی‌شان تصمیم به ایستادن پشت روحانی گرفتند. هرچند روحانی احتمالا بدون نشان دادن چنین چهره‌ای هم با درصد آرایی پایین‌تر برنده انتخابات می‌شد.

پیش از انتخابات جلوه روحانی اصلاح‌طلبانه‌تر بود اما در یک ماه اخیر او سعی در تعدیل فضا داشته که غیر قابل انتظار هم نیست اما ناگهانی بودن این رفتار قابل توجه است. مساله نگران‌کننده تن دادن به خواسته‌های اصولگرایان و در اولویت قرار دادن منافع آنان جهت عدم تنش و آرام نگه داشتن فضاست. در چنین شرایطی دولت روحانی و احمدی‌نژاد تفاوتی نخواهد داشت.

هرچند چنین احتمالی ضعیف به نظر می‌رسد و اگر کمترین شائبه‌ای در این مورد وجود داشته باشد، طبعا دوستان اصلاح‌طلب با نقد این مسائل در جهت شفاف‌سازی اقدام خواهند کرد. بحث همسویی افراد حاضر در دولت نیز بیشتر حاشیه‌ای است و باید به عملکردها نظارت کرد.

به طور مثال در مورد وزیر ارتباطات مسائلی از طرف اصلاح‌طلبان ‌(به‌ویژه جوانان) وجود داشت و باید عملکرد وی را نگاه کرد که آیا در برابر فشارهای اصولگرایان مقاومت می‌کند یا به خواسته‌های آنان در جهت محدودیت فضای مجازی جامه عمل می‌پوشاند. در هر صورت اما روحانی را در قالب یک مصاحبه یا سخنرانی نمی‌توان نگاه کرد و باید مجموع عملکردها و تصمیم‌های وی بررسی شود.

در حال حاضر دوره دوم ریاست جمهوری او آغاز شده و سیاست‌های بسیاری از روسای جمهور در همه جای دنیا نیز در دوره دوم به‌بار می‌نشیند. اگر نتیجه عملکرد روحانی در پایان دوره موفق و به نفع مردم باشد و در عین حال در برخی مسائل و توقعات طرفداران اصلاحات برآورده نشود، طبیعتا چندان مساله مهمی برای اصلاح‌طلبان نخواهد بود.