«سالار» در آغوش مادر چشم انتظار

۱۲ سال از آن روزهای تلخ سپری شد و چشم انتظاری این مادر و خانواده و اهالی این روستا به پایان رسید و کلبه احزان خانواده سلمانی سرانجام گلستان شد. سالار سلمانی کودک گمشده دیروز و جوان ۱۹ساله امروز هنوز هم روزی را که مسیر خانه را گم کرد به خوبی به یاد دارد. سال‌ها حسرت آغوش گرم مادر را داشت و هر بار کودکی را در آغوش مادرش می‌دید به یاد خانواده می‌افتاد. او در این سال‌ها زبان مادری‌اش را فراموش کرده اما هیچ‌گاه لالایی‌های شبانه مادر وقتی در گهواره برایش می‌خواند را فراموش نکرده است. روایت پیدا شدن سالار سلمانی بعد از ۱۲ سال هفته گذشته در فضای مجازی بازتاب بسیاری داشت. این جوان ۱۹ ساله و خانواده‌اش در گفت‌وگو با «قانون» از روزهای جدایی و سختی هایی که در این مدت تحمل کردند و سرانجام وصال دوباره بعد از ۱۲ سال گفتند.

روزی که راه خانه را گم کردم

آن روز وقتی به خاطر دعوا با پدر و مادر تصمیم گرفت کمی دیرتر به خانه بازگردد باور نمی‌کرد ۱۲سال از خانواده دور بماند. سالار روز تلخی که راه خانه را گم کرد و روزهای سختی را كه پشت سر گذاشت این‌گونه روایت می کند:

«دو سالی بود که همراه خانواده به خاطر کار پدر از روستا به اطراف شهریار تهران آمده بودیم. پدرم کارگر بود و در اطراف شهریار کار می‌کرد. آشنایی زیادی به محل زندگی‌مان نداشتم. سال ۸۴ کلاس اول ابتدایی بودم. آن روز تلخ سر موضوعی بچگانه با پدر و مادرم بحث کردم و خیلی از دست آن‌ها عصبانی بودم. تصمیم گرفتم کمی دیرتر به خانه برگردم. وقتی از مدرسه تعطیل شدم توی کوچه و خیابان چرخیدم . هوا تاریک شده بود. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم که مسیر خانه را گم کرده‌ام. وحشت‌زده هر طرف را نگاه می‌کردم برایم نا آشنا بود. ساعت‌ها خیابان و کوچه‌ها را چرخیدم تا شاید نشانه‌ای از خانه‌مان پیدا کنم اما بیشتر وحشت می‌کردم. من خانه را گم کرده‌بودم. گریه می‌کردم و کیف مدرسه‌ام را محکم در آغوش گرفته بودم. مردم رهگذر بی‌تفاوت از کنارم عبور می‌کردند و کسی توجهی به من نمی کرد که دستم را بگیرد و ببرد کلانتری تا لااقل آن‌ها خانواده‌ام را پیدا کنند.

دیروقت شده‌بود، همه مغازه‌ها تعطیل کرده‌بودند و من ناامید از یافتن خانه، مادرم را صدا می‌زدم. خیلی راه رفته بودم و پاهایم دیگر توانایی راه رفتن نداشتند. به پارکی رفتم و کیف مدرسه را زیر سرم گذاشتم و لحظه بعدی به خواب فرو رفتم، توی خواب مادرم را می‌دیدم. هنوز آن خواب را به یاد دارم. صبح روز بعد با صدای ماشین‌ها از خواب بیدار شدم. نمی‌دانستم چکار کنم. به شدت گرسنه بودم و با دیدن هر زن چادری تصور می‌کردم مادرم است و دنبالش راه می‌افتادم. در آن لحظات تنها چیزی که در خاطر داشتم نام مادربزرگم و روستایی که در آن به دنیا آمدم بود. تصمیم گرفتم خودم را به روستای‌مان برسانم تا به خانه مادربزرگم بروم. تصور می‌کردم به هر راننده‌ای بگویم او مرا به روستا خواهد برد. سراغ راننده خودروي پیکان سفید رنگی رفتم و از او خواستم مرا به مشگین شهر ببرد. این مرد که متوجه شده بود من گم شده‌ام مرا سوار کرد ولی به جای مشگین شهر مرا به مشگین دشت کرج برد. این راننده مدت‌ها در خیابان های کرج گشت زد تا شاید نشانه‌ای از خانواده‌ام پیدا کنم اما وقتی موفق نشد مرا در یکی از خیابان‌ها از ماشین پیاده کرد. بازهم سرگردانی من شروع شد و دو هفته توی خیابان‌ها آواره بودم و شب‌ها در کنار خیابان‌ و پارک‌ها می‌خوابیدم. روزهای خیلی سختی بود و هنوز هم با یادآوری آن روزها همه بدنم می‌لرزد».

لحظه وصال

مادر چشم انتظار

مادر بود و نمی‌توانست از جگر گوشه‌اش دل بکند. ۱۲ سال چشم به در دوخت تا شاید کسی خبری از گمشده‌اش برای او بیاورد. دوسال هر روز در حیاط اداره آگاهی شهریار می نشست و حتی به پیدا شدن جنازه پسرش هم راضی بود. همه ماموران آگاهی او را می‌شناختند. مادری که نمی‌توانست باور کند سالارش راه خانه را گم کرده و دیگر بازنخواهد گشت. صدها بار مسیر خانه تا مدرسه را رفت و آمد تا شاید نشانه‌ای از او پیدا کند اما هربار ناامیدتر می‌شد. تنها نگرانی‌اش این بود که او غذا چه می‌خورد و آیا شب‌ها راحت می‌خوابد؟

«ربابه حضرتی» هنوز هم باور نمی‌کند که گمشده‌اش را بعد از این همه سال پیدا کرده است. با اشک و آه می‌گوید من شاید تنها مادری باشم که بزرگ شدن پسرم را ندیدم و آن را حس نکردم. ربابه هنوز هم سال‌های ۸۴ و ۸۵ را به خوبی به یاد دارد. سال‌هایی که برای او به اندازه ۱۰۰ سال گذشت.