مذهبی‌ها تانگو نمی‌رقصند

روزنامه جهان صنعت نوشت: از امانوئل ماکرون گرفته تا آبه. گرفتن میانه اما بین ایران و آمریکا به همین سادگی‌ها نیست چراکه هیچ یک از طرفین سر کوتاه آمدن ندارند. نه آمریکا گامی در راستای توقعات ایران یعنی رفع تحریم و پایبندی به تعهدات برجامی برمی‌دارد و نه ایران حاضر به مذاکره و گپ‌وگفت با ترامپ می‌شود.

شاهد این مدعا همین مکالمه بین روحانی و ماکرون است که لوموند در گزارشی به آن اشاره کرده است. فرانسه تاکید می‌کند که برای رقص تانگو به دو نفر نیاز است بلکه ایران نرمشی نشان دهد اما روحانی موضوع را به شوخی گرفته و می‌گوید: «مذهبی‌ها تانگو نمی‌رقصند.» روحانی اما چیزی درباره راهکار جایگزین نمی‌گوید. همچنین درباره تبعات نپذیرفتن این دعوت به رقص- بخوانیم مذاکره و تفاهم- حرفی زده نمی‌شود!

این درحالی است که بسیاری از تحلیلگران مسائل بین‌الملل وضعیت را وخیم و دشوار توصیف می‌کنند. به اعتقاد این گروه لازم است هر چه سریع‌تر راه‌حلی یافت شود زیرا در غیر این صورت شاهد افزایش فشارها بر مردم خواهیم بود و خلاصه کلام اینکه این راه به جای خوبی نمی‌رسد.

فریدون مجلسی، دیپلمات پیشین و کارشناس سیاست خارجی تاکید کرد که ما اول و آخر ناگزیر به سازش هستیم و چه بهتر آنکه به یک سازش آبرومندانه تن دهیم نه یک سازش اجباری.

بخشی از حرف های وی را بخوانید:

بر اساس گزارش لوموند آقای روحانی در پاسخ به ماکرون که گفته برای رقص تانگو دو نفر لازم است، گفتند که «مذهبی‌ها تانگو نمی‌رقصند». بعد از این پاسخ روحانی باید بپرسیم که تبعات این نرقصیدن برای کشور و مردم چیست؟

البته جای خوشحالی است که آقای روحانی می‌داند اصلا تانگو چیست. مساله‌ای که ما ابتدا باید درک کنیم این است که آیا آمریکا مساله دارد یا ما. اگر ما مساله داریم که باید دنبال راه‌حل مناسب آن باشیم. آمریکا یک قدرت بزرگ سیاسی و اقتصادی بین‌المللی است که قلدر هم هست و فشار می‌آورد و زور می‌گوید و دنیا نیز ملاحظه او را می‌کند. حالا اگر ما توانمندی‌هایی داریم که بر اساس آن نمی‌خواهیم ملاحظه آمریکا را کنیم دلیلی ندارد که با ناسازگاری مشکلاتی که ملت با آن مواجه است را تشدید یