به مناسبت سالگرد درگذشت دنیا فنی زاده

بهروز غریب پور در شرق نوشت: متأسفانه اين امكان پديد نيامد كه خانم «دنيا فني‌زاده» با من به‌عنوان مدير مركز تئاتر عروسكي كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان همكاري كنند يا در ساير آثاري كه روي صحنه برده‌ام، به‌عنوان بازي‌دهنده در گروه من حضور داشته باشند؛ چراكه تمرکزشان بیشتر بر اجراهای عروسکی تلویزیونی بود. یکی از خصوصیات خانم دنیا فنی‌زاده این بود که خلق‌وخوی پدر ارجمندش (پرويز فني‌زاده)، آن بازیگر پرتوان را داشت و همان خوش‌رویی و همان محبتش باعث شده بود تا خیلی از دوستان نمایشگر عروسکی او را یادگاری از فنی‌زاده بزرگ تلقی کنند.

خانواده فنی‌زاده پس از فوت پرویز فنی‌زاده دچار مشکلات فراوانی شدند و مادر دنیا فنی‌زاده دو دختر عزیزش را در سخت‌ترین شرایط بزرگ کرد. پرویز فنی‌زاده در عزلت و ناکامی فوت کرد و در شرایط اجتماعی‌ای که برای او مناسب نبود و مسئولان فرهنگی باید به خانواده بر‌جای‌مانده از او توجه می‌کردند؛ اما در آشفتگی روزهای اول انقلاب که خانه تئاتر نداشتیم و مرکز هنرهای نمایشی چنین قدرتی نداشت، دوستان و آشنایان خانواده فنی‌زاده بودند که به دادشان رسیدند. همین مسئله نشان می‌دهد که ما دچار مشکلی هستیم که مسئولان فرهنگی کشور باید آن را مورد توجه قرار دهند.

خوشبختانه این مسئله در این سال‌ها بهبود پیدا کرده است. امروز رسانه‌ها می‌توانند اخبار را طوری منعکس کنند که یک بازیگر، کارگردان یا به‌ طور کلی فرد فعال در زمینه هنری در شرایطی که نیازمند کمک است، مورد رسیدگی قرار گیرد. درحال‌حاضر هنرمندان بیمه شده‌اند یا در حال بیمه‌شدن هستند و بسیاری از هنرمندان موقعی که به بیمارستان می‌روند و هزینه‌های درمانی دارند، مورد توجه قرار می‌گیرند.طبیعی است که در شرایط حمایت ناکافی، جوانان هنرمند بیش از بقیه آسیب‌پذیر هستند؛ چون با امید و آرزوهایی، دست‌یافتنی یا دست‌نیافتنی، وارد این عرصه می‌شوند و اگر از حمایت‌های ویژه‌ای برخوردار نباشند، استعدادشان به هدر می‌رود. بر‌اساس‌این می‌توانم بگویم که دنیا فنی‌زاده با عنایت برخی از دوستان و انسان‌های وفاداری مانند مرضیه برومند توانست بخشی از مشکلاتش را حل کند و دیگران هم به داد او رسیدند؛ اما این کفایت نمی‌کند.

ما باید چنین استعدادهایی را شناسایی کنیم و علاوه بر آن، از هر حیث، حتی در انتخاب راه و روش کاری و هنری مورد توجه قرار دهیم. در چنین شرایطی است که می‌توانیم به هنرمندان جوان کمک کنیم. حدود یک ماه پیش از آنکه دنيا فني‌زاده فوت کنند، ایشان را در «خانه عروسک» دیدم، «خانه عروسک» خانه‌ای بود که خانم برومند با حمایت معاونت هنری مرکز هنرهای نمایشی و با حمایت موقت شهرداری دایر کرده بودند. در‌حال‌حاضر متأسفانه ساختمان استیجاری آن را از آنان گرفته‌اند و امیدوارم که خانه عروسک دوباره در جای دیگری شکل بگیرد؛ چون چراغی بود برای بعضی از دوستان نمایش عروسکی و هرچه از این خانه‌ها و مؤسسات بیشتر داشته باشیم، نسل جوان هنرمندان پناهگاه پیدا می‌کنند و سرپناه بیشتری خواهند داشت و گفت‌‌وگو و تعامل میان هنرمندان بیشتر خواهد شد.