فرق مدیر ملی با سیاستمدار پوپولیست در چیست؟

محمد كيانوش‌راد فعال سیاسی در روزنامه اعتماد نوشت: مهم‌ترين و اوليه‌ترين ويژگي‌اي كه يك سياستمدار ملي را از يك سياستمدار پوپوليست جدا مي‌كند، مساله صراحت در بيان تصميمات درستي است كه در مقاطع حساس بايد اتخاذ شود.

چه سياستمداران ملي و چه سياستمداران پوپوليست قبل از هر چيز به كسب اعتماد عمومي مي‌انديشند اما معمولا سياستمداران پوپوليست به دليل دلبستگي به حمايت مردم، به جاي اتخاذ تصميمات مبتني بر برنامه و منافع ملي به تصميمات غير كارشناسي رومي‌آورند. اما سياستمداران ملي با وجود تمايل به جلب اعتماد مردم حاضر نيستند تا براي بقاي خود، منافع دراز مدت جامعه و كشور را فدا كنند.

اين تفاوت اصلي و مهمي است كه ميان مديران ملي مبتني بر انگاره توسعه‌اي و مديران پوپوليست وجود دارد. آقاي احمدي‌نژاد يكي از مديران پوپوليست بود كه با اتخاذ تصميمات به ظاهر مورد علاقه مردم عملا باعث افزايش نقدينگي و عدم انضباط مالي و شفافيت شد. حتي اصولگراياني كه از ابتدا طرفدارش بودند به دليل غير كارشناسي بودن تصميمات عليه او ايستادند. اولين اصولگرايي كه نسبت به اين مساله هشدار داد آقاي احمد توكلي بود كه گفت چنين تصميماتي به تخريب اقتصاد كشور و شيوع بيماري هلندي در ايران منجر خواهد شد. در دولت اصلاحات آقاي خاتمي به كمك يك تيم اقتصادي مجرب برنامه بازسازي اقتصاد كشور را راهبري كرد.

متاسفانه در ابتداي دولت آقاي روحاني شاهد بوديم كه با طرح‌هاي غير كارشناسي همچون سبد كالا يا تداوم پرداختن يارانه‌ها، تصميمات مبتني بر واقعيت‌هاي كشور اتخاذ نشد. در حالي كه سياستمدار ملي بايد بتواند در مقاطع حساس تصميماتي بگيرد كه ممكن است در كوتاه‌مدت به مخالفت مردم منجر شود اما در بلندمدت به نفع كشور است. امروز در حوزه سياست خارجي و اقتصادي نيازمند چنين سياستمداراني هستيم كه به صراحت مطابق چنين مواضعي گام بردارند. نمونه اعلاي چنين مديريتي در سطوح عالي تصميم امام خميني در مورد پذيرش قطعنامه ٥٩٨ و پايان دادن به جنگ ميان عراق و ايران است.

امروز نيازمند تصميمات مهم و جراحي بي‌محاباي اقتصادي و سياست خارجي بر اساس منافع ملي ايران هستيم. سياستمدار ملي خود را فداي منافع ملي خواهد كرد و سياستمدار پوپوليست منافع مردم را فداي محبوبيت موقت خود مي‌كند. متاسفانه اين روزها مديران از بيان حقيقت و اتخاذ تصميمات بسيار مهم عاجز هستند.

حتي در سطوح مياني و پاييني با برخوردهاي نسنجيده‌اي كه با اين مديران صورت گرفته عملا قدرت تصميم‌گيري و ريسك‌پذيري مديران اجرايي كاهش يافته است. در دوران ملي شدن نفت شاهد بوديم كه مردم چه اعتمادي به مصدق داشتند با همراهي با دولت و سپس خريد قرضه‌هاي دولت در تنظيم درآمد‌ها و بودجه، دولت را ياري كردند. مردم ايران به درجه‌اي از رشد و آگاهي رسيده‌اند كه اگر حس كنند تصميم درستي در جهت منافع ملي اتخاذ شده، با دولت و نظام همراهي خواهند كرد.