سیاست‌ زدایی و رویگردانی جامعه از مسائل اصلی

قطعا این سیاست‌زدایی آسیب‌های گسترده‌ای را برای جامعه در پی خواهد داشت. ممکن است بتوان نیازهای صنفی نسل جوان را برای مدتی به تاخیر انداخت و به آن‌ها پاسخ نداد یا آن‌ها را به مسائل و فعالیت‌های فرعی و عمدتا غیرسیاسی مشغول کرد، اما آثار و تبعات آن، همین شرایطی است که در جامعه دیده می‌شود. یک جمعیتی که هیچ نوع احساس مشترک با جامعه و ارزش‌های جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند و هیچ نوع درک مشترکی از مسائل اصلی جامعه خود ندارد. این روند، جامعه را در مقابل انواع تهاجم‌ها بسیار آسیب‌پذیر می‌کند. از جمله این تهاجم‌ها، تهاجم فرهنگی است که جامعه‌شناسان نیز به آن اشاره می‌کنند. در حالی که در یک گوشه از کشور مردم دچار مشکلات بسیار جدی هستند اصلا زمینه طرح این مسئله برای نسل جوان جامعه وجود ندارد یا حداقل این موضوع برای بخشی از نسل جوان ما به‌عنوان یک دغدغه و مسئله مهم مطرح نیست. اگر جامعه‌ای به این مرحله برسد امکان هرگونه تهاجم فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و حتی نظامی در آن به سهولت

به اعتقاد من اشتغال‌زایی و فراهم آوردن فرصت‌های یک زندگی شایسته برای افراد جامعه وظیفه دولت‌هاست و این مسئولیتی است که از سوی قانون اساسی به دولت‌ها واگذار شده است. منتها دولت‌ها در کشور ما صرف نظر از دولت نهم و دهم که پرونده مشخص و تأسف‌انگیزی دارد، هیچ چشم‌اندازی از وجود یک برنامه عملی برای جامعه‌ای که بزرگ‌ترین سرمایه آن نسل جوان در سن کار است، نداشته و ندارند. سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان ناتوان از برنامه‌ریزی برای استفاده از این ظرفیت‌ها هستند و همگی چشم به درآمدهای حاصل از فروش نفت و گاز و ذخایر طبیعی دارند، در حالی که سرمایه اصلی کشور همین جوان‌ها هستند. در این شرایط تنها یک دولت برنامه‌ریز و متکی به ظرفیت‌های مردمی می‌تواند برای این مشکلات راه‌حل پیدا کند، دولتی که چشم به درآمدهای نفتی نداشته باشد. دولت‌هایی که چشم به درآمدهای بادآورده نفت و گاز دارند هیچگاه نمی‌توانند مشکلی را حل کنند، جز این‌که به جیب‌های خود نگاه کرده و مشکلات موجود را عمیق‌تر کنند.