برنامه ضدایرانی کاخ سفید برای سه ماهه اول ۲۰۱۹

دیپلماسی ایرانی: هدف اصلی استراتژی رئیس جمهوری دونالد ترامپ در قبال ایران تغییر نظام مند در اقدامات خصمانه و بی ثبات کننده جمهوری اسلامی از جمله مسدود کردن همه مسیرهای دستیابی به سلاح های هسته ای و صادرات تروریسم است!

تحت هدایت رئیس جمهوری کمپین اعمال فشار حداکثری در اولویت قرار گرفته و فشار بی سابقه ای بر اقتصاد ایران وارد، و تهران را به انتخاب های سخت وادار کرده است. در حالی که جمهوری اسلامی ۴۰ سالگی خود را جشن می گیرد، جا دارد که چگونگی پیشبرد این استراتژی و شیوه ادامه آن مورد بررسی قرار بگیرد.

۹ ماهی که از تصمیم جنجالی رئیس جمهوری ترامپ به خروج از توافق هسته ای اشتباه ایران گذشته، بینش قابل ملاحظه ای درباره تاثیر اعمال مجدد تحریم هایی که طبق برجام لغو شده بودند و همچنین اعمال تحریم های جدید، پدید آورده است. پیش بینی ها مبنی بر اینکه تحریم های یک جانبه آمریکا را ضعیف و منزوی و باقی جهان را به تجارت با ایران به جای تجارت با آمریکا ترغیب می کنند، نادرست از آب درآمدند؛ بالعکس، ایران به طور فزاینده تنهاتر شده و سرمایه های خارجی که برای نجات اقتصاد خود به آنها نیاز داشت را از دست می دهد.

از آنجایی که ایران همچنان به هدف گرفتن اروپا و همسایگانش در کمپین های خصمانه و همچنین اقداماتی در زمینه حملات سایبری و تروریستی ادامه می دهد، احتمال اینکه دولت های آنها در نهایت به اعمال مجدد تحریم ها علیه ایران تصمیم بگیرند، وجود دارد و این مساله درد اقتصادی ایران را بیشتر می کند. این اعمال فشار مشترک بازگشت ایران به میز مذاکره تحت شرایط بسیار مطلوب برای ایالات متحده و دیگر کشورهای مسئول در سراسر جهان را تسریع می کند.

همانطور که حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران خود اذعان داشته، ایران در سه ماهه دوم سال ۲۰۱۹ وارد یک دوره فشار بی سابقه اقتصادی خواهد شد. ما می خواهیم که این فشار تعیین کننده باشد و ما از تلاش های گسترده تر برای افزایش هزینه های سیاست های مخرب و بی ثبات کننده ایران تا سطحی غیر قابل تحمل که برای استراتژی رئیس جمهوری ترامپ ضروری است، به عنوان مکمل تحریم ها استفاده خواهیم کرد.

رفتار بدخواهانه ایران در منطقه تهدید مستقیمی و قابل توجه برای منافع اقتصادی و استراتژیک ایالات متحده و مردم آمریکاست و خطر تبدیل شدن به یک درگیری گسترده تر را در پی دارد. ایران نه تنها به مسدود کردن تنگه هرمز تهدید کرده، بلکه در تلاش است تا از طریق حوثی ها که مورد حمایت این کشور هستند، خط ساحلی یمن را تحت کنترل درآورد که به معنای ظرفیتی فوق العاده برای تهدید دو خط مهم حمل و نقل دریایی به طور همزمان خواهد بود.

در سوریه، نیروهای ایرانی و حزب الله به حمایت از دولت بشار اسد شتافته اند تا بتوانند از سوریه برای تهدید کردن اسرائیل و در عین حال بهره گیری از لبنان برای کسب درآمدهای غیرقانونی و پیشبرد برنامه ها و گسترش نفوذ سیاسی خود در منطقه استفاده کنند. در عراق، نیروهای بسیج مردمی که توسط نیروهای قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آموزش دیده و تجهیز شده اند، درست همانند حزب الله در لبنان به دنبال نفوذ در فرآیند سیاسی نوپای عراق هستند.

و در ایران هم دولت این کشور همچنان به استفاده از گروگان‌ها به ‌عنوان ابزار سیاسی و در نتیجه، نقض قوانین و مقررات بین المللی ادامه می دهد. رابرت لوینسون، سیامک نمازی و شیوئه وانگ و بسیاری از دیگر شهروندان آمریکایی و غربی به طور غیرقانونی در ایران دستگیر شده اند. این عمل باید پایان یابد و ایران باید هر چه سریع تر آمریکایی ها و دیگر غیرنظامیان بی گناه را آزاد کند.

ما برای وادار کردن ایران به عقب نشینی به داخل مرزهایش می توانیم اقدامات دیگری هم در پیش بگیریم. می توانیم به ترغیب به روابط گرم تر میان عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس به ویژه عربستان سعودی و کویت ادامه دهیم. پیشتر پیشرفت قابل توجهی در ارتباط با هماهنگ کردن اسرائیل، عربستان سعودی، بحرین و امارات متحده عربی در حمایت از استراتژی رئیس جمهوری ترامپ در قبال ایران داشته ایم. همکاری آشکار و فزاینده اسرائیل با طیف وسیعی از کشورهای عربی در بخش های اقتصادی و امنیتی به نفع همه آنها خواهد بود. ما باید از هر فرصتی برای تبدیل این همکاری به «یک رابطه عادی جدید» که به نفع همه طرفین درگیر است، استفاده کنیم.

جدای از این کمپین، باید هوشیار باشیم تا اطمینان حاصل کنیم که نظام غیر قابل پیش بینی ایران به تسلیحات هسته ای دست پیدا نکند. تلاش های خود را برای افشای شبکه های غیرقانونی ایران و متوقف کردن آنها دو برابر و از واردات اقلام حساس که کاربرد دوگانه دارند، جلوگیری می کنیم.

چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران با تمرکز بر شکست های ایران در ایجاد تغییرات جدی وعده داده شده در سال ۱۹۷۹ و همچنین چشم انداز ناخوشایند برای ایران در صورت ادامه مسیر فعلی همراه بوده است. انتقادهای عمومی از تهران به دلیل سوء مدیریت اقتصادی همچنان ادامه دارد. ما در قرن بیستم که قدرت های امپریالیستی از جنگ جهانی دوم درس و مسیر دیگری در پیش گرفتند، چنین مساله ای را شاهد بودیم و اکنون برخی از آنها بزرگ ترین متحدان دموکراتیک و شرکای اقتصادی ما هستند. حکومت ایران هم می تواند چنین مسیری را برای رسیدن به آینده ای روشن برای مردم این کشور انتخاب کند.