راهکار اروپا برای جایگزینی توتال، ایرباس و بوئینگ

انتخاب: المیادین در گزارشی به قلم موسى عاصي نوشت: به نظر می رسد مذاکرات جاری بین ایران و دولتهای ‏‏۴+۱ در مورد توافق هسته ای در مسیری سلبی در حال ‏حرکت نیست.‏

این رسانه عرب زبان ادامه داد: تمام طرفها منافعی حیاتی در حفظ برجام دارند که ‏بحث و مناقشه ای جدی و به دور از تنش را می طلبد ‏تا بدین وسیله از تاثیر تصمیم آمریکا بر اقتصاد ‏ایران و نیز منافع دولتها و شرکتهای طرف قرارداد ‏آن بکاهند.‏

این مساله در نشست وین نمایان شد، جایی که گفتگوی ‏مفصلی بین نمایندگان روسیه، چین، آلمان، فرانسه، ‏انگلیس و ایران انجام شد، در خصوص بهترین راههای ‏حفظ روابط اقتصادی بین جمهوری اسلامی و دولتهای ‏اروپایی، چگونگی ادامه فروش گاز و نفت ایران، ‏کیفیت ادامه حواله های مالی و استمرار روابط حمل و ‏نقل دریایی، زمینی و هوایی و بالا بردن سطح سرمایه ‏گذاری بین المللی در ایران، که تا کنون به حد ‏مطلوبی نرسیده است.‏

استراتژی اصلی ایران بر اقداماتی متمرکز است که در ‏نظام رفع تحریمها در نظر گرفته شده است؛ بدین معنا ‏که سطح روابط تجاری با اروپا افزایش یابد. در این ‏میان، واقعگرایی ایرانی ظرفیتهای اروپا و حاشیه ‏جنبش این دولت در سایه تهدیدات آمریکایی برای ‏شرکتهای اروپایی را در نظر دارد و سیاست گام به ‏گام را در پیش گرفته است؛ که در گام اول سطح ‏مبادلات فعلی تثبیت می شود.‏

اروپای غربی با وجود تحریمهای آمریکا و تهدید ‏شرکتهای بزرگ اروپایی در مورد خروج از بازار ایران ‏بر این عقیده است که می تواند سطح مبادلات تجاری در ‏سطوح فعلی را تثبیت کند. اما این اعتقاد می تواند ‏در چارچوبی کلی باقی بماند، بنابراین نهایت حاشیه ‏حرکت اروپایی ها در سایه تهدیدات آمریکا محدود ‏است، به این دلایل:‏

اروپا پیشنهاد داده است که شرکتهای بزرگی که در ‏معرض تحریمهای آمریکا قرار گرفته اند، مانند ‏توتال، انژی، سیمنس آلمان و آلیانز اروپایی با ‏شرکتهای کوچکی جایگزین شوند تا تحریمهای آمریکایی ‏در هم پیچیده شود!‏

اما این پیشنهاد در حد نظریه باقی مانده و لازم است ‏در مذاکراتی که تا زمان دیدار وزرای خارجه دولتهای ‏عضو توافق هسته ای انجام می شود، اروپا ضمانتهای ‏کافی بدهد مبنی بر اینکه این شرکتها می توانند ‏همان وظیفه شرکتهای بزرگ سابق را انجام دهند.‏

اروپا از قدرت خود برای دادن ضمانتهایی در رابطه ‏با تامین حواله های ایران از طریق نظام مالی بین ‏المللی مطمئن نیست؛ چرا که این حواله ها همگی از ‏نیویورک می گذرد و در معرض تحریمهای آمریکایی است، ‏و در صورتی که ایالات متحده تحریمهایی را از طریق ‏این نظام اعمال کند، اروپا خود را در برابر گزینه ‏سختی می یابد که ایجاد یک نظام به موازات نظام ‏مالی فعلی را می طلبد که براساس آن مبادلات با ‏ایران با استفاده از یورو انجام شود و بانک مرکزی ‏اروپایی مأموریت حواله مستقیم به ایران را بر عهده ‏می گیرد، بدون آنکه از نیویورک عبور کند.‏

اما این تصمیم با پیامدهای سیاسی همراه است و ‏احتمال واکنش شدید ایالات متحده نیز وجود دارد؛ ‏همزمان با پیچیدگی هایی هم مواجه است، چرا که ‏ظرفیت های بانک مرکزی اروپا برای سرازیر کردن ‏کمیتهای عظیمی از ارز اروپایی در بازارها محدود می ‏ماند.‏

بخش نفت ایران در زمینه صادرات نفتی خود به خارج ‏با مشکلی مواجه نمی شود، قیمت بزرگی از این ‏تولیدات همچنان به دولتهای آسیایی می رسد که در ‏مقدمه آنها چین و کره جنوبی هستند. شرکتهای کوچک ‏اروپایی می توانند در زمینه کاوش و استخراج نفت و ‏گاز جایگزین شرکتهای بزرگ شوند، اما اروپا از ‏ارائه دیگر تسهیلاتی که اقتصاد ایران به ان نیاز ‏دارد ناتوان باقی می ماند.‏

مشخص نیست کدام شرکتها جای ایرباس و بویینگ را در ‏بازار ایران خواهد گرفت و چه شرکتهایی جای شرکتهای ‏رنو و پژو را در تولید ماشینهای ایرانی اشغال می ‏کند.‏

گزینه های ایران برای جایگزینی مبادلات تجاری با ‏اروپا ، از طریق گرایش به شرق تامین می شوند، ‏بازارهای روسیه، چین و بازارهای آسیایی در برابر ‏ایرانی ها باز است. حجم مبادلات تجاری ایران با این ‏دولتها تا حد زیادی افزایش یافته است و دولتهای ‏مذکور هرگز از تحریمهای آمریکایی تاثیر نمی ‏پذیرند.‏
‏