بررسی سه آلبوم موسیقی روز جهان

روزنامه وقایع اتفاقیه به بررسی سه آلبوم موسیقی روز جهان پرداخته است:

Franz Ferdinand

Always Ascending (همواره رو به بالا)

گروه «فرانز فردیناند» در جدیدترین آلبوم‌شان راه رفتن روی لبه تیغِ را تجربه کرده‌اند. یعنی بیش‌ازپیش عشق ورزیدن به موسیقی گروه یا مورد تنفر قرارگرفتن از سوی طرفداران‌شان. آلبوم بیش از آنکه قصد داشته باشد تا به نوعی دوباره به خواستگاه و قالب موسیقی گروه بازگردد و جای بگیرد مبدل به اثری شده که گروه را در بوته تجربه کردن صدا و فرم‌های جدید صدایی قرار داده است. در این یک دهه اخیر گروه‌های بریتانیایی بی‌شماری از آن جریان پرسروصدای «ایندی راک/بریت پاپ» جدا شدند و «الکترونیک راک» را چاشنی آثار خود کردند. امری که فرانز فردیناند نیز از انجام آن باز نماند. حال «همواره رو به بالا» بیشتر و بیشتر به حال‌وهوای آرت‌پاپ و دنس راک نزدیک می‌شود. بااین‌حال، می‌توان در آن پختگی و بلوغ در آهنگسازی را شنید که گروه را درگیر المان‌های موسیقی کسانی چون «راکسی میوزیک»، «کریس آیزاک»، «موریسی» و «اسمیتز» و حتی «نیک کیو» می‌کند. می‌توان از جدیدترین آلبوم فرانز فردیناند لذت برد و می‌توان از آن رد شد و فراموش کرد اما «همواره رو به بالا» به همان اندازه آلبوم اول و هم‌نام گروه جاه‌طلبانه و شنیدنی ا‌ست. پویایی شکیلی در آن نهفته است که می‌تواند برای یک دهه دیگر گروه را با بازی با ایده‌های این‌چنینی مشغول نگه دارد.

Brian Fallon

Sleepwalkers (خواب‌روها)

«برایان فالون» پیش از آنکه به‌عنوان یک هنرمند انفرادی شناخته شود بیشتر در مقام گیتاریست و خواننده گروه «گَسلایت اَنتم» به یاد آورده می‌شود. اما او در عالم نوپای فعالیت انفرادی‌اش شروع موفق و خیره‌کننده‌ای را با انتشار اولین آلبوم‌اش، Painkillers (مسکن‌ها) که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد آغاز کرد. حال دومین آلبوم او «خواب‌روها»، رنگ و بوی جدی‌تری را به کارنامه برایان فالون می‌بخشد. فالون متولد نیوجرسی‌ است و از‌همین‌رو است که او از نام‌های بزرگ صحنه موسیقی راکِ نیوجرسی الهام گرفته است. ریکی نلسون، بلوز ترَولِر و بون جووی را می‌توان در موسیقی فالون شنید. اما موسیقی او بیشتر از هر هنرمند دیگری یادآور بروس اسپرینگستین است. آن آمریکانا/هارتلند راکی که اسپرینگستین را شهره خاص و عام کرد و نام نیوجرسی را پرقدرت بر روی نقشه قرار داد. فالون در «خواب‌روها» درخشان و پرشور است. همان لحظات ابتدایی آلبوم را سرحال و پرحرارت آغاز می‌کند و باآنکه در برخی قطعات نیز به راک بالادهای احساسی نیز سرک می‌کشد اما آن روح سرکشِ «راک» را پررنگ نگه می‌دارد و البته پای بلوز راک را نیز به میانه موسیقی‌اش می‌کشاند. ساختار قطعات اما در بسیاری لحظات اگر نکته تازه‌ای را ارائه نمی‌کند و در همان حد و اندازه و قالب راکِ معمولِ معاصر آمریکا باقی می‌ماند و با زمان پنجاه دقیقه‌ای که دارد خطر تبدیل‌شدن به اثری بی‌دلیل طولانی و مونوتون را دارد اما اجرای بی‌نقص، آتشین و پراحساس برایان فالون است که او و آلبوم‌اش را در بازی نگه می‌دارد. «خواب‌روها» آلبومی‌است که شنیدنش خالی از لطف نیست و لذت‌بخش است. در همین اندازه باقی می‌ماند و جایی فراتر نمی‌رود.

Nils Frahm

All Melody

کمتر پیش آمده که «نیلس فرام» شنوندهای موسیقی‌اش را ، چه آنها که گذرا و چه آنها که به‌عنوان یک طرفدار پای آثارش می‌نشینند، ناامید کند و به‌طور معمول و تا به امروز زیبایی و خلاقیت را در آلبوم‌هایش حفظ کرده است. جدیدترین اثر او All Melody نیز به‌طور دقیق همان راه موفق آثار گذشته‌اش را پیموده است. در All Melody نیلس فرام بیش از هر موقع دیگری فضای گسترده و آزادتری در اختیار خودش قرار داده تا بی‌دغدغه به آنچه قصد خلق کردنش را داشته بپردازد. صدای آلبوم بر یک جا بند نیست. آنقدر پویا و رهاست که قطعه به قطعه شنونده را به هر سوی می‌کشاند. با آنکه فرام به‌طور مشخص قصد ندارد تا از پایه‌های اَمبینت موسیقی‌اش (که البته بیشتر به آن خاطر شناخته می‌شود) جدا شود، هر چقدر کمرنگ اما او همچنان قطعات امبینت/کلاسیک‌اش را پیش می‌کشد ولی در کنار آن الکترونیک و هاوس را نیز وارد قطعات آلبوم می‌کند. کُرال وکال‌های نفس‌گیری را در جای‌جای آلبوم گنجانده و خود گاهی نیز پشت پیانو می‌نشیند و تکنوازی‌های شورانگیزی را اجرا می‌کند. او همه اینها را با هوشمندی تمام کنار یکدیگر چیده است. امر مسلم این است که نیلس فرام در All Melody یک شاهکار خلق نکرده است اما بی‌شک جاه‌طلبانه‌ترین و البته بهترین اثرش تا به امروز را آفریده است. به نظر هر کاری را که قصد داشته با مهارت تمام به انجام رسانده و هر ملودی‌ای را که به دنبالش بوده را کشف کرده است.