شیفتگان حسین؛ از کارلایل انگلیسی تا ایروینگ آمریکایی و فیشلر آلمانی

توماس کارلایل از بزرگترین نویسندگان و فیلسوفان قرن ۱۹ اروپا و انگلستان ، در کتاب مشهور خود "قهرمانان" ، بارها شخصیت پیامبر بزرگ اسلام و علی ع و امام حسین ع را ستایش می کند.

عصر ایران - امید خزانی: امام حسین ع در فرهنگ بشریت چون قاعده زرین ادیان، فصل مشترک مذاهب و مرام های دینی و قومی و فکری بوده است.

نور او چون جد و پدر بزرگوارش مرزهای تاریخی و جغرافیایی را در نوردید و انسان های روشن ضمیر از مهاتما گاندی هندی و توماس کارلایل و ادوارد گیبون انگلیسی، تا واشنگتن ایروینگ آمریکایی ، توماس مان و کورت فیشلر آلمانی و توماس مازاریک اسلواک و هزاران تن دیگر را متاثر و شیفته ساخت.

جمله مشهور «علی را نمی شود دوست نداشت» از اوست.

کارلایل در توصیف حسین ع می گوید حسین نماد اعتقاد راسخ بر خداوند برای همیشه اثبات کرد و به آموخت، آنجا که بی عدالتی و تفرعن در برابر حقیقت و عدالت صف آرایی می کنند، تفوق نفرات و مادیات اهمیت خود را می بازد!

خون حسینع همچنان می جوشد و سفینه نجات بشریت را همچنان پیش می برد.

هر سال انسان های زیادی مثل مایکل محمد نایت آمریکایی-ایرلندی که در توفان تناقضات و تحریفات در انتخاب بین مسیحیت و چهره خشن اسلام وهابیسم گرفتار امده اند، سوار کشتی نجات حسین می شوند و دست دیگران را هم می گیرند.

دکتر منظور ریزوی، در کتاب «فداکاری منحصر به فرد حسین برای بشریت»داستان ده ها حقیقت جوی سرگردان مانند مایکل نایت آمریکایی را نقل می کند که سوار کشتی نجات حسین شده اند.

کورت فیشلر، متفکر و نویسنده برجسته آلمانی ، با کنکاش در شخصیت های برجسته تاریخ بشری ، حسین ع را یکه و تنها ایستاده بر اوج قله ایثار مطلق در تاریخ بشری توصیف می کند که ساحتش از هر آلودگی ، طمع (در قدرت دنیوی) و لجاجت قهرمانان تاریخ مبراست.

از نظر فیشلر ، حسین ع مرزهای تاریخ بشریت در حدود ایثار و از خودگذشتگی را تا ابدیت جابجا کرد و ایثارش را با حکمت آمیخت.

مهاتما گاندی، از بین بیش از هزار خدای هندی و هزاران رهبر مذهبی و سیاسی تاریخ ؛ حسین ع را به عنوان رهبر آرمان خود بر می گزیند.

او بارها می گفت که از حسین آموخته است که چگونه پیروزی را در اوج ستمدیدگی در آغوش بکشد ! گاندی حسین را ساتیاگرها یا همان " نیروی حقیقت" و " و بکتی یا همان " اخلاص حقیقی" می دانست.

حسین ع در پهنای تاریخ چون دریای معرفت بوده است که هر قومی به فراخور شناخت و ظرفیتشان از او بهره مند شده اند.

ادوارد گیبون، نویسنده انگلیسی می گفت: « در دهه ها و قرون آتی روایت داستان ایثار و شهادت تراژیک حسین ، باعث بیداری دل و روح بشریت در هر زمان و مکان خواهد شد.»

مسیحیان حسین را مسیح اسلام می دانند که برای نجات قوم منحرف شده پیامبر، برگزیده شد تا با رنج و مشقت هایش و کشته شدنش قومش را نجات بخشد!

توماس مازاریک ، متفکر برجسته اهل چک و اسلواکی ، حسین ع را با مسیح مقایسه می کند و مصایب و ایثار و تاثیرگذاری حسین را در مقایسه با مسیح بسیار عمیق تر می داند و آن را "چون پر کاهی در برابر سیاره ای عظیم " توصیف می کند.

توماس مان، متفکر آلمانی نیز در مقام مقایسه، ایثار حسین را بسی عظیم تر از عیسی ع می داند چرا که او معتقد است عیسی ع در مقام قربانی کردن متاع کمتری از حسین داشت. "عیسی زن و فررزندی برای قربانی کردن نداشت اما حسین زن و فرزندان و براداران وحتی نوزادش را با نهایت حد ایثار فدا کرد!"

خورشید معرفت حسین بن علی (ع)، از پس 14 قرن هزارن مایل آن طرف تر بر واشنگتن ایروینگ آمریکایی می تابد، آنجا که مرثیه ای در رثای او می سراید. " حسین جان! قهرمان من! سمبل جاودانه شجاعت ! روح تو در زیر آفتاب سوزان و رمل های تف دیده عراق جاودانه است! "

حسین را باید فراتر از تعصبات و مرزبندی ها شناخت و خود را لایق شناخت و محبت حسین کرد و باید واقف بود که صرف داشتن محبت آن سالار قافله بشریت راه بردن به شناخت او را فراهم نخواهد کرد.

مولانا جلال الدین بلخی، حسین را فراتر از ملت ها و مذهب ها و میرث ماندگار بشری می دانست و معتقد بود که عزا بر خود کنید ای خفتگان ! که بد مرگیست خواب گران. او معتقد بود ، حسین برای بیدار کردن قافله بشریت از خواب گران عادت ها و ذلت های مادی است و سزاوار است که ما بر خود بگرییم.

طلعت سعید هالمن ، مورخ و نویسنده سنی اهل ترکیه، امام حسین را شوالیه اسلام می نامید که به تنهایی همه فضایل شوالیه گری فرهنگ مسیحیت را در خود جمع کرده است یا به عبارتی آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری! او معتقد بود همانگونه که کیرکگارد ، فیلسوف برجسته دانمارکی ، حضرت ابراهیم ع را " شوالیه ایمان" می نامید ، امام حسین را نیز باید شوالیه ایمان نامید چرا که حد نهایت فداکاری در راه ایمان بوده است. هالمن معتقد است حسین (ع) میراث دار فضایل پدر بزرگوارش علی است.

شیفتگی انسان ها به امام حسین (ع) در مکان ها و زمان های مختلف با اعتقادات و فرهنگ های مختلف نشانگر این است که او می تواند سمبل وحدت مسلمانان و حتی فراتر، یعنی جامعه بحران زده بشریت بر اساس ارزش های مشترک انسانی و فراقومی باشد و ما شیعیان اولی تر به شناخت آن ولی اعظم الهی به دور از تعصبات و مرزبندی ها هستیم. خاندانی که حتی دشمنان قسم خورده شان هم به فتوت و جوانمردی و سخاوت آنها امید می بستند.

" سلام بر او، آن روز که تولّد یافت، و آن روز که می‌میرد، و آن روز که زنده برانگیخته می‌شود"