وظیفه مهم اصلاح‌ طلبان تا سال ۱۴۰۰

جهانبخش خانجانی در روزنامه آرمان نوشت: بی‌تردید با حضور جریان حزبی قوی در کشور، اشخاص آنچنان امکان برجسته کردن خود را نخواهند داشت. نظامی پایدار است که جریان‌های سیاسی در آن تاثیرگذار و وابسته به خرد جمعی باشند، تا بتوانند مسیر توسعه را پی بگیرند.

جوامعی که به افراد وابسته شده و نوعی قهرمان سالاری در آن رخ می‌دهد، توسعه نیافته‌اند و جوامع توسعه نیافته ممکن است بعضی از اشخاص در آن به جایگاه کاریزماتیک یا شبه کاریزماتیک برسند.

از طرفی هم بعضی از شخصیت‌ها اما نه به واسطه ویژگی‌های وجودی خود، بلکه به واسطه قدرت و امکاناتی که دارند می‌توانند مورد توجه قرار گیرند. در صورتی که نظام حزبی قوی در کشور شکل بگیرد شاهد وابستگی به افراد و جایگاه‌های غیر تشکیلاتی نخواهیم بود و هر فردی در برابر اقدامات خود لزوم پاسخ‌گویی را حس خواهد کرد. در کشور ما باید گفت در کمال احترام به رئیس‌جمهور و تمام تاثیرگذاران، نه جریانات سیاسی آنقدر قدرت دارند که بخواهند تاثیر مطلق بر افراد داشته باشند و نه شخصیت‌ها توان جذب همه جریانات را دارند.

جریان‌های سیاسی چه اصلاح‌طلب و چه اصولگرا باید برای آینده خود برنامه‌ریزی کنند و اگر اصلاح‌طلبان می‌خواهند در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری آینده موفق باشند، باید کسانی که به مردم وعده دادند را به وفای عهد ترغیب کنند. اگر این وعده‌ها محقق نشود امکان این که جریان اجتماعی حامی از جریان سیاسی اصلاحات فاصله بگیرد زیاد خواهد بود. اصلاح‌طلبان وظیفه دارند برای عملی شدن مطالبات جریان قدرت را مورد نقد قرار دهند. این مساله هم فقط شامل آقای حسن روحانی نیست و شهردار تهران که خود اصلاح‌طلبی شناسنامه‌دار و ارزنده است، در صورت خطا مورد تذکر اصلاح‌طلبان قرار می‌گیرد.

آقای روحانی خواستگاهی از اصولگرایی دارد و به دلیل هم‌نشینی در سالیان طولانی با شخصیت‌هایی مانند آیت‌ا... هاشمی و رئیس دولت اصلاحات، مشی اعتدالی را برای خود برگزید. در این میان آقای روحانی از دیدگاه‌هایی حمایت کرد که در قاموس اصلاح‌طلبی تعریف می‌شود و در دو انتخابات گذشته آقای روحانی شعارهایی می‌داد که در گفتمان اصولگرایی نمی‌گنجید. نمی‌توان رئیس‌جمهور را متهم کرد که از برخی شعارها صرفا برای در دست گرفتن قدرت استفاده کرد چرا که او در مسیر ایجاد یک رئیس‌جمهوری با اتحاد ملی است.

بر خلاف اظهارات آقای حسام‌الدین آشنا که اعلام کرده گردش راست به سمت روحانی امکان‌پذیر است، باید یادآور شد که اتفاقا رئیس‌جمهور از اصولگرایی به سمت اعتدال و اصلاحات گرایش پیدا کرده است. اینکه روحانی به سمت جریان راست گرایش پیدا کند با منطق هماهنگ نیست چرا که آقای روحانی فشارها و ضرباتی را که از جریان اصولگرا دریافت کرده، از خاطر نبرده و به همین دلیل مشی اعتدالی خود را حفظ خواهد کرد. طبیعی است که برخی از جریانات سیاسی اصولگرا برای این که از گردونه سیاست حذف نشوند سعی خواهند کرد خود را به رئیس‌جمهور نزدیک کنند. آقای روحانی را به محافل خود دعوت کرده و جلساتشان را با حضور او تشکیل می‌دهند. اما نباید از خاطر برد که جریان اصولگرایی از روحانی دوری گزیده بود و اکنون به او نزدیک شده اما نزدیکی آقای روحانی با اصلاح‌طلبان رخدادی تعاملی و ارتباطی همراه با حرکت هردو سو بوده است.

هم رئیس‌جمهور مواضعی نزدیک به اصلاح‌طلبان اتخاذ کرده و هم این جریان برای آینده کشور با توجه به موقعیت موجود سعی بر استفاده از او کرد. اکنون هم این باور وجود دارد که با شرایط فعلی آقای روحانی می‌تواند بهتر از هرکسی برنامه‌های اصلاح‌طلبانه را اجرا کند و هم خود آقای روحانی به‌این امر واقف است که عمده جامعه گرایش به سمت اصلاحات و اعتدال دارد و از این مسیر دور نخواهد شد. برخی از گمانه‌زنی‌ها از سر بیکاری و دلخوشی‌های زودگذر بیان شده که مبنای سیاسی محکمی ندارد و هرچند روحانی نمی‌تواند تمام مطالبات اصلاح‌طلبان را پاسخ دهد اما عمده اهداف این جریان با حضور روحانی پی گرفته خواهد شد.

از طرفی اصلاح‌طلبان هم تمام و کمال در اختیار روحانی نیستند و به عنوان یک جریان پویا مسیر نسبتا هم‌جهت خود با آقای روحانی را می‌روند. حتی ممکن است در برخی موارد که امکان عدول از مواضع (به دلیل حجم کاری و...) وجود دارد این جریان نکات را به آقای رئیس‌جمهور گوشزد کند و این اتفاق به منزله اختلاف بین آقای روحانی و اصلاح‌طلبان نیست. در صحنه سیاست هردو جریان تلاش خواهند کرد که در جریان رقیب نوعی انفکاک و انشقاق ایجاد کنند و به ویژه از اصولگرایان دیده شده به دلیل عدم برخورداری از بدنه اجتماعی گسترده به دلسرد کردن مردم روی آورند. باید مراقب بود که ‌ایجاد فاصله بین آقای روحانی و بدنه اجتماعی حامی او می‌تواند موجب نتایجی شود که تا سال‌های سال کشور را درگیر کند.