همبستگی ملی ایرانی ها؛ چرا و چگونه؟

آیت‌الله سیدحسین موسوی تبریزی؛ دبیرکل مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم در روزنامه ایران نوشت: از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون همواره این گونه مطرح شده است که برای مقابله با دشمنان باید وحدت و همبستگی خود را حفظ کنیم. معتقدم امروز در آستانه ۴۰ سالگی پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی باید به شیوه دیگری به این مسأله نگاه کرد.

زیرا به فرض نبود دشمن خارجی هم ما نیازمند وجود همبستگی در کشور هستیم. نیاز به وحدت و همدلی تنها برای مقابله با برنامه‌های دشمنان خارجی نیست. ما برای ساختن و توسعه کشور هم به همدلی همه جریان‌ها، ارکان کشور و مردم نیاز داریم. به عبارت دیگر، اساساً برای تعالی جمهوری اسلامی ایران، به گونه‌ای که به الگویی برجسته و مورد قبول در گستره جامعه بشری تبدیل شود، نیازمند اتحاد درون کشور هستیم، نه اینکه منتظر باشیم ببینیم دشمنان چه می‌کنند و اقدامات خود را در پاسخ به طراحی‌های آنان انجام دهیم.

بنابراین، حتی اگر فرض کنیم که دشمنی هم نداریم (که البته داریم) اداره کشور و توسعه ایران، بدون وحدت و همدلی امکانپذیر نخواهد بود. اکنون بخش عظیمی از جمعیت کشور را نیروهای جوان و باسواد تشکیل می‌دهند. این نیروها به دلیل برخورداری از ابزارهای ارتباطی و اطلاعاتی و دانش گسترده، نیازها و مطالبات متنوع و جدیدتری دارند که البته اکثر مطالبات آنان بحق است. اکنون یکی از مهم‌ترین پرسش‌های پیش روی ما این است که برای پاسخگویی به مطالبات این قشر از جامعه چه باید کرد؟

پاسخ به این پرسش معلوم می‌کند که وحدت فقط برای مقابله با دشمن خارجی به کار نمی‌آید، بلکه نیازی مبرم برای کشور است. تنها درصورتی می‌توان این جوانان را بیش از پیش با نظام همراه کرد که همه نیروهای فعال کشور کنار هم باشند. باید توجه داشت اختلاف نیروهای معتقد به نظام ما را از پاسخ‌دهی به این نیازها باز می‌دارد و پاسخ ندادن به این مطالبات، به مثابه دمیدن و داغ‌تر کردن آتش تنور دشمن است. در این مسیر باید مراقب بود که همانند رسانه‌های بیگانه بیش از آنچه باید مشکلات را برجسته نکنیم و به اختلافات دامن نزنیم. البته این امر به معنای جلوگیری از انتقاد نیست.

زیرا بدون آزادی بیان و نقد، مردم احساس خوشبختی نخواهند کرد. انتقاد عقده‌ها را از بین می‌برد و انتقادهای بی عقده نیز به نوبه خود انتقادی سازنده خواهد بود. در غیاب فضا برای نقد، ما یا با نقدهای افراطی یا تعریف‌های اغراق آمیز روبه‌رو خواهیم بود که هر دو برای حاکمیت و جامعه زیانبار است. با درنظر گرفتن چنین ملاحظاتی می‌توان اتفاقات اخیر را تلنگری برای کشور و همه دلسوزان، فعالان و مدیران آن دانست. فارغ از اینکه این وقایع چگونه شکل گرفت، همه ارکان کشور و همه احزاب اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب باید این رویدادها را به فال نیک بگیرند و از فردا واقع نگری نسبت به مسائل کشور را پیشه خود کنند.

همگان باید به دقت بررسی کنند مشکل ما کجاست که جوانان ما این گونه رفتار می‌کنند و چنین حرف‌هایی را بر زبان می‌آورند. باید ببینیم کجا اشتباه کردیم که امروز مسیر زندگی این جوانان به اینجا ختم شد؟ احزاب با یکدیگر گفت‌وگو کنند، نمایندگان با واقع‌بینی مشکلات مردم را بررسی کنند، دستگاه قضایی با مفسدان مطابق قانون برخورد کند و بخش‌های اجرایی نیز مدیریت خود را بهبود ببخشند.

در این صورت است که این اتفاقات تلخ، به اتفاقاتی مبارک بدل خواهد شد. حضرت امیر(ع) خطاب به مردم می‌فرمود «با من مانند حاکمان جبار و با مسامحه صحبت نکنید و مدام در برابر من تمجید نکنید، زیرا در این صورت فکر می‌کنم به همه مسئولیت‌های خود در قبال شما عمل کردم، بلکه مشورت دهید و انتقاد کنید، زیرا من فوق خطا نیستم، مگر خدا مرا حفظ کند» امروز انتظار می‌رود امت اسلام و همه مسئولان نظام این جمله را سرلوحه خود