منصوری: دولت ارتباط مؤثری با بدنه اجتماعی ندارد

رویداد ۲۴ نوشت: عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت درباره دلایل افزایش انتقادات به حسن روحانی گفت: مهم‌ترین نقد به دولت این است که بعد از انتخابات، ارتباط مؤثری با بدنه اجتماعی خود ندارد. ضعف استراتژی دولت در اطلاع‌رسانی همچنان مشهود است و از آمادگی لازم را برای بی‌اثر کردن حملات علیه خود برخوردار نیست.

پس از تقدیم لایحه بودجه از سوی رئیس‌جمهوری به مجلس شورای اسلامی و برجسته شدن برخی از موارد آن مانند افزایش عوارض خروج از کشور چهره‌های مشهوری که از حسن روحانی در دوران انتخابات ریاست جمهوری بسیار قاطع دفاع کردند مانند علی کریمی، رضا صادقی، مهدی فخیم زاده و نوید محمدی با هشتک پشمیان هستم انتقادات تندی را نسبت به رئیس‌جمهور بیان داشتند.

گرچه پس از بهره‌برداری رسانه‌های منتقد دولت از این رفتار، سلبریتی ها بلافاصله اعلام کردند که از رأی خود به حسن روحانی پشیمان نیستند، اما انتقاداتی در جهت مطالباتشان دارند که کوتاه هم نمی‌آیند، اما درهرصورت این مسئله به‌تنهایی نشان می‌دهد که حسن روحانی از بدنه اجتماعی خود که سبب ورود مجدد او به پاستور شدند، بسیار فاصله گرفته بطوری که سخنان او حتی برای این گروه هم دیگر هیچ جذابیتی ندارد.

غلامرضا ظریفیان، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها در همین رابطه در گفت‌وگویی با رویداد۲۴ گفته بود که «دولت روحانی باید از دوره دوم اصلاحات که سال‌های آخر کمی نسبت به افکار عمومی بی‌توجهی کرد و مخالفان آن تلاش کردند بعضی مسائل را برجسته سازند که درنهایت از دل آن دولتی بیرون آمد که تا سال‌های بعد جامعه باید هزینه آن را بپردازد، عبرت گیرد.»

پیش از شروع انتخابات اردیبهشت‌ماه بارها رسانه‌های مدافع حسن روحانی اعلام کردند که تیم اطلاع‌رسانی دولت دارای ضعف‌های اساسی است و کارایی موردنیاز را ندارد، اما مشخص نیست به کدام دلیل برای دولت دوم بازهم همان تیم ابقا شدند که قاعدتاً روش سابق نیز به تکرار درآمد که نتیجه آن انتقادات فراوان امروز به رئیس‌جمهوری است که فقط چند ماه از عمر دولتش می‌گذرد.

آذر منصوری، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت در گفت‌وگو با رویداد۲۴درباره دلایل بالا گرفتن انتقادات از حسن روحانی توسط بدنه اجتماعی خودش گفت: آقای روحانی با حمایت مجموعه‌ای از گروه‌های سیاسی به‌خصوص اصلاح‌طلبان در دور دوم رأی بالایی کسب کرد که اگر آن چهار میلیون رأی‌دهنده پشت در حوزه‌ها نمی‌ماندند، ۲۴ میلیون نزدیک به ۲۸ میلیون رأی می‌شد؛ بنابراین در این فضای انتخابات با میزان بالا آرا، مطالبات حداکثری مطرح می‌شود که پس از اتمام آن اثر خود را خواهد گذاشت.

وی دراین‌باره اضافه کرد: یکی از این اثرات افزایش فشارها بر روحانی به نسبت طرح مطالبات توسط حامیان دولت بود که نسبت به دور اول دولت روحانی شدت بیشتری داشت همچنان هم ادامه دارد. مسئله فوق اقتضای فضای انتخابات و پسا انتخابات به‌حساب می‌آید که برای رقابتی شدن انتخابات و افزایش مشارکت مردم‌گریز ناپذیر است.

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب در ادامه اظهار داشت: دو گروه با نرمالیزاسیون مخالفت می‌کنند. یک گروه که از زمان روی کار آمدن این دولت هدفی جز زمین گیر کردن آن نداشتند و پس از انتخابات هر فرصتی را برای ایجاد جو یاس و ناامیدی پایگاه رأی دولت بدون استفاده نگذاشتند. این گروه از هم‌اکنون در حال برنامه‌ریزی برای انتخابات بعدی هستند و دستور کارشان ریزش رأی روحانی و حامیان او به‌خصوص اصلاح‌طلبان است. البته در اقلیت قرار دارند ولی امکانات و زورشان زیاد است و اقلیتی محسوب می‌شوند که بیشترین نقش را در کاهش اثرگذاری نهادهای انتخابی و جمهوریت نظام تاکنون داشته‌اند.

منصوری درباره گروه دوم ابراز کرد: اپوزیسیون برانداز گروه دوم به‌حساب می‌آید که از ابتدا نه به‌نظام و نه انتخابات باوری داشت و دارد و نه اینکه اصلاحات را می‌پذیرد. گروه موردتوجه طبیعتاً به مسیر خود برای ضربه زدن به نهادهای انتخابی ادامه می‌دهد.

این عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت دلیل دیگر خود را در رابطه با افزایش انتقادات به حسن روحانی را چنین بیان کرد: بخشی از انتقادات به دولت دوازدهم را باید در خود دولت و عملکرد او دید. مهم‌ترین نقد به دولت این است که بعد از انتخابات، ارتباط مؤثری با بدنه اجتماعی خود ندارد. ضعف استراتژی دولت در اطلاع‌رسانی همچنان مشهود است و از آمادگی لازم را برای بی‌اثر کردن حملات علیه خود برخوردار نیست. این فقدان استراتژی بر رسانه‌های حامی دولت هم در بسیاری از موارد اثر خود را می‌گذارد.

وی در این رابطه افزود: علاوه بر موارد قابل اشاره برخی انتخاب‌های رئیس‌جمهور برای هیئت دولت می‌توانست بهتر از آن چیزی که هست، باشد. از همه مهم‌تر شخص آقای روحانی است که باید بیشتر با مردم حرف بزند. مشکلات دولت را به مردم بگوید و با مردم همدلی کند. یقین دارم که این همدلی، همراهی به دنبال خواهد داشت. دولت و ارکان آن نباید به‌گونه‌ای رفتار کنند که مردم احساس کنند که با آن‌ها فاصله‌دارند و یا حرفشان به گوش دولت نمی‌رسد. فاصله‌ها باید پر شود زیرا هراندازه فاصله‌ها بیشتر باشد، بی‌اعتمادی و به دنبال آن ناامیدی از دولت را به دنبال خواهد داشت.