منوچهر هادی: «دلدادگان» سریال من نیست

چرا آهنگش رو از رو وست ورلد کاپی کردین؟؟.

افتضاح ترین سریالی که در تلویزیون پخش شده بنظر من که روح انسان را می‌خراشد. ممکنه بفرمایید نگاه نکن. یک نفر توی خونه است همه چیز نگاه میکند.کارگردان واقعا حق داری نمی تونی نگاهش کنی. بعنوان انسان هنرپیشه های زن محترم هستند ولی نه بعنوان کسانی که در معرض دید مردم قرار بگیرند.

ما فقط یک شبکه ورزش تخصصی داریم که کیفیت تصویرش مربوط به نیم قرن پیش میشه
ولی شبکه تماشا اچ دی است و سریال شما میتواند از اون شبکه یا آی فیلم یا بقیه شبکه ها پخش شود

آقای هادی به چی می نازید؟آخه این فیلمه ساختید؟من یک قسمتش هم ندیدم حتّی اگه مسابقه ای چیزی هم نبود ..بازهم تماشا نمی کردم مگه کسی تلوزیون هم می بینه

واقعا راست میگه .این سریال قشنگه .اما از بس ساعت پخشش نامنظم هست من که دیگه نتونستم ببینمش

ضعیف بازی کردن بازیگران هم مقصر صدا و سیماست حالا که دیدی انتقادها زیاد شده کاسه کوسه رو سر تلویزیون میریزی مردم که مثل شما هالو نیستند

فیلمه ی چیز تو مایه های "چتوبتوگیرندادنه"
فیلم برداریش ی جوریه
هرچی زور زدیم نگاه کنیم به باز به دل نمیشینه

من که دیگه ندیدمش

اتفاقا خییلی فیلم خوبیه. من که خیلی این فیلمو دوست دارم

آره واقعا مسخره بود من که اصلا دوست نداشتم.

حالا نیست که خیلی کارگردانی و خیلیم سریالهای تلویزیون بیننده داره توضیحم میدی مثلا اگه شرحه شرحه اش نمیکردن چی میشد برو با حقوقهای چند صد میلیونیت حال کن

ناراحت نباش چون بیشتر مردم سریالهای تلویزیون و نمیبینن

به نظرم خیلی قصه جالبی داشت اما طبق معمول آخرشو دلچسب درست نکردن نسبت به سایر قسمتها قسمت آخر
ضعیف بود.

قسمت آخر سریال، بر خلاف روند نسبتا خوب و مسیر داستانی فیلم، متاسفانه فاقد هرگونه منطق ساختاری حداقلی و بر خلاف مسیر طولانی و باحوصله ی۶۰ قسمتی سریال، به نوعی بسیار عجولانه و ظاهرا هول هولانه صرفا برای «جمع کردن و بستن» آخر فیلم ساخته شده بود....

ضعف های عجیب در محتوا و نیز فرم قسمت آخر: از ضعف مفرط داستان نامه و نویسندگی در نقش آفرینی گرفته تا ضعف کارگردانی در شات ها و کادربندی های آماتور، پرداخت نشده و اجرای ناموفق صحنه های درام و خشونت مشهود بود.

فی المثل، اینکه چرا امیر (مامور آماده، کارکشته و آموزش دیده ی حرفه ای) پس از صحنه ی مضروب کردن هاتف توسط ارغوان و پیش از فرارشان، اسلحه ی او را از صحنه بر نمیدارد(!) و دستان او را تا رسیدن ماموران جهت عدم فرار یا ایجاد خطر مجدد نمی بندد!

صحنه ی درغلتیدن ماشین ارغوان از پرتگاهی چنین عمیق و زنده ماندن و حتی تقریبا «کامل سالم و هوشیار ماندن» هر دویشان ، نیز صحنه ی ایستادن هاتف در وسط جاده و ماشینی که با وجود «بی حرکت بودن هاتف»، قاعدتا او را از‌ دور می دیده اما با اینهمه، با سرعت بالای ۱۰۰ به او می کوبد و ... از همه عجیب تر و ناامیدکننده تر، عدم پرداختِ هرچند کوتاه به اوج و نقطه ی عطف داستان، یعنی صحنه های جذاب دستگیری فرزانه، عدم تجربه ی بیننده از دقایق اضطرابي فرار و تعقیب و گریز و احتمالا حس بازندگی و وحشت فرزانه در لحظه ی غافل گیرشدن و در نتیجه عدم رساندن بیننده بعد از قریب ۶۰ قسمت به «عدالتی» که برای نقش «تخریب گر و توطيه گر فیلم» منتظرش بوده، از جمله دیگر ضعف های مفرط قسمت آخر و به عبارتی کلیت فیلم بود.

به کما رفتن بیش از یک ساله و اندی ارغوان/بهار ( از سن کودک حدیث میشود حدس زد) نیز از دیگر نشانه های استیصال و سردرگمی کادر نویسندگان برای پایان فیلم بود.

در مجموع، سريالي جذاب و نسبتا خلاق و دوست داشتنی از شبكه ٣ سيما بر خلاف رویه ی گذشته ی این رسانه ی انحصاری که چندان خوش سابقه و خوش کار نبوده، اما مع الاسف با پایانی بس ضعیف، عجولانه، غیر قابل پذیرش و سردرگم.