تقاضای ۳ چهره سینمایی درباره یک اعدامی

روزنامه اعتماد: وکیل مدافع زن جوانی که به جرم قتل همسرش محکوم به اعدام است، در آخرین روزهای باقی مانده تا اجرای حکم راهی جز گرفتن رضایت از اولیای دم ندارد.

زن جوانی که نتوانست در دادگاه بی گناهی خود را اثبات کند، چند قدم کوتاه تا چوبه دار فاصله دارد. فاطمه معتمدآرایا، ابوالفضل جلیلی و پگاه آهنگرانی در گفت وگویی خطاب به اولیای دم از ارزش بخشش به جای انتقام گفته اند.

فاطمه معتمدآریا: آنچه از بخشش می ماند

از اعدام برای اولیای دم چه می ماند جز بار سنگینی که مرگی دیگر با خود به همراه می آورد؟ بار سنگینی که همیشه به دوش انسان خواهد ماند، بار سنگین گرفتن جان یک انسان دیگر. ای کاش، داغ کشته شدن یک انسان را با کشتن یک نفر دیگر سهمگین تر نکنیم. می خواهم از اولیای دم بخواهم چند ثانیه با خود خلوت کنند و ببینند آیا سال ها بعد از کشتن این زن جوان، از اینکه بین انتقام و بخشش، انتقام را انتخاب کرده اند، پشیمان نخواهند شد؟ در انتقام جایی برای آسودگی خیال نیست.

انتقام حسی غیر انسانی است، واکنشی که در مقابل یک اشتباه، یک بی عدالتی و اجحاف حق در انسان زبانه می کشد. آنچه انسانی است: لذت بخش و رهایی بخش است: آنچه سنگینی بار از دست رفتن یک عزیز را سبک تر می کند، زندگی بخشیدن به یک انسان دیگر است. انتقام، عزیز از دست رفته را به زندگی برنمی گرداند. از اولیای دم می خواهم لذت بخشش را، لذت اوج یک حس انسانی را از خود دریغ نکنند. زندگی و مرگ یک انسان دیگر در دستان شما است، از شما تقاضا می کنم پیش از آنکه تصمیم قاطعانه بگیرید، کمی تامل کنید.

ابوالفضل جلیلی: تقاضای سخت برای بخشش

از بخشش گفتن و درخواست از اولیای دم برای بخشیدن کسی که جان فرزندان شان را گرفته برای من سخت و دشوار است. ما در جایگاه دیگری هستیم، ما نه زخم و جراحتی به این عظمت بر جان مان نشسته نه داغ کشته شدن فرزند به دل داریم. من نمی توانم از اولیای دم بخواهم که فراموش کنند، ببخشند و بگذرند. آنچه اتفاق افتاده را، عزیزی که از دست رفته را، با در نظر گرفتن تمامی مشکلات این زن جوان و بی پناهی اش، نمی توان نادیده گرفت. اما از خبر اعدام شدن این زن جوان بسیار متاثرم.

ای کاش، داستان زندگی این زوج جوان و ده ها زوج دیگر به گونه دیگری رقم می خورد. ای کاش در این لحظه در جایگاهی نبودیم که از پدر و مادری بخواهیم که بی مادر شدن فرزند دیگری را به بهای از دست دادن فرزندشان نخواهند. اما من نمی دانم بر آنها چه گذشته، چه میان شان بوده و چه کسی باید مجازات شود. من، خودم در چنین جایگاهی، دل گرفتن جان کس دیگری را به جرم یک اشتباه ندارم اما فقط می خواهم در این فرصت های نهایی خانواده شاکی طور دیگری به داستان نگاه کنند و شاید به این نتیجه برسند بخشش روزگارشان را بهتر خواهد کرد.

پگاه آهنرانی: پایان این داستان را تغییر دهیم

سر صحنه فیلمی هستم که تلفنی به من خبر می دهند، ۴ روز دیگر، زندگی زنی به نام فرزانه چند کیلومتر دورتر از جایی که هستم تمام می شود. ادامه بازی در آن صحنه دیگر برایم سخت می شود. با خودم فکر می کنم، با مرگ او فقط یک پرونده قضایی برای همیشه بسته می شود اما بعد از آنکه پیکر بی جان این زن ۲۶ ساله به خاک سپرده شد، هر روز جزییات اتفاقی که منجر به مرگ او و همسرش شد، در یادها به حرکت درمی آیند و به زندگی خود ادامه می دهند و فراموش نمی شوند. قصه اما جور دیگری هم می تواند باشد.

جور دیگری که همه ما با شنیدن پایان آن نفسی به آسودگی بکشیم و دیگر قصه را اینگونه به یاد نیاوریم. مرگ فرزانه، پایان قطعی و قاطع داستان چند زندگی است. این داستان اما مثل هر داستان دیگری می تواند ادامه داشته باشد، تا اگر هیچ چیز این داستان شبیه یک داستان خوشایند نبوده، دست کم آخر داستان جور دیگر رقم بخورد.

هیچ کس در سوگ، در داشتن حق خشم خانواده شاکی تردیدی ندارد، اما مرگ فرزانه فقط یک پرونده را می بندد و به بایگانی می فرستد. مرگ او اندوه خانه شاکی را قطعا کم نخواهد کرد. ای کاش کمی وقت داشتیم برای همدردی با خانواده شاکی. ای کاش وکیل این پرونده وقت بیشتری داشت و ای کاش این داستان غمگین با بخشش شاکیانش به سوی پایان دیگری تغییر جهت می داد. ای کاش.