احمدی‌ نژاد به اندازه سرسوزن تغییر نکرده است

خبرآنلاین: عضو کمیسیون اصل نود مجلس هشتم درباره اختلافات پیش آمده بین احمدی نژاد و قوه قضاییه معتقد است: رییس دولتهای نهم و دهم و دستگاه قضا می‌توانستند قبل از اینکه ماجرا به اینجا کشیده شود بروند بنشینند و پیش از اینکه سر و صدا راه بیندازند، آن را حل کنند، اما حالا دیگر نمی‌شود اصل قضیه را به حکمیت ارجاع داد.

از روزی که امام جمعه تهران از تریبون رسمی پیشنهاد حکمیت را برای حل اختلافات محمود احمدی‌نژاد با قوه قضاییه مطرح کرد، کمتر چهره سیاسی است که با آن موافقت کرده باشد. آنها هرکدام دلایل مشترکی را هم برای مخالفت‌های خود مطرح می‌کنند. اینکه چگونه می‌شود فردی با عناوین اتهامی و پرونده‌هایی در حال رسیدگی بتواند از طریق حکمیت به همه چیز پایان دهد، از مهمترین مسائلی است که از سوی این افراد عنوان می‌شود.

فاضل موسوی نماینده دور هشتم مجلس شورای اسلامی، تنها یک راه حل برای حل اختلافات مسئولان قدیم و جدید مطرح می‌کند و آن اینکه «این موضوع حل شدنی نیست مگر در یک دادگاه صالح.» او معتقد است که «هر کس بخواهد در این مساله دخالت کند، باید بداند که قانون را دور زده است. نباید حقی که او از ملت ضایع کرده است را ندیده گرفت و البته نباید حقی هم از او ضایع شود.»

موسوی در واکنش به استقبال حمید بقایی از چنین پیشنهادی هم عنوان کرد: این افراد با استقبال از این پیشنهاد هدفی را دنبال می‌کنند و آن اینکه در صورت عدم پذیرش این موضوع از سوی مقامات قضایی، مردم را با قوه قضاییه دربیاندازند و خود کنار بمانند و تماشا کنند.
پیشنهاد تعیین حکم برای حل اختلاف بین محمود احمدی‌نژاد با مسئولان قوه قضاییه مطرح شده است. چقدر این موضوع قابل تحقق است؟

یکی از دلایلی که حضرت امام نظر مردم را نسبت به نوع حکومت به فاصله بسیار کوتاه از طریق همه‌پرسی اخذ کرد، این بود که می‌خواست همه چیز به خواست آنان و براساس قانون باشد. بعد از پیروزی انقلاب هم با شروع جنگ تحمیلی مرحوم خلخالی یکسری محاکماتی انجام می داده که به نظر می‌آمد صفر تا صد قواعد قضایی در آن رعایت نمی‌شده. امام خیلی از این قضیه ناراحت می شوند و می گویند شما باید مر قانون را رعایت کنید. یا مرحوم رجایی در سازمان ملل صحبت می کنند بعد از بازگشت، امام او را فرامی‌خوانند و نهیب می‌زنند و می‌گویند شما مسئول رسمی کشور هستید باید در چارچوب قواعد بین الملل صحبت کنید. خلاصه کلام اینکه امام یکبار برای همیشه می‌گوید فصل الخطاب قانون است.

حال نمی‌دانم که موضوع حکمیت چقدر در این مورد جدی باشد اما به هیچ وجه در جمهوری اسلامی جایگاه قانونی ندارد. احاله دادن تخلفات به سوی چنین مسائلی به معنی بی‌توجهی و به حاشیه راندن قانون است. قانون عهد و میثاق هشتاد میلیون ایرانی است. حق الناس است و کسی حق سرپیچی از آن را ندارد. اینجا اتفاقی افتاده است و باید بدون کم و کاستی در مرجع صالح رسیدگی شود. همانطور که آقای هاشمی به اندازه سر سوزن در رسیدگی به تخلفات پسرش دخالت نکرد و تن با قانون داد، در اینجا هم باید دید که قانون چه تصمیمی گرفته است.

آیت الله هاشمی به راحتی می‌توانست این موضوع را به رهبری بگوید و ایشان هم با درنظر گرفتن جایگاه او می توانستند پاپیش بگذارند. اما چیزی نگفتند. چون باورشان این بود که فصل الخطاب قانون است. بنابراین حکمیت هیچ وجهی در قانون اساسی ندارد و عهد قجر که نیست که به دنبال حل اختلافات از طریقی غیر از دادگاه باشیم..

آیت الله کاشانی انسان محترمی هستند ولی صحبت او جایگاه قانونی ندارد. طرفین دعوا می‌توانستند قبل از اینکه ماجرا به اینجا کشیده شود بروند بنشینند و پیش از اینکه سر و صدا راه بیندازند، آن را حل کنند، اما حالا دیگر نمی‌شود اصل قضیه را به حکمیت ارجاع داد. چیزی که در کشور ما وجود دارد این است که ما متاسفانه خیلی از این تخلفات را در طول این سالها ندیده‌ایم. مگر می‌شود با وجود سیستم قضایی، این موضوعات را ندید.

