گزارشی از بند‌های مالی اوین با اتاق‌های لاکچری

روزنامه شرق در شماره امروز خود گزارشی توصيفی از بندهای مالی معروف‌ترين بازداشتگاه ايران (اوین) را منتشر کرده است.

روایت یکی از زندانیان مالی در این رابطه را می خوانید:

«بازداشتگاه اوین» به دلیل شرایط متفاوتی که با دیگر زندان‎های کشور دارد، به «هتل اوین» هم مشهور شده است. چرایی به‌کارگیری این اصطلاح را بیشتر به برخورد بهتر و مناسب‎تر بازجوها و مسئولان زندان نسبت می‎دهند؛ اما وقتی پای بندهای مالی این بازداشتگاه به میان می‎آید، این اصطلاح کاملا معنای واقعی به خود می‎گیرد.

«هتل اوین» با اتاق‎های VIP و لاکچری برای متهمان مالی که در آن حضور دارند، معنا پیدا می‎کند؛ اتاق‎هایی که هرچند نه درست مثل اتاق‎های هتل، اما بی‎شباهت به اتاق‎های یک میهمان‎سرا نیستند.

اتاق‎هایی با فرش‎هایی ۱۴۰۰شانه، ال‎سی‎دی‎های بزرگ، یخچال ‎های خارجی و...، بندهایی با آشپزخانه صنعتی، آبمیوه‎گیری صنعتی، لباس‌شویی اختصاصی و حتی توالت‎های اختصاصی نمونه‎ای از امکاناتی است که در اختیار متهمان مالی در بازداشتگاه اوین قرار دارد.

البته این امکانات را سازمان زندان‎ها در اختیارشان قرار نداده؛ بلکه این زندانیان هستند که با هزینه شخصی محصولات یا خوراک‎های مورد نیاز را تأمین می‌کنند، تلاش دارند زندگی اجباری خود را تحمل‌پذیر کنند.

هر ماه حدود ۴۵ میلیون تومان خرج اتاقمان می‎شد. البته خرج زندان اصولا زیاد است. مثلا زمانی که گوشت کیلویی ۱۲۰ تومان بود، ما کیلویی ۲۰۰ تومان می‌خریدیم. یا شامپو خارجی ۴۵ تومانی را ۱۰۰ تومان می‌خریدیم. مثلا من می‌خواستم مام... بخرم، به جای ۹۰ تومان، ۲۰۰ تومان می‌خریدم.

بند مالی مثل جامعه خودمان است. هر کسی پول داشته باشد، قدرتمند است. می‌تواند برای خودش آشپز و خدمتکار داشته باشد و خیلی چیزهای دیگر. اگر پول نداشته باشی زندگی سختی خواهی داشت. کسانی‎که پول‌دار هستند در زندان هم در رفاه هستند.

آقای «ف.ر» در آنجا خیلی زندگی تجملی برای خود ایجاد کرده بود. خبرش آن موقع خیلی صدا کرد و به خاطر همین هم او را به بند دیگری انتقال دادند. او امپراتوری کاملی در زندان داشت. ال‎سی‎دی او در یک اتاق ۳۰ متری از ال‎سی‎دی خانه من بزرگ‎تر بود. اتاق آنها پنج تا شش نفره بود، عین همان اتاق در بندهای دیگر، ۲۷ نفره بود.