هيزم، وسيله گرمايشی مدارس کهگيلويه!

درهردین و مذهب و آیینی یک رشته افکار و ایدئولوژی هایی دیده میشه که درورای قوانین اون خودنمایی می کنن، هرعملی درزندگی دارای هدفی هست و ادیان هم به این امرتوجه زیادی داشته اند، اگر نگاهی به تاریخ بیاندازیم مشاهده می کنیم که دستورات زیادی از جانب پیامبران و امامان و رهبران و عالمان صادرشده و فقط اینطور نبوده که دستوری صادرشده باشه و علت صدور آن بیان نشده باشه، وقتی به دین اسلام نگاه کنیم متوجه می شویم که از همان بدو شروع تبلیغ رسالت ، پیامبرعقل انسانها را هدف قرارداده و دستورات خداوند را با برهانی عقلی به گوش مردمان رسانده ، برای مثال پیامبر مردم رو از دزدی برحذرداشت و آن را حرام اعلام کرد و درتوجیه این حرام بودن و تحریم علت را درنقش دزدی درازبین بردن نظم اجتماعی و حق خوری و غیره عنوان کرد، یا درجای دیگر مسلمانان را به نخوردن گوشت سگ یا نیاشامیدن مشروبات توصیه کرد که آنها هم هدفی مشخص داشته اند وامروزه هم می توانیم اززبان پزشکان مضرات و آسیبهای این قبیل کارها رو بشنویم، پیامبردرزمان خودش وقتی که وارد بحث اقتصادی گردید و حکومت اسلامی را تشکیل داد دستوراتی مبنی بر صدقه انفاق زکات خمس فطریه و کمکهای مالی صادر کرد و بیان داشت که نظام حکومتی به تنهایی قادر نیست تا جوابگوی نیازهای مالی فقرای یک جامعه باشه فلذا واجب است که مردمان خود نیز دراین امر سهیم بوده و به افراد فقیرتر و مستمند و محتاج کمک کنند،امروزه نیزشاهد کمکهای دولتی به مردم هستیم اما ازآنجا که بودجه و ظرفیت امدادی حکومت در حدی تعریف شده هست ضرورت کمکهای مردمی بیش از پیش احساس میشه، مردم هم به طور متفاوتی کمکهایی می کنند اما در اینجا این سوال پیش میاد که آیا میزان کمکهای دولت و حکومت و سران نظام به همراه کمکهای مردمی و اوقاف و غیره توانسته بارمشکلات اقتصادی رو از دوش مردمان نیازمند سبکترکنه یاخیر؟ مسلم هست که خیر، وقتی خبری در مورد حوادث شین آباد یا فقرزدگی بسیاری از روستاها می شنویم اول از همه به نقش ضعیف دولتها و خود نظام اشاره می کنیم لکن بایستی کمی انصاف را هم دخیل کرد که نیازمندیهای کشور ما تنها به دست حکومت حل نشده و مردم نیزبایستی ورود پیدا کنند، بعد از حادثه شین آباد بسیاری از مردمان عزیز وفهیم ما درصفحات اجتماعی ازجمله فیس بوک انتقادات تندی علیه آموزش وپرورش داشتند و گاهی هم تقصیررو برگردن تندروها یا نمایندگان یا خود نظام می انداختند، من هم گاهی اینها رو مقصر می دونم اما خوب که نگاه می کنم می بینم اگر همه چیز باید دردست نظام باشه پس علت توصیه بزرگان به دادن انفاق یا صدقه یا خمس چی بوده؟ میشد که پیامبر بگه هیچ کس به کسی کمک نکنه و خلیفه باید به تنهایی جور ازبین بردن فقررو بکشه، زمانی که بسیاری از پدران ما برادران و خواهران ما هزینه می کنن و به خاطر دین و مذهبشون میلیونها تومان در این ایام خرج عزاداری و برپایی تکیه ها و ساخت علامت ها و هزینه های استفاده از پرژکتور و برق و آب و گاز می کنن این سوال پیش میاد که آیا کمک به مدارس فقرزده کشور ما جزو توصیه های پیامبرو دیگر بزرگان بوده یا خیر؟ اینکه پیامبرگفته از گهواره تا گور دانش بیاموزیم آیا شرایط این دانش آموزی رو هم یادآورشده؟ آیا عقل امروزی بشرقبول می کنه که کودک دلبندش را در مدرسه ای ناایمن بنشاند و سرنوشت او را به بازی بگیرد؟ مسلم بدانید که کمک به مردمان نیازمند و همیاری با مسئولانی که خواسته یا ناخواسته برما حاکمند می تونه به معنای دین و دیانت واقعی ما مبدل شده و باعث سعادت ما و دیگران بشه، کافیه هرنفرازما به اندازه خود احساس مسئولیت داشته باشه و تمام تقصیرها و وظایف رو به دیگران محول نکنه، بیایید کمی بیشتربیاندیشیم