فاجعه نفتکش سانچی از نگاه احمد زیدآبادی

جماران: احمد زیدابادی در کانال تلگرامی خود نوشت: مرگ دلخراش سرنشینان نفت کش سانچی قلب همۀ ایرانیان را مالامال درد کرده است و در این میان، هر فردی می کوشد تا به نحوی همدردی خود را با خانوادۀ قربانیان این فاجعه ابراز کند.

حوادثی از این دست، اگر ناشی از تقصیر یا قصورِ فرد یا دستگاهی نباشد؛ صرفاً یک تراژدی انسانی است که جز شکیبایی و همدردی، راهی برای تحمل آن باقی نمی گذارد.

واکنش بسیاری از ایرانیان به این فاجعه چنان بود که گویی همۀ این قبیل حوادث، قابل کنترل و پیشگیری است و به صرف اینکه اتفاق افتاده، حتماً مقصری دارد.

متأسفانه در حیات بشری، امور خارج از کنترل انسان ها بسیار است و هیچ اجتماعی هم با هر میزان از پیشرفت مادی و مدیریت عالی، از آن مصون نیست.

از این رو، معمولاً در همۀ جای دنیا فجایع قابل پیشگیری و کنترل را از فجایع خارج از کنترل بشر تفکیک می کنند به طوری که در مورد فجایع نوع نخست، خواستار پاسخگویی یا استعفای مسئولان مربوطه می شوند و در مورد فجایع نوع دوام، با شکیبایی و همدلی و همبستگی، در جهت کاهش آلام خانواده های قربانیان می کوشند.

ظاهراً در کشور ما به علت فشارهای عصبی روزانه و نارضایتی از نحوۀ ادارۀ کشور، بسیاری از افراد بین این دو نوع فاجعه، تفکیکی قائل نمی شوند و به صرف وقوع حادثه ای، به جای تحقیق در بارۀ امکان یا عدم امکان پیشگیری آن، افراد و دستگاههای مرتبط با حوزۀ وقوع فاجعه را با زبانی تند و گزنده هدف حمله قرار می دهند.

این نوع واکنش، البته قابل فهم است، اما موجه نیست. اگر ما به این نوع واکنش ها عادت کنیم؛ نه فقط روزی دامن خودمان را خواهد گرفت بلکه بنیان اخلاقی جامعه را بیش از پیش در هم خواهد شکست.

از نگاه من، داوری و رفتار ناعادلانه و غیر منصفانه از طرف هر بشری - حتی با سفیدترین کارنامه -علیه بشر دیگری - حتی با سیاهترین کارنامه - پذیرفتنی نیست و اگر ما به این نوع اصول بی اعتنا بمانیم؛ به فرض تحولات سیاسی بزرگ نیز فقط از چاله به چاه سقوط می کنیم.

خداوند قربانیان نفتکش سانچی را غرق رحمت لایزال و مهربانی بی انتهای خود گرداند و به خانواده های داغدار آنها شکیبایی دهد و دل پر دردشان را آرام گرداند. آمین.