این تخلفات چیزی نیست که فی البداهه ایجاد شده باشد. رییس دولتهای نهم و دهم یک فرد شناخته شده در بین دوستان اصولگرا بود. همه او را بخوبی می شناختند. بالاخره با هم بودند. از آن موقع که در شورای تهران شرکت کرد و رای نیاورد. از آن موقع که در مجلس شرکت کرد و رای نیاورد، از آن موقع که با رفتار خاص و اشتباهات دیگران شهردار شد و چه تلاش ها که پس از آن صورت گرفت تا رییس جمهور شود، همه آقایان نسبت به او شناخت داشتند. احمدی نژاد به اندازه سر سوزن هم تغییر نکرده است. من فکر می کنم او از آن دست آدمهایی است که کمتر تغییرناپذیر است. او الان دقیقا بر روی مواضعی هست که قبلا هم بوده است.

یادم می آید که در مجلس هشتم هرچقدر داد زدیم و دور زدن قانون از سوی او را مطرح می‌کردیم دوستان اصولگرا به ما می گفتند که شما سیاه‌نمایی می کنید. یکی از دلایل اصلی که آقایان ما را قلع و قمع می‌کردند این بود که می‌گفتند شما با کسی که مورد تایید رهبری است مخالفت می‎کنید. در صورتیکه اصلا چنین چیزی نبود. آنها فقط می‌خواستند از رهبری هزینه کنند. می گفتند ایشان دارد مملکت را جهادی اداره می‌کند و شما مخالفت می کنید؟

به ما که برخاسته از متن انقلاب بودیم و سابقه زندان رفتن قبل از پیروزی انقلاب را داشتیم می‌خواستند یاد بدهند که جهادی بودن یعنی چه. در مجموع آن عملکردی که دولتهای نهم و دهم داشته چیزی نیست که بشود با سروصدای احمدی نژاد حل کرد. اینها باید در محضر دادگاه و مردم ایران پاسخگو باشند. مگر در قرآن نمی‌خوانیم که حتی ذره‌ای از اعمال شما محاسبه می‌شود. جمهوری اسلامی براساس شرع مقدس احیا شده است. پس باید همه پاسخگو باشند. اما متاسفانه بعضی از آقایان فکر می کنند که به راحتی می توان از حق الناس گذشت.

حل شدنی نیست مگر در یک دادگاه صالح. هر کس هم بخواهد در این مساله دخالت کند، باید بداند که قانون را دور زده است. نباید حقی که او از ملت ضایع کرده است را ندیده گرفت و البته نباید حقی هم از او ضایع شود. در هر صورت مردم بهترین قضاوت کننده هستند. حیات نظام جمهوری اسلامی در همین مسائل است. اگر تن به حکمیت دهیم پس عدالت کجاست؟ عدالت فقط برای یک انسان گرسنه است؟ نه میلیاردها پولی که زیر انبوهی از سوالات قرار دارد؟ باید به این مسائل پاسخ داده شود. نمی شود که احمدی نژاد به قوه قضاییه پاس بدهد و قوه قضاییه هم به او پاس بدهد. این رفتارها در شان مسئولان جمهوری اسلامی نیست. یادمان رفته هدفمان از انقلاب چه بوده و می خواستیم چه بشویم؟

شما می بینید که در یک زمانی هیات حل اختلاف بین قوا تاسیس شد. اما این کمیته که با حضور آیت الله شاهرودی و ابوترابی و چند نفر دیگر تشکیل شده بود برای حل اختلاف بین قوای موجود در نظام جمهوری اسلامی بود و جایگاه رسمی و قانونی داشت. آن موقع محمود احمدی‌نژاد رییس یک قوه بود اما الان چه؟ به نظرم این افراد با استقبال از این پیشنهاد هدفی را دنبال می‌کنند و آن اینکه مردم را با قوه قضاییه دربیاندازند و خود کنار بمانند و تماشا کنند.

به هرحال ما مخالف حکمیت هستیم. یعنی چه حکمیت باشد؟ کجای قانون این مورد وجود دارد؟ وقتی یک نفر متهم است چگونه می شود که به حکمیت رجوع کند. اگر بحثی بین دونفر باشد چرا؛ ولی در این موضوع بحث بین دو نفر نیست. قوه قضاییه بر این امر واقف است که این افراد تخلفاتی کردند و باید پاسخگو باشند. از طرفی آنها هم انتظار دارند که در یک دادگاه صالح به تخلفات شان رسیدگی شود. هر دو صحیح می گویند. اما استقبال امثال بقایی و دیگران نه تنها جایگاه قانونی ندارد بلکه فقط وقت تلف کردن است. آنها برای یک تراژدی جدید زمان می خرند تا آرام آرام مسائلی را مطرح کنند. اما ما که نباید جنگ حیدری نعمتی را در جامعه تنها برای اینکه یک نفر بخواهد حرفش را به کرسی بنشاند راه بیندازیم.

چقدر فکر می‌کنید طرح این مساله و یا پذیرفتن آن به معنای تبعیض در حق دیگران باشد؟

حکمیت در این موضوع تبعیض محض است و بعنوان یک بچه مسلمان که الفبای دینی را هم خوب می دانم می‌گویم که حرام است. امیرالمومنین آن قاضی را که او را اباالحسن می خواند و شاکی را بنام عادی صدا می زند توبیخ می کند و می گوید که اینجا بحث شاکی و متشاکی است و وظیفه داری که به هر دو به طور یکسان نگاه کنید. اگر در مورد احمدی نژاد و بقایی و مشایی و بقیه بنا بر هر دلیلی تبعیضی قائل شویم، هزینه کردن از نظام آنهم برای یک عده محدود است و این در شان قوه قضاییه ما نیست.