درباره سخنرانی روحانی؛ حرف‌درمانی جواب نمی‌دهد

روزنامه شرق نوشت:

روحانی از شرایط موجود و کارشکنی‌های در مسیر ترسیم شده برای عبور کشور از بحران، دلخور است. گلایه‌هایی که سخنگوی او به عنوان یکی از حواریون حلقه اطرافش را به این نقطه رساند که تأکید کند: «دولت عامل بی‌ثباتی نیست»؛ اما اکنون شاید بتوان با ارجاع‌دادن به بخش‌هایی از سخنان اخیر روحانی و حتی زبان بدن او در هنگام ادای جملاتی که کمتر از او به عنوان یک چهره علاقه‌مند به مذاکره توقع آن می‌رفت، از تاکتیک فعلی او و دولتش، رمزگشایی کرد.

احتمالا این سیاست‌مدار کهنه‌کار می‌خواهد این بار مدل مقاومت درونی را برای ایجاد تعادل با طرف‌های غربی در مذاکرات آینده و برای پایبندکردن آنان به تعهدات برجامی خود به کار بگیرد. احتمالا این روش شاید نوعی هم‌گرایی در آینده را نوید دهد.

اما مشکل اینجاست که «حرف درمانی» به تنهایی مؤثر نخواهد بود و برای این تاکتیک احتمالی، کاربست ابزار مناسب بسیار تعیین‌کننده خواهد بود. حال تأکید بر ساعت کاری اعضای ارشد دولت و حتی همه ایرانیان در محیط کار خود در شرایطی که در سطوح ارشد دولت، چند مورد معدود مابازا برای آن وجود دارد، تغییر در سرمایه انسانی را به‌شدت به رخ می‌کشد.

روحانی از فعال‌شدن روابط عمومی‌ها حتی در سطح بخشداری‌های کشور سخن گفت؛ بی‌آنکه پاسخ دهد چرا در پنج سال گذشته ضعف مفرط این حوزه با وجود بار‌ها آسیب‌شناسی از سوی صاحبان فن، همچنان پابرجاست.

همان روابط عمومی‌هایی که در روز‌های ملتهب مناظره‌های سال گذشته، به لحظه پاسخ اظهارات خلاف واقع رقبای رئیس‌جمهور را منتشر می‌کردند و از فردای اعلام نتایج، به همان ریل گذشته و خواب عمیق بازگشت کردند. یا موضوع به‌کارگیری مشاوران جوان و خوش‌فکر برای بخش‌های فرتوت دولت که در بدنه برخی مؤسسات آموزش عالی یا شرکت‌های خصوصی به‌وفور یافت شده و کلید ارتباط با شرکت‌های کوچک اروپایی برای انواع قرارداد‌های به شمار می‌روند، با تداوم مدیریت کهنسال برخی مجموعه‌های کلیدی، چه سنخیتی خواهد داشت؟

رئیس‌جمهور با حرکت چندباره دست و نشان‌دادن میزان مصمم‌بودن در صورت و گاهی با عتاب و فرمان، از اجزای دولت خواست که حتی با متد سال ۹۶ به مصاف شرایط جدید نروند و کشتی‌بان را سیاستی دگر باید، بی‌آنکه بداند آنچه او چهارشنبه گذشته از دولت خود خواست، در ظرفیت بی‌بدیل ۲۴ میلیون آرای وی وجود داشت، اما کم‌توجهی به آن، حتی اتهام عدول از وعده‌های انتخاباتی را برای روحانی به دنبال داشته است.

اصل گفت‌وگوی مستقیم و تأکید بر نترسیدن و استعفا ندادن، در جای خود قابل بحث است، اما بدون ایجاد ظرفیت و دراختیارگرفتن ابزار انسانی و فناوری انتقال سخنان بدنه جامعه به دولت و برعکس، امکان باورپذیر‌کردن تمام اجزای سیستم یا همان کشور ایران برای یکپارچه‌شدن با استراتژی واحد دولت، امکان‌پذیر نخواهد بود. تبدیل این متد جدید روحانی به رویکرد‌های اجرائی، پیش‌شرط‌هایی لازم دارد که در بخش‌های زیادی از دولت، وجود خارجی ندارد.