امیرحسین صدیق: در روستا زندگی می‌کنم!

شبکه ایران: امیرحسین صدیق بازیگر سینما ، تئاتر و تلویزیون متولد ۵۱ نیشابور است و دل پری از عرصه بی وفا و بی ثبات هنر دارد.

فارس نوشت: او اگرچه در زمینه بازیگری موفق بوده است اما گمان می کند شاید اگر به سمت هنرهای دیگر می رفت و یا در کشور دیگری همین بازیگری را پیش می گرفت به مراتب موفق تر از حال حاضر بود.

گزیده از گفتگوی امیر حسین صدیق را در ادامه بخوانید:

اگر بازیگر نبودید دوست داشتید چه کاره می شدید؟

نجار، مجسمه ساز،‌ نقاش. در همه این زمینه ها استعداد داشتم و اگر در این حوزه ها ادامه می دادم شاید موفق تر از الان بودم.

دوست دارید با چه کارگردانی کار کنید که تا به حال کار نکرده اید؟

داریوش مهرجویی را تا سال ۷۸ تا «هامون»‌ به شدت دوست داشتم، مسعود کیمیایی را تا دهه ۷۰ و کیانوش عیاری را تا قبل از اینکه در سریال «هزاران چشم» بازی کنم که البته بعد از همکاری پشیمان شدم. ولی در کل دوست دارم که با فیلمسازان جوان کار کنم.

دوست داشتید چه نقشی را بازی کنید که بازی نکرده اید؟

نقش های منفی را دوست داشتم که یکبار بازی کردم. در کل نقش هایی که دور از شخصیت خودم باشد را دوست دارم.

آیا بوده بعد از سالها از نحوه بازیتان خجالت بکشید؟

خجالت نه! ولی کار بد زیاد داشتم که وقتی بعد از سالها به آن نگاه کردم گفتم ای کاش این‌طور نمی‌شد. ولی من در آن برهه زمانی همه تلاشم را کرده بودم و در ضمن یک سریال یا فیلم سینمایی کاری گروه است و به قدرت و ضعف یک نفر وابسته نیست.

فکر می‌کنید رابطه مردم با سینما بهتر است یا تلویزیون؟

تلویزیون. چون هم رایگان است هم فراگیر است و به راحتی در خانه همه پیدا می شود. ولی از نظر کیفی از سطح خوبی برخوردار نیست و واقعا مخاطب را سرگرم نمی کند.

به نظر شما دستمزد بازیگران منصفانه است؟

نه! اول باید ببینیم به نسبت چه مشاغلی می سنجیم. اما به نظر من در هر صورت ارقام عادلانه ای نیست و خیلی کم است. شاید برای یک پروژه در کوتاه مدت رقم زیادی باشد اما آنها همه ماه های سال را سر کار نیستند و فروشندگان هم همه اجناس را با آنها ۲برابر حساب می‌کنند.

برخی‌ها درباره دستمزد بازیگران جدید اعتراض دارند، این اعتراض ها چقدر بجاست؟

سینما و بازار آزادش مخاطب خاصی دارد که باید کاری را بپسندد تا دستمزد بالای بازیگرانش را معقول بداند. سینما بازار عرضه و تقاضاست و اگر کسی این بازار را بشکند عیبی ندارد و تصمیم با تهیه کنندگان است که برای فیلمشان به یک بازیگر حرفه ای پول بدهند یا از بازیگران آماتوری استفاده کنند که حاضرند پولی را هم به تهیه کننده پرداخت کنند. الان دستمزدهای تلویزیون به مراتب وحشتناک تر شده و ۳ یا ۴ بازیگر هستند که همیشه در همه سریال ها هستند و پول خوب می گیرند و نمی دانم چه کسانی درباره حضور آنها تصمیم می گیرند!

آیا پول بازیگران از پارو بالا می‌رود؟

فقط پول فوتبالیست ها که مستقیما از بیت المال تغذیه می کنند از پارو بالا می رود. ما فقط به خاطر زرق و برق اسممان مجبوریم پول بیشتری خرج کنیم. حالا دیگر نه تنها هندوانه فروش ها هم از ما پول بیشتری نسبت به سایرین می گیرند بلکه دولت هم توهم ثروتمندی ما را دارد. من مدت هاست یک پرونده مالیاتی به مبلغ ۲میلیون تومان برای فیلم «میم مثل مادر»‌ در اداره مالیات دارم. من در آن فیلم نقش کوتاهی داشتم که فقط به عشق مرحوم ملاقلی پور بازی کردم و قراردادی با منوچهر محمدی نبسته ام . اصلا هم یادم نیست که پولی برای آن نقش گرفتم یا نه. حالا بعد از اینهمه سال باید مالیات قرارداد نبسته و پول نگرفته را به دولت بدهم. آن هم ۲میلیون تومان!

برخی عنوان می‌کنند که مانکن‌های خوش چهره جای بازیگران واقعی را گرفته‌اند. به نظر شما رابطه چهره با سینما چیست؟

من مخالف حضور چهره ها نیستم. در همه دنیا در دوره های مختلف خوشگل ترها بازار را نگه داشته اند زیرا یک سری از فیلم ها خواه نا خواه نیاز به چهره دارند تا توجه قشر نوجوان و جوان را به خود جلب کند و آنها را به سینما بکشاند. اما متاسفانه در کشور ما وقتی چیزی ناگهان مد می شود بدون توجه به جوانب و شرایطش مرتب از آن استفاده می کنیم . مثلا وقتی در سینما فلان تیپ چهره و فلان رنگ چشم مد شد ما بدون توجه به ظرفیت های بازیگری آن افراد در همه ژانرها و نقش های مختلف از آن استفاده می کنیم تا تکراری شود و خوب نفروشد. بعد سراغ یک سری چهره دیگر می رویم . از جهت دیگر خود این چهره ها به دلیل پرکار بودن و روی بورس بودن هیچ وقت به فکر ارتقاء خودشان نیفتادند به همین دلیل در تاریخ سینما ماندگار نشدند و کارکردهای کوتاه مدت داشتند.

آیا بازیگران با رسیدن به دوره پیری تمام می‌شوند؟

متاسفانه در ایران بله. ولی در همه جای دنیا با رسیدن به سن پیری تازه پخته می شوند و حتی درسن ۹۰سالگی چه بازی های قوی و کارآمدی از خود نشان می دهند.

فیلمفارسی چیست؟

چاقو دست زنجان،‌ کلاه شاپو ،‌ شالگردن سفید، رقاصه در کاباره!

چقدر به سالمندان هم صنف خود سر می‌زنید؟

در حد اینکه سر کار آنها را ببینم و کمی قبل و بعد هر پروژه باهم تماس تلفنی داشته باشیم زیرا شرایط زندگیم اجازه نمی دهد که دائم به آنها سر بزنم. ولی همیشه سر هر کاری که می روم به فراخور پذیرش تهیه کننده و کارگردان آنها را معرفی می کنم و سعی می کنم به آنها نان برسانم.

چرا اغلب مراسم‌های تشییع هنرمندان خلوت است؟

به دلیل اینکه مراسم پیرترها درست اطلاع رسانی نمی شود وگرنه اگر مردم بدانند جایی بازیگرهای جوان و چهره می آیند حتما همه هجوم می آورند و آنجا را رونق می دهند . مثلا یادم نمی رود که تشییع جنازه سروش خلیلی چقدر بد اطلاع رسانی شد و چقدر سوت و کور برگزار شد.

چرا زندگی شخصی تعداد قابل توجهی از بازیگران دچار مشکل می‌شود؟

شکل کلی زندگی هنرمندان به دلیل مشخص نبودن ساعت کاری و محل کار و ثبات درآمد مانع از یک زندگی خوب می شود اما اگر درک مقابل وجود داشته باشد می توان نمونه های موفقی را هم پیدا کرد. من شاهد ازدواج دوستان زیادی مثل شقایق فراهانی ،‌ سحر ولدبیگی ،‌ افسانه چهره آزاد و غیره بودم که زندگی موفقی دارند. البته زندگی شخصی خانم های هنرپیشه به مراتب بهتر از زندگی آقایان است.

دوست داشتید در هالیوود بازی می‌کردید؟

بله. حداقل آنجا پولم را می گرفتم. آنجا مزه واقعی سینما را می چشیدم. سینما یک هنر وارداتی است که ما مثل همه چیزهای وارداتی از آن درست استفاده نمی کنیم و فقط ادایش را در می آوریم و حتی ادای درستی هم در نمی آوریم. گاهی فکر می کنم اگر در سینمای هند،‌عراق یا پاکستان بازیگری می کردم الان آدم راحت تری بودم و با حرص خوردن کمتر زندگی بهتری داشتم.

اگر یک میلیارد پول داشتید با آن چه می‌کردید؟

یک آپارتمان درتهران می خریدم. که وقتی در محل زندگیم در روستای کمرد پردیس بومهن گازوئیل نمی دهند و موتورخانه خاموش می شود، جایی در تهران داشته باشم!

بدترین فیلمی که دیده‌اید؟

هر فیلمی که احمدپورمخبر و خاله قزی و علی صادقی و امثال آن در بازی کنند.

مهمترین اتفاق ایران طی سال‌های اخیر؟

انتخاب آقای روحانی