سانچی، مرگ را به مساوات تقسیم کرد!

در آب های سرزمینی چین، ۱۶۰ مایل دورتر از ساحل، سَرِشب و در اوج بیداری و هوشیاری شبانه دریانوردان، اتفاق عجیب رخ می دهد. کشتی باری چینی، آشنا به جغرافیای منطقه، شاخ بر کمر نفتکش غول پیکر سانچی با چند ده متر طول می کوبد و بلافاصله از محل حادثه می گریزد و سانچی می ماند و ۳۲ دریانورد بی پناه و فواره‌های نفت در زبانه های آتش و شعله های مرگ که هفت شب و هفت روز در خود و در آب سوخت.

صدها و هزاران مادر و کودک و همسر و رفیق و هموطن می مانند که جگرشان هفت شب و هفت روز پابه پای سانچی نشینان بلادیده تکه تکه شد و آتش گرفت و سوخت. ما مانده ایم و ۳۰حجله و مراسم عزا که در داغ ۳۰جوان پرپر و خاکستر شده، در ۳۰ کوچه از ده ها شهر و استان کشور برپا شده است. ما مغمومان داغدار و بهت زده مانده ایم با دهها ابهام و سوال بی جواب، مانند ماجرای مسکن مهر سرپل ذهاب، شبیه داستان فروریختن پلاسکو و پرپر شدن ققنوس‌های آتش نشانمان، مثل مرگ های دیگر و اتوبوس های ...، و باز به تکرار و بی امید جوابی از خود می پرسیم که چه شد و چرا و چگونه این چنین شد و باز می شود؟ می پرسیم و هراسناک به قطعه بعدی از دومینوی مرگ و اندوه فکر می کنیم که کی و کجا فرود آید و کی را با خود ببرد. سانچی اما یک بار و شاید برای همیشه، مرگ را هم مثل اندوه، به تساوی در این جغرافیای دوست داشتنی اما غمگین، تقسیم کرد.