انتقاد از یک رفتار دولت

خبرگزاری ایسنا: سفر ریاست محترم جمهوری به خوزستان، متاسفانه ادامه روش‌های قدیمی دواندن مردم در پشت خودروی مسؤولین و جمع کردن نامه ها و جواب دادن به ابراز احساسات کلیشه ای را به یادمان آورد و اینکه این سنت ، قصد تغییر ندارد.

عصر ایران در ادامه نوشت: البته سیاست اعلامی مسوولان دولت این بود که در سفرهای استانی این دولت، استقبال مردمی رسمی و مکانیزم‌های زشتی مانند تعطیلی مدارس و ادارات و آذین‌بندی‌های آنچنانی صورت نگیرد که به طور رسمی و اداری صورت نگرفت ولی فقدان تدابیر مناسب باعث شد عملاً پروسه دویدن پشت سر خودروی رئیس جمهور و نامه دادن به او و اطرافیانش شکل بگیرد و رئیس جمهور هم همانند سلفش، سر از خودرو بیرون بیاورد و به مردم دست تکان دهد تا خبرنگار رادیو از خوزستان با ذوق اعلام کند که پیمودن مسیر ۲۰ دقیقه‌ای از فرودگاه تا محل سخنرانی، به علت ازدحام استقبال‌کنندگان، یک ساعت طول کشید.

البته باید گفت مردمی که عادت داده شده‌اند که اگر در مراسم استقبال نامه دهند، احتمال پیگیری‌اش زیاد است ، این بار نیز همان رفتار ۸ سال گذشته را از خود بروز بدهند. حال آن که دنبال ماشین دواندن مردم اصولاً برخلاف حفظ کرامت انسانی است. این حرکت‌ها فقط در مبارزات انتخاباتی و یا درباره مقامات خاص دینی قابل توجیه است وگرنه چه لزومی دارد یک مسؤول دولتی - که موقتاً ۴ یا ۸ ساله هست و سپس می‌رود - از فرودگاه تا محل سخنرانی مردم را به دنبال خودرویش بدواند یا ساعت‌ها آنان را در میدان‌ها و مصلاها و استادیوم‌ها ، منتظر سخنرانی‌اش نگه دارد؟!

انتظار می‌رود همان‌گونه که مسوولان دولتی، پیشتر نیز گفته بودند، با استفاده از تجربیات سفر خوزستان، تدابیری بیندیشند تا مردم نیازی به تجمع دور خودروی رئیس جمهور نداشته باشند.

شاید لازم باشد که مسوولان به صراحت و تکرار، به مردم اعلام کنند که برای رساندن نامه‌ها به ریاست جمهوری، دویدن دنبال خودروی رئیس جمهور، ضرورتی ندارد و رئیس جمهور هم، از این که عده‌ای به زحمت بیفتند و احاطه‌اش کنند و برایش دست تکان دهند و نفس زنان نامه‌هایشان را به درون خودروی او بیندازند ، خوشحال نمی‌شود.

باید به مردم اطمینان داد که اگر نامه‌های خود را خیلی راحت و ساده پست کنند، حتماً به نهاد ریاست جمهوری می‌رسد و در آنجا هم افرادی هستند که نامه‌ها را پیگیری می‌کنند و گذشت آن دورانی که نامه بردن در مراسم استقبال، یک امتیاز مثبت برای پیگیری نامه‌ها بود.

وانگهی آیا اساساً لزومی به این گونه سفرها و سخنرانی عمومی در این استان و آن استان است؟ رئیس جمهوری یک کشور آنقدر برنامه‌های کاری دارد که رفتن او به استان‌ها باید فقط برای موارد خاص مانند زلزله، سیل، رسیدگی به یک مورد بسیار ویژه و نظایر این باشد؛ چه لزومی دارد برای افتتاح این پروژه و آن پروژه، رئیس دولت با صرف میلیون‌ها تومان سفر کند و جلوی دوربین‌ها با افتخار آن را اعلام کند؟

مگر دولت وظیفه‌ای غیر از پیشبرد کشور و خدمت به مردم دارد؟ با توجه به مشکلات اقتصادی زیاد مردم و تاکید مکرر مقام معظم رهبری به حل آنها، پیشنهاد مشخص ما این است که سفرهای استانی به دلیل غیر مفید بودن و صرف هزینه‌های بالای تدارکاتی، حذف و به جای آن اختیارات استانداران و فرمانداران و شهرداران افزایش یابد و جز در موارد خاص سفری صورت نگیرد و وقت و هزینه سفر، مصروف کارهای مهم‌تر و عملیاتی برای حل مشکلات مردم شود.

در صورت لزوم هماهنگی بین مرکز و استان‌ها نیز تکنولوژی مساله را حل کرده است، با ویدئو کنفرانس یا وسایل ارتباط جمعی دیگر مسائل حل می‌گردد. وزیران هم می‌توانند در موارد لزوم به حوزه‌های مختلف بدون سر و صدا و تبلیغات رسانه‌ای سرکشی کنند و بر روند امور از نزدیک نظارت نمایند.

یادمان باشد که مشروعیت و مقبولیت و محبوبیت با استقبال‌ها و تجمعات، نه رقم می‌خورد و نه اثبات می‌شود بلکه با کار و خدمت و گره‌گشایی از کار جامعه شکل می‌گیرد و فراموش نکنیم که در کف خیابان‌ها ، نه "تدبیر" شکل می‌گیرد و نه "امید" پایدار.