خودروسازان فرانسوی در ایران ماندنی شدند

دروغ پشت دروغ

نابودی خودروسازان مزخرف داخلی نزدیک است

اونا میگن میخاهیم ائتلاف کنیم ایران رو تحریم کنیم اینجا خبر میده خودروسازان باقی میمونن تجربه هم نشون داده کدوم اخبار دروغ محضه جرقه اولش هم افزایش ده درصدی و احتکار نود هزار خودرو بود .خدا از سر تقصیر کار نمیگذره

خیلی جای خوشبختی هست .
رابطه با شرکت‌های اروپایی پیروزی بزرگی است .
چیزی که آمریکا کور خواهد شد .

خبری عالی بود .
خوش خبر باشید .
کاش تمامی اروپا ارتباط با ایران را توسعه دهند .

چرا چرت میگید همین دیروز پژو قراردادشو فسق کرد.

خودروسازان فرانسوی اگر تو ایران بمانند به نفع خودشان می باشد چون تو آمریکا خودرو تولید نمی کنند آنها بخاطر ایران قدم بر نمی دارند دنبال منفعت خودمی باشند تمام کشور ها دنبال منافع خود می باشند مسئولین باید به آنها اعتمادنکنند

حث داغ این روزها، حدس و گمانه‌زنی در مورد آینده صنعت خودروسازی کشور و تغییرات پیش رو در صورت اعمال تحریم‌های احتمالی است.
اما سوال اساسی این است که خودروسازان ایرانی با وجود تجربه تحریم‌ها در سال 2012 و خروج پژو از ایران، تدبیری برای تحریم‌های احتمالی آینده اتخاذ کرده‌اند یا خیر؟


شاید بهتر باشد با توضیحاتی راجع به انواع قراردادهای انتقال فناوری و تفاوت قرارداد لیسانس با جوینت ونچر شروع کنیم.

لیسانس:
یکی از روش‌های انتقال فناوری قرارداد «لیسانس» یا «مجوز بهره‌برداری» است که معمولا بین دو شرکت از کشورهای متفاوت منعقد می‌شود.
در این نوع قرارداد یکی از طرفین اجازه بهره‌برداری از حق اختراع و فناوری خود را برای مدت معینی و در ازای حق امتیاز یا همان پول به طرف دیگر می‌دهد.
می‌توان گفت لیسانس خالص‌ترین روش انتقال فناوری است که در آن فقط فناوری منتقل می‌شود. حفظ نام تجاری ، حفظ حق اختراع، اختیار لغو قرارداد و دیگر اختیارات بدون نیاز به سرمایه‌گذاری؛ جزء حقوق شرکت مبدا است.
از طرفی شرکت مقصد در ازای پرداخت پول، حق بهره‌برداری از فناوری شرکت مقصد و فرصت یادگیری این فناوری را در سطح بهره‌برداری و مهندسی دارد.

نمونه این قرارداد در صنعت خودرو ایران، قرارداد شرکت ایران خودرو و پژو فرانسه در خصوص تولید پژو 206، پژو 405 و ... است.


با توجه به شرایط سیاسی حاکم، تحریم‌ها، برجام، خروج امریکا از برجام و شرایط متغیر اقتصادی در ایران؛ قرارداد لیسانس برای شرکت‌های مقصد مضراتی ناشی از عدم اطمینان را دارد. شرکت مبدا با اعمال تحریم قرارداد را لغو می‌کند و با توافق برجام، همکاری مجددا از سرگرفته می‌شود.

جوینت ونچر:
یکی دیگر از روش‌های انتقال فناوری، قرارداد «جوینت ونچر» است. در این نوع قرارداد دو شرکت با توافق و شرایط تعریف شده اقدام به ایجاد شرکت سومی می‌کنند که نام تجاری و موجودیت کاملا مستقلی دارد و مدیریت آن به صورت مشترک است. هر کدام از طرفین با توجه به درصد تامین سرمایه و توافق طرفین، بخش مشخصی از سهام شرکت را دارا هستند و به طبع سود و زیان آن به نسبت درصد مالکیت بین طرفین تقسیم می‌شود.
علاوه بر مشارکت در سود، زیان و مدیریت شرکت، باید به فرصت یادگیری فوق‌العاده‌ای که در این نوع قرارداد به وجود می‌آید اشاره کرد. نیروهای بومی در کنار نیروهای خارجی مشغول به کار می‌شوند و شیوه‌ی مدیریت و مهارت افراد به راحتی منتقل می‌شود.

نمونه این نوع قرارداد در صنعت خودرو ما شرکت ایکاپ است که با مشارکت ایران خودرو و پژو فرانسه در خصوص تولید پژو 2008 و پژو 508 ایجاد شده است. تکنولوژی تولید این خودروها از طرف شرکت فرانسوی و خط تولید و خدمات پس از فروش از طرف شرکت ایرانی تامین، و خودرو تحت برند ایکاپ تولید می‌شود.


مزیت این نوع قرارداد، حقوق و اختیارات تعریف شده بیشتری نسبت به قرارداد لیسانس برای شرکت‌های ایرانی است که باعث می‌شود در صورت اعمال تحریم به موجودیت مستقل شرکت ایجاد شده لطمه‌ای وارد نشود.


خوشبختانه در دوران پسابرجام بیشتر شاهد انعقاد قراردادهای جوینت ونچر هستیم و به این ترتیب می‌توان امید داشت در صورت اعمال تحریم، در خصوص این سری از همکاری‌ها نگرانی وجود نداشته باشد.