ترامپ ديوانه نيست، او را جدی ‌بگيريد

مسعود نصرآبادی در روزنامه قانون نوشت: ۱۹ آبان سال گذشته بود كه ترامپ در جمع هوادارانش، خرسند از پيروزي سخنراني كرد و در پايان اظهاراتش نيز صحبت از گسترش صلح كرد و اعلام داشت كه به‌دنبال افزايش تنش‌ها نيست. اما به اعتقاد من، بخش پاياني صحبت‌هاي وي در ۹ نوامبر ۲۰۱۶ چندان همگرايي‌اي با وعده‌هاي انتخاباتي‌اش نداشت و ندارد.

فردي كه در كمپين‌هاي انتخاباتي، صحبت از پاره كردن برجام، منع ورود مسلمان به آمريكا و احداث ديواري بر مرز‌ آمريكا با مكزيك مي‌كند، بدون شك صلح را به ارمغان نخواهد آورد. به‌رسميت شناختن بيت‌المقدس به‌عنوان پايتخت اسراييل كه باوجود مخالفت بسياري از كشورهاي مسلمان و همچنين هم‌پيمانانش عملي شد، از دسته‌ همان وعده‌هاي پرمخاطره وي بود.

آنچه همواره ترامپ را به صدر اخبار جهان تبديل كرده، بدون شك تصميماتي است كه خارج از هرگونه محافظه‌كاري از سوي وي به‌عنوان يك سياست‌مدار گرفته مي‌شود. سريال تصميمات وي از روز پيروزي‌اش تاكنون، حاكي از آن است كه برخلاف بسياري از سياست‌مداران در زمينه وعده‌هاي انتخاباتي‌اش، چندان دروغگو نبوده‌است و همين نكته باعث مي‌شود كه صحبت هايش را تنها به منزله جلب توجه عموم در نظر نگيريم.

اگر نگاهي به عملكردش از سال گذشته كه به قدرت رسيد، بيندازيم، متوجه مي‌شويم كه وي در دو جهت گام برداشته‌است. در بخش اول، او به صورت علني بخشي از تصميماتش را باوجود مخالفت‌هاي بسياري كه وجود داشته، اجرايي كرده‌است كه از جمله آن‌ها مي‌توان به فرمان مهاجرتي ترامپ اشاره كرد.

دسته دوم عملكردش نيز اگرچه به‌طور حتم تحقق نيافت ولي بستر لازم براي عملي‌شدن وعده‌هايش را فراهم كرد كه از جمله اين تصميماتش نيز مي‌توان به كارشكني در بحث برجام و صحبت از مذاكرات جديد با ايران اشاره كرد كه به خودي خود مي‌تواند آن را به شكست برساند. از همين رو است كه ترامپ را برخلاف گفته بسياري از صاحب نظران، ديوانه به معني مطلق نمي دانم، بلكه فردي مي‌دانم كه در جهت برنامه‌هايش پيش مي‌رود و از روي نقشه از پيش تهيه شده بر صفحه شطرنج سياست عمل مي‌كند. حال ممكن است در اين بين، كاخ سفيد براساس قدرت بازدارنگي طرف مقابل ‌راهبردش را تغيير دهد ولي در نهايت به‌دنبال هدف‌هايي است كه پيش از اين اعلام كرده بود.

در همين راستا بايد سياستمداران ما براي مقابله با برنامه‌هاي پرمخاطره آمريكا به‌ويژه در قبال ايران و منطقه خاورميانه، جانب احتياط را رعايت كنند و در برابرهر حركت آن‌ها، راهبردي براي مقابله در نظر بگيرند. براي نمونه تصميم‌گيري براي به رسميت شناختن بيت‌المقدس به عنوان پايتخت رژيم صهيونيستي، بدون شك در شرايطي گرفته نشد كه مشاوران كاخ سفيد هيچ صحبتي از مخاطرات آن ‌نكرده يا اظهارات ديگر رهبران جهان از جمله مكرون را به وي گوشزد نكنند بلكه در شرايطي اجرايي‌ شد كه پيش‌زمينه اي براي گام بعدي برنامه بزرگ‌تر فراهم شود. پس نتيجه‌اي كه گرفته مي‌شود اين است كه عملكردهاي اينچنيني، سرآغاز حركت‌هاي بزرگ‌تري خواهدبود كه ممكن است در نهايت به اتفاق ناميمون ديگري در منطقه خاورميانه منجر شود.

با تمام تفاسير به نظر بايد فرد تازه ظهور كرده در آمريكا را جدي بگيريم و ديوانه خواندن آن را پاسخ اول به اتفاقي كه از كاخ سفيد نشات مي‌گيرد، ندانيم و براي تحليل تصميم‌گيري هاي ترامپ، دور انديشانه‌تر برخورد كنيم. در تاريخ هرگاه به شخصيت‌هايي با ويژگي رفتاري مشترك با ترامپ مي‌نگريم، در نهايت به نقطه تاريكي مي رسيم كه چيزي بيش از نگون‌ بختي را براي بخشي از مردم جهان به دنبال داشته‌است.

فردي همچون ترامپ بدون شك در سال‌هاي پيش رو، بيش از گذشته خبرساز خواهدشد. آنچه از راهبرد او برمي‌آيد، هر چه در زمينه داخلي به تنگنا برخورد كند با تصميماتش، توجهات را بيشتر به نقاط ديگر جهان جلب خواهد كرد. اميدوارم كه صاحب نظران با تصميمات سازنده خود ، جا را براي بازي ايران با اين سياستمدار خطرناك گسترده‌تر كنند تا از قبال نقشه‌هاي شومي كه وي براي سرزمين‌مان در نظر دارد، كمتر آسيب ببينيم و بتوانيم در جهتي ‌حركت كنيم كه توسعه كشور بدون هيچ خللي پيش برود.