درباره وداع حسین شاه حسینی

میرا قربانی فر در قانون نوشت: واردخانه که می شدی انگارناگهان پرت می شدی به سال های پیش از این روزگار سختی و درد.دریکی ازپس کوچه های خیابانی در مرکز شهر،دری چوبی تکیه داده به ساختمانی آجری بودکه وقتی می خواستی برای دیدن حسین شاه حسینی بروی بایدازآن عبور می‌کردی.مهم نبودچقدر هوای تهران آلوده بودیاچقدر این سال هاشهر شلوغ و دودگرفته شده بود، ازدرکه واردمی شدی انگار آرامشی درخانه جریان داشت که ازحضور پیرمردی می آمد که سردوگرم روزگار را به تمام چشیده بود و حالا دیگر دل نازک تر از آن بود که تاب حتی خاطرات سخت خود را داشته باشد.از پاگردی که بود می گذشتی ، به سالن وسیعی دعوتت می کرد که دیوارهایش پر بود از خاطرات گذشته که روزگار پیرمرد را ساخته بود.

حسین شاه‌حسینی از پیش‌کسوتان جبهه‌ ملی، معاون نخست وزیر و ريیس سازمان تربیت بدنی و ريیس کمیته ملی المپیک در دولت مهدی بازرگان بود.این شخصیت ملی سپیدموی از آغاز جوانی در سلک یاران و هواداران دکتر مصدق بودو شاید از آخرین کسانی که حسین فاطمی را دیده و هنوز به روشنی ووضوح در یاد داشت.مصاحبت با او به معنای رسیدن به ناگفته های بسیاری از تاریخ بود.او که آخرین خاطره اش از شهید حسین فاطمی مربوط به دیدار آخرودرزمان فرارفاطمی در پیچ شمرون بودو همو که نخستین کسی بود که بر سر پیکر داریوش و پروانه فروهر رسیده بود و وقتی خواستند مانعش شوند با فریاد اینکه من وصی آنان هستم بر سر پیکرشان رسیده بود و رفیق را غرق در خون دیده بود و برای همه این سال ها تلخی این خاطرات با او مانده بود اما از وقار و مهربانی و صبرش کم نشده بود که انگار سختی های ۹۰ سال زندگی یادش داده بود سنگ زیرین آسیاب باشد و دردها را تاب بیاورد.

یک بار خشمش را دیدم و آن روز بود که از فرزند حسین فاطمی پرسیدم اینکه ادعاهایی هست محمدرضا پهلوی هزینه زندگی کودک را داده و به تمام دیدم چطور خشمگین شد که اصلا این طور نبوده و قطعا شایعه ای دروغ است. لحظه ای بعد دوباره آرام شد و برایم از روزهای بعد از سال کودتا و غریبی یارانش گفت.حسین شاه‌حسینی فرزندشیخ زین‌العابدین نوری شاه‌حسینی بود.اوتحصیلات دوره متوسطه را درمدرسه یگانه درسرچشمه تهران وزیرنظر معلمانی سیاسی مانند محمد نخشب،سرفراز،شکیب و رضایی و صفاپور گذراند. بعدها به دلیل فعالیت های سیاسی از دبیرستان‌های علمیه و دارالفنون اخراج شد و به هنرستان رفت و پس از فارغ‌التحصیلی درهنرستان هنرسرای عالی در رشته شیمی مشغول به تحصیل شد.نخستین فعالیت در جلسات پدرش آغاز شد.همراهی پدر باعث آشنایی او با سیاست می شودوآغاز فعالیت‌هایش مصادف شد با تشکیل «سازمان نظارت بر آزادی انتخابات» توسط دکتر مصدق ونمایندگانی از مجلس پانزدهم مثل حسین مکی، مظفر بقایی و حائری‌زاده. کمی بعدبا تشکیل جبهه ملی شاه حسینی راهی جبهه ملی شدوکمی پس از کودتای ۲۸ مردادسال ۱۳۳۲ او به همراه صدر الحفاضی، آیت الله زنجانی،عطایی،محمد نخشب از نخستین فعالان و بنیانگذاران نهضت مقاومت ملی می شودو همین فعالیت‌ها باعث شد پس ازچندباردستگیری ازدانشگاه اخراج شود.

آشنایی شاه‌حسینی با سید محمود طالقانی، کریم سنجابی، ادیب برومند و مهدی بازرگان در دوران فعالیت جبهه ملی دوم سبب می شود تا شاه‌حسینی در جریان انقلاب ، در دولت موقت به ریاست مهندس بازرگان(نخست وزیر)،سمت معاونت نخست وزیری را برعهده گیرد.اوبعدها و تا زمان شهید رجایی مسوولیت ریاست سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک را بر عهده داشت.بعدها از سیاست فاصله گرفت و به نوشتن خاطراتش رو آوردو البته که همواره نزدیکی بسیار به یاران قدیم داشت.در همه این سال ها او که در قلب مهم ترین وقایع تاریخ ایران قرار داشت و شاهد پرحاشیه ترین دوران تاریخی این کشور بود در کنار یاران باقی ماند و آن گاه که یاران سابق یک به یک رفتند همواره یکی از مشایعت کنندگان‌شان بود.حالا اما درهای آن خانه چوبی دوست داشتنی بسته شده است. عصر دیروز شاه حسینی که همواره شاهدناطق گذر دوران بود و برای بسیاری گنجینه تاریخی ۷۰سال مبارزه و ایستادگی بود با زندگی وداع گفت.

مبل های قدیمی و آن صندوقچه چوبی دوست داشتنی که سندها را یک به یک برای کسانی که به سراغش می رفتند توضیح می دادند بسته شده است و شربت های خانگی و میوه هایی که برادرزاده ها و نزدیکانش از باغ برایش می آوردند و تعارف مهمانانش می کردند نیز به زودی به خاطره خواهند پیوست. او اما در خاطره جمعی بسیاری از ما باقی خواهد‌ماند. با خاطرات نابش از روزهایی که تختی نزدیک به جبهه ملی بود و او را چقدر خوب می‌شناخت و با روایت تصویری دست اولی که از بسیاری آدم‌های این تاریخ ارائه می داد، با ما باقی خواهد ماند.حسین شاه حسینی بخشی از تاریخ این کشور را در سینه حمل می کرد و او بود که در محضر جناب تاریخ می‌توانست او را به چالش بکشد و به یادش بیاورد چه ها دیده از رنج های این سرزمین؛ یادش گرامی.