یک نقاشی معمولی یا پوستر نمایشگاه کتاب؟!

خبرگزاری ایسنا: فرزاد ادیبی درباره پوستر سی‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران معتقد است: «این اثر می‌تواند به عنوان یک نقاشی‌خط معمولی که با بافت رنگی درست شده است، داوری شود و نه به عنوان پوستر»!

مدیر کمیته روابط عمومی سی و یکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران درباره این پوستر گفته بود: «در طراحی پوستر از نقشِ کلمه و حرف در شکل‌گیری کتاب الهام گرفته شده است. استفاده از حروف و کلمات سی و یکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران به صورت فارسی و لاتین، و ترکیب و چیدمان حروف نستعلیق به عنوان عروس خطوط اسلامی و ایرانی و همنشینی با حروف لاتین به شکل سیاه‌مشق ترکیبی مورد توجه بوده است. »

رجبعلی سالاریان ادامه داده بود: « سعی شده پوستر در نگاه اول به صورت یک قطعه و تابلو نقاشی‌خط دیده شود و دربرگیرنده مفهوم نمایشگاه کتاب تهران باشد و به منظور تاکید، عنوان نمایشگاه به صورت لوگوتایپ کلمه "کتاب تهران" به عنوان یک نشانه در بستر پوستر جای گرفته است. »

اما فرزاد ادیبی ـ طراح گرافیست ـ درباره این پوستر می‌گوید: این پوستر به لحاظ انرژی بصری و جذابیت رنگی، پوستر موفقی است. برای مخاطب گیرا و شاد است.

او ادامه می‌دهد: اگر این پوستر برای رویداد جشنواره کتاب تهران بود، به لحاظ حسی، به ترجمه تصویری بسیار درستی رسیده بود، اما جشنواره با نمایشگاه فرق دارد. حتی نمایشگاه هم با نمایشگاه فرق دارد.

پوستر سی‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران که توسط «بهنام کیوان» طراحی شده است.

ادیبی توضیح می‌دهد: این روزها به خیلی از رویدادها و کنش‌ها نام نمایشگاه اطلاق می‌شود. از بنگاه ماشین فروشی تا بازارچه‌ی عرضه‌ی خوراکی ها و ... را نمایشگاه می‌نامند. به یک نمایشگاه آثار هنری هم نمایشگاه می‌گویند و حتی به بازار عرضه‌ی لوله و سیفون و... هم نمایشگاه می‌گویند، پس می‌بینیم که نمایشگاه با نمایشگاه هم فرق می‌کند و در ترجمه تصویری باید این نکته لحاظ شود که ترجمه حسی درستی انجام شود.

این طراح گرافیک همچنین تاکید می‌کند که رد پای «کتاب»، « سی و یکمین» و «بین المللی بودن» این رویداد در این پوستر بسیار کم رنگ است.

او اظهار می کند: این اثر می‌تواند به عنوان یک نقاشی‌خط معمولی که با بافت رنگی درست شده است داوری شود و نه به عنوان پوستر! ایده، حضور بسیار کم‌رنگی در این کار دارد و حتی می توان گفت فاقد ایده است. دیزاین اثر (همنشینی نوشته‌ها با هم و با تصویر) بسیار معمولی است و فضای حاکم بر کار نو و امروزی نیست.