مرتضا برزگر؛ نویسنده‌ای برآمده از فضای مجازی

روزنامه سازندگی: در روزهای مانده به نوروز راهی بازار شد و خیلی زود توانست خودش را بالا بکشد. همان روزهای اول نگاه چند منتقد را به خودش جلب کرد و توانست دیده شود. در نمایشگاه کتاب چاپ سوم اش تمام شد و این نشان از حضور جدی نویسنده‌ای تازه داشت به نام مرتضا برزگر. او داستان هایی نوشته که فضایی پرغم دارند، اما با این حال مخاطب آنها را پسندیده. بخش هایی از مصاحبه «سازندگی» با این نویسنده را بخوانید:

شما در داستان های تان نگاهی خاص به مرگ دارید. این نگاه از کجا سرچشمه می گیرد و چرا این قدر برای تان مهم است؟

- قبل تر جایی گفته ام که بخشی از این نگاه، بر می گردد به کیفیت زندگی ام در کودکی که بعد از مرگ مادرم و در خانه مادربزرگ گذشت. خانه آنها در یکی از محله های جنوبی تهران بود و جایی برای جمع شدن خانم های سن بالا که به هر بهانه ای و با هر مناسبتی خانه را پر می کردند و از هر دری صحبت می کردند و از همه بیشتر در مورد مرگ. از طرفی، تا جایی که یادم می آید همیشه لباس سیاه تنم بوده برای از دست دادن کسی و همواره توی راه بهشت زهرا بودیم برای دفن آشنایی. مثل سیگاری های تیر، که سیگار با سیگار روشن می کنند، در زندگی من هم لباس سیاه، با لباس سیاه عوض می شد و این فاصله اندک و باریک زندگی و مرگ و البته پذیرش اش به عنوان بخشی لاینفک از بودن، مرگ را در چشم من مهم و شاید عزیز می کند.

علاوه بر اینها منتقدانی معتقدند جهان داستانی شما گذشته گراست. موافقید یا اصولا چیز ضد ارزشی نمی دانیدش؟

- راستش من از استادانم آموخته ام که نظرها را بشنوم و به آنها فکر کنم. اما به گمانم، پاسخ دادن به این سوال و سوالاتی از این دست را باید به عهده خود منتقدان گذاشت. من به عنوان نویسنده، تمام تلاشم را در مجموعه داستانم انجام داده ام و سعی کرده ام قصه هایم را با تکنیک های صحیح روایت کنم. مابقی ماجرا هم به عهده مخاطبان و خواننده هاست که آیا توانسته اند با جهانی که من ساخته ام ارتباط برقرار کنند یا خیر؟ آیا داستان هایم را دوست دارند؟ آیا کتاب را به دیگران توصیه می کنند؟

در داستان ها ریتمی را ایجاد کردید و به نظر می رسد در نوشتن بیشتر از هر چیزی روی ساختار داستان تاکید داشتید. تا چه اندازه روی ساختار تاکید دارید؟

- من به شدت به ساختار داستان اهمیت می دهم. به تکنیک ها و کیفیت استفاده از آنها و البته همانطور که گفتید حفظ ریتم. با این حال، معتقدم بهترین ساختارهم بدون قصه بی فایده است. به نظرم اگر بتوانیم قصه و فرم را به گونه ای ترکیب کنیم که خواننده نتواند کتاب را زمین بگذارد، می شود گفت که در جذب مخاطب موفق بوده ایم.

«قلب نارنجی فرشته» مجموعه متنوعی است. از داستان هایی درباره زندگی خصوصی یک نویسنده گرفته یا حتی قاتل، تا روایتی مربوط به شهدا و غواصان، هرکدام از این فضاها چه معنایی برایتان دارد و چرا این همه تنوع؟

- بیشتر این داستان ها، برای من تداعی کننده دو مفهوم فقدان و تنهایی است. با این حال، از آنجا که تمام شان را با راوی اول شخص نوشته ام، سعی کرده ام تا انواع مختلفی از این راوی را تجربه کنم، مثلا راوی کشو بیست و هفتم با راوی چراغی برای شاه یا بیست تومان آزادی، چه از لحاظ زبانی و چه از لحاظ فرم و اجرا کاملا متفاوت است.
کتاب شما خیلی زود به چاپ های بعدی رسید و مخاطبان استقبال خوبی نشان دادند. پیش بینی چنین استقبالی را داشتید؟

- بله و البته هنوز منتظر اتفاقات بهتری هستم. پیش تر خیلی ها به من می گفتند که در ایران، مجموعه داستان، خوب دیده نمی شود، اما من امیدوار بودم و هستم. بخواهیم یا نه، کیفیت زندگی انسان مدرن و کمبود وقت ناشی از زندگی ماشینی، او را به سمت خواندن داستان کوتاه می کشاند. پس وظیفه ما به عنوان نویسنده این است که بتوانیم لذت خواندن داستان کوتاه را به خواننده مان بچشانیم و او را به جهان داستان خود بکشانیم.

در فضای مجازی مدت هاست فعالیت دارید و توانسته اید مخاطب های زیادی را پیدا کنید. چه تاثیری در نوشتن شما داشته و اساسا مخاطبان تان بیشتر از چه طیفی هستند؟

- من خودم را نویسنده ای برآمده از فضای مجازی می دانم، چرا که سال هاست در شبکه های اجتماعی می نویسم، مهمترین ویژگی نوشتن در فضای مجازی این است که نویسنده را همواره در معرض نظرات صریح خواننده ها قرار می دهد. با این حال، خواننده، آرام آرام با قلم نویسنده خو می گیرد و کلماتش را می شناسد و بیشتر به او اعتماد می کند. در مورد بخش دوم سوال هم باید بگویم طبق آمارهایی که دارم، در فضای مجازی حدود ۵۴ درصد خانم ها و ۴۶ درصد آقایان، مخاطب نوشته های من هستند که بیش از نیمی از آنها در بازه سنی ۲۴ تا ۳۴ سال قرار دارند.