جدایی اصلاحات از روحانی یک امر اخلاقی است؟

ناصر فکوهی در روزنامه همدلی نوشت: اصلاح‌طلب و اصول‌گرا نام‌هایی بوده است که خود این جریان‌های ‏سیاسی بر خود گذاشته‌اند و به هر طریق خود خواسته‌اند که دو جریان اصلی و تقریبا انحصاری در فضای سیاسی ‏ایران باشند. از این‌رو به نظر من ابدا نباید گله کرد که چرا انتقاد از دولت روحانی متوجه اصلاح‌طلبان می‌شود.
‏

دلیل آن، این است که در زمان انتخابات، اصلاح‌طلبان به طور کامل و بی‌قید و شرط از ایشان حمایت کردند و برنامه ‏ایشان را در برابر برنامه رقیب‌شان در جناح اصول‌گرا گذاشتند.

حال اگر امروز خواسته باشیم یک فرد یعنی آقای ‏‏ «روحانی» یا یک دولت یعنی «دولت روحانی» را از مجموع جریان اصلاح‌طلب جدا کنیم، سوالی که مطرح می‌‏شود، این است که در چنین صورتی آقای روحانی و دولتش نماینده کدام یک از دو جناح همیشه موجود که کل ‏فضای سیاسی را در دست دارند، هستند؟ پاسخ روشن است که این نمایندگی با توجه به کل گفتمان‌ها و بحث‏‌هایی که در شش سال گذشته شاهدش بوده‌ایم، نمی‌تواند جزیی از اصلاح‌طلبان باشد.

اینکه حال اصلاح‌طلبان بگویند ‏که زیر فشار بوده‌اند و سیاست‌های اجرا شده سیاست‌هایی نبوده که آن‌ها می‌خواسته‌اند یا از این هم پیش‌تر رفته ‏و خود را از دولت آقای روحانی جدا کنند، به نظرم چندان اخلاقی نیست و مردم نیز این امر را نمی‌پذیرند.

واقعیت ‏همانگونه که بار‌ها گفته‌ایم، این است که حکومت‌های مختلفی که در ایران بر سر کار می‌آیند، باید تکلیف خود را ‏با خواسته‌های اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران روشن کنند: این خواسته‌ها معلوم هستند و بار‌ها و بار‌ها گفته ‏شده‌اند: اکثر مردم می‌خواهند کشوری باثبات، آزاد و مستقل از وابستگی به غرب و شرق، اما بدون تنش نه با غرب ‏نه باشرق، داشته باشند؛ اکثریت می‌خواهند در یکی از ثروتمندترین کشور‌های جهان، از رفاه در مسکن و غذا و ‏بهداشت و آموزش برخوردار باشند و روند خصوصی‌سازی‌های فاسد و رانتی متوقف شود.

همه می‌دانند که اگر ‏اختلاف میان مسئولان کمتر شود، اگر ظاهر ایدئولوژیکی که فساد و رانت‌خواری اغلب در پشت آن پنهان می‌شود، ‏به کنار برود، اگر فضای سیاسی کشور باز شود و به سلایق و سبک زندگی و فضا‌های خصوصی مردم احترام گذاشته ‏شود، بخش بزرگی از نارضایتی‌ها حل خواهد شد.

حال اینکه ما خود را با تغییر دائم اصلاح‌طلب و اصول‌گرا ‏مشغول کنیم و به اهمیت داشتن تخصص و پیوستن به جریان عمومی جهان از طریق قوانین و ضوابط و عرف بین‌‏المللی کنار بکشیم، مشکلی را حل نخواهد کرد.

متاسفانه در ایران اغلب به مدل‌های غیر بومی نگاه می‌شود که ‏اصولا با کشور ما خوانایی ندارند: این مدل‌ها نه در ایران امروز، نه در ایران صد سال آینده هم قابل پیاده شدن ‏نیستند: مدلی مثل مدل روسیه امروزی، یا چین دورترین مدل‌هایی هستند که می‌توان برای کشوری مثل ایران ‏در نظر گرفت.

اصولا مسئله این است که ما نباید دنبال مدل تقلیدی باشیم، اما باید این را هم در نظر بگیریم که ‏در یک جزیره زندگی نمی‌کنیم و باید با جهان هم‌زیست باشیم و قوانین و ضوابط را بپذیریم تا بتوانیم در برابر ‏قدرت‌های متخاصم که در پی تخریب ایران هستند، دوام بیاوریم و کشوری توسعه یافته و آزاد و مستقل و با رفاه ‏برای همه بسازیم. ‏ ‏