کدام‌ها شانس برنده شدن در اسکار دارند؟

بانی فیلم: فصل اسکار نزدیک است اما سال خوبی را برای سینما شاهد نبوده ایم، شاید مشکل بتوان از میان سیل فیلم های به نمایش درآمده ۱۰ فیلم قابل تأمل پیدا کرد… با این حال، طی دو جشنواره جهانی «ونیز» و «تورنتو» چند فیلم شاخص و مهم ۲۰۱۸ مشخص شد: «روما»، «اولین انسان» و «اگر بیل استریت می توانست حرف بزند». در این جا نگاهی داریم به آن چه احتمال می رود در اسکارها نقش داشته باشد.+
 فیلم ها

از سفر به ماه گرفته تا محاکمه ملکه در قرن ۱۸ انگلستان، امسال فیلم سازها نشان دادند که با شور و اشتیاق به وقایع گذشته و حال تمایل دارند. «روما» ساخته آلفونسو کوآرون به زندگی دوران کودکی در سایه خدمتکار طبقه اغنیا می پردازد. سازنده موزیکال موفق ۲۰۱۷ «لالالند» دیمین شازل و نیز کارگردان اسکاری «مهتاب» به زمینه رئالیسم رو آورده اند.

بری جنکینز برمبنای زمان ۱۹۷۲ جیمز بالدوین اثر قوی اجتماعی «اگر بیل استریت می توانست حرف بزند» را درباره عشق به سیاهان و نابرابری ها و بی عدالتی ها، ساخته است. هم چنین، شازل «اولین انسان» را با رایان گاسلینگ در قالب نیل آرمسترانگ- نخستین کسی که در سال ۱۹۹۹ پا بر کره ماه نهاد- به گونه ای کاملاً رئالیستی بازگو کرده است.

بردلی کوپر در مقام کارگردان ملودرام درخشان «ستاره ای متولد می شود» را برای چهارمین بار براساس قصه عاشقانه قدیم، در پرداختی بسیار مدرن و تازه ارایه داده است (در این راه لیدی گاگا همکاری مؤثر بوده) بهره گیری کوپر در صحنه های موزیکال و همین طور کلوزآپ های دراماتیک، فیلم را در موقعیتی تحسین برانگیز قرار می دهد.

کارگردان جرج تیلمن جونیور با اقتباس از زمان قدرتمند آنجی توماس «نفرتی که منتقل می کنی» دست روی قصه ای تخیلی گذارده در باب دختری نوجوان (با بازی آماندلا استنبرگ) که شاهد قتل دوست دختر بی سلاح اش توسط پلیس می شود و همین ماجرا او را تبدیل به یک فعال سیاسی می کند.

ضمن آن که نمی توان نسبت به اثر تاریخی قرن ۱۸ انگلستان «محبوب» ساخته یورگوس لانتیموس (سازنده «خرچنگ») بی اعتنا بود. فیلم دوره ای از زندگی «ملکه آن» را در مایه هایی شوخ طبعانه و پُر آنتریگ به نمایش می گذارد.

 بازیگرها

امسال مخلوطی از چهره های صاحب نام حرفه ای را با نورسیده ها داریم. رایان گاسلینگ رنج از دست دادن بچه در فضا را در سکوت نیل آرمسترانگ در فیلم «اولین انسان» به خوبی انتقال می دهد. از سویی دیگر، آماندلا استنبرگ در قالب دختر ۱۶ ساله فیلم «نفرتی که منتقل می کنی» فوق العاده است. رابرت ردفورد- که گفته بود بعد از فیلم آخرش «پیرمرد و اسلحه» بازیگری را کنار می گذارد- حکایت همان «هرگز نگو هرگز» است! او در نقش یک سارق بانک سالخورده، همه را به حیرت وا می دارد.

در نقش مبتلایان به اعتیاد امسال بازی هایی گیرا و عمیق را شاهدیم. بردلی کوپر در قالب «جکسن مین» ستاره راک از فیلم «ستاره ای متولد می شود» هم چنان که شهرتش از دست می رود، بیش تر آلوده مشروب و مواد می شود (لیدی گاگا در نخستین نقش سینمایی اش در مقابل کوپر، بازی محشری انجام داده است).

ستاره کمدین ملیسا مک کارتی این بار در درام متعلق به دهه ۱۹۹۰ «می تونی هیچ وقت منو ببخشی؟» به تلاش در این راه برمی خیزد. هم چنین فیلم «بن برگشته» جولیا رابرتز بایستی به مقابله با اعتیاد پسرش (با بازی لوکاس هجز) به ستیز بپردازد. نیکول کیدمن هم نقش مادری را در فیلم «پسر محو شده» به عهده دارد درگیر پسر معتادش، مهم تر از همه این ها فیلم «پسر زیبا» برمبنای داستان واقعی از اعتیاد پسر (تیموتی شالامه) و سختی های پدر (استیو کرل) برای ترک اوست.

به بازی متفاوت دیگری در آثار ۲۰۱۸ می توان اشاره کرد. در فیلم «کتاب سبز» ساخته پیتر فارلی، یک پیانیست سیاه پوست (ماهرشالا علی) که برای اجرای کنسرت با راننده ای سفید (ویگو مورتنس) همراه می شود، هر دو بازیگر نقش ها را با قدرت بازی کرده اند.

در بین زن ها، یالتیزا آپاراسیو به نقش خدمتکار آرام فیلم «روما»، و البته وایولا دیویس در اثر غیرعادی استیو مک کویین «بیوه ها»، و همین گونه الیویا کولمن در قالب ملکه آن از فیلم «محبوب» کاملاً چشم گیرند. دو شخصیت دیگر همین فیلم یعنی ریچل وایز و اما استون هم بازی هایی خاص ارایه داده اند.

کارگردان ها

بعد از بازی ستارگان عمده (ساندرا بولاک و جرج کلونی) در فیلم فضایی «جاذبه» این بار فیلم ساز مکزیکی تبار آلفونسو کوآرون به چهره ای نو رسیده یالتیزا آپاراسیو در فیلم سیاه و سفیدش «روما» میدان داده است. اکنون که صحبت از فضا و «جاذبه» شد، کارگردان محبوب «لالالند» دیمین شازل «اولین انسان» را به گونه ای تأثیرگذار در سفری خطیر به فضا ساخته است.

کارگردانی که به طور غیرمنتظره ای با فیلم «مهتاب» در سال قبل درخشید و اسکار را به دست آورد، بری جنکینز اثر غریب دیگری به نام «اگر بیل استریت می توانست حرف بزند» خلق کرده است. فیلمی با نوشته های شاعرانه بالدوین و موسیقی زیبای جاز که ریتم آن در قصه پردازی فیلم ساز هم حس می شود.

کارگردان زن مریل هلر- که قبلاً «خاطرات دختر نوجوان» را ساخته بود- امسال با فیلم آبستره «می تونی هیچ منو ببخشی؟» به دهه ۱۹۹۰ و داستان پیچیده ای رد منتهن رو آورده است. فیلم به شدت احساسی و هیجان انگیزست و نشان از استعداد فیلم ساز دارد. در نهایت می توان به کارگردانی یورگوس لانتیموس اشاره داشت که با فیلم تاریخی شکوهمند «محبوب» حیرت را برمی انگیزد.