معتضد: دولت پول دارد ولی فقط برای ملیجک‌ها

خسرو معتضد در روزنامه جوان نوشت: يك خبرگزاري خبري انتشار داده از اين قرار که «۱۰۰ مسئول کشور دو تابعيتي و داراي گرين‌کارت هستند» و حاجي دليگاني، عضو هيئت تحقيق و تفحص گفته در وزارت امور خارجه هيچ نظارتي براي شناسايي افراد دو تابعيتي وجود ندارد. اطلاعاتي در مورد ورود و خروج افراد در وزارتخانه وجود ندارد. در سفرهاي خارجي مسئولان نيز وزارت امور خارجه اغلب بي‌اطلاع است و وزارت کشور نيز در شناسايي افراد دو تابعيتي موفق نبوده است.»

شنيدم اخيراً فردي که در مديريت اکتشاف وزارت نفت حدود ۳۰ سال خدمت کرده و زمان بازنشستگي‌اش فرا رسيده بود، پاداش بازنشستگي را در نهايت سخاوت شخصاً به خود تقديم کرد و با يک اختلاس ۱۰۰ ميليارد توماني به کشور کانادا که از آن کشور تابعيت داشت و همسر و فرزندانش در آنجا بودند، گریخت. دادستاني کشور هم اعلام کرده «وقتي مي‌دزدند و فرار مي‌کنند به ما خبر مي‌دهند، از دست ما چه کار بر مي‌آيد؟»

به پليس اينترپل و کانادا خبر مي‌دهند و آن دو سازمان هم تره براي ايران خرد نمي‌کنند! خبر تازه‌تري از همان خبرگزاري خواندم، در حالي‌که دست سارق ۳۴ رأس گوسفند در مشهد قطع مي‌شود، يکي از مديران ارشد بانک مرکزي که روز هفتم دي بازنشسته مي‌شود، ابتدا ضمن وداع، پاداش يک ميليارد توماني به او مي‌دهند، ولي دو روز بعد در حالي‌که استخدام بازنشستگان ممنوع شده است، همين شخص را که تصور مي‌کنم اشترزمان و هايلمارشاخت و ارهارد زمان بوده است (از رئيس بانک مرکزي بپرسيد اين سه نفر کيستند اگر توانست جواب بدهد)، دوباره به خدمت باز مي‌گردانند و لابد علاوه بر حقوق بازنشستگي نجومي و پاداش يک ميليارد توماني، حقوق و مزاياي جديد هم به او تقديم مي‌کنند. خيلي تعجب کردم مليجک‌بازي اينقدر متداول شده است.

معلوم نيست در حالي که اين همه جوانان تحصيلکرده و نخبه پشت در بانک مرکزي براي استخدام صف کشيده‌اند، اين فرد چه دانش و نبوغي داشته که يک ميليارد تومان پاداش بازنشستگي دريافت مي‌کند و دو روز پس از بازنشسته شدن دوباره پشت ميزش مي‌نشيند. حاج نجدالسطنه هدايت شش سال نخست‌وزير ايران بود. از ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۲ ه.ق، وقتي معلوم شد پير شده از کار معاف شد و رفت در خانه نشست. او زمين‌هاي زيادي در دروس و خيابان قديم شميران داشت، ولي آن موقع زمين قيمتي نداشت. او که به زبان فرانسوي و به ويژه آلماني تسلط کامل داشت و زبان مزبور را به گونه‌اي عالي صحبت مي‌کرد که ويپرت بلوشر، وزير مختار آلمان درباره او در کتاب خاطراتش نوشته، او مانند يک برليني سخن مي‌گفت در دوران بازنشستگي براي خرج منزل از هنري که در جواني در برلين آموخته بود، يعني ليتوگرافي استفاده کرد و در چاپخانه مجلس استخدام شد و کليشه‌ها و گراورهاي مجلات و کتب چاپ شده در مطبعه مجلس را مي‌ساخت و دستمزد مي‌گرفت. حقوق عالي‌ترين گروه بازنشستگي رتبه ۹ تا سال ۱۳۳۹، حدود ۹۰۰ تومان بود و حساب و کتاب داشت.

عبدالحسين مسعود انصاري که سال‌ها عضو وزارت امور خارجه و ديپلمات و کاردار و وزير مختار در روسيه، سوئد، افغانستان و چند کشور ديگر و شوروي بود در زندگينامه خود مي‌نويسد، در سال ۱۳۳۸ براي تأمين کسري خرج خانه چون با ۹۰۰ تومان زندگي‌اش نمي‌چرخيد به تدريس زبان فرانسوي و زبان روسي در دانشگاه ملي که تازه‌تأسيس شده بود، پرداخت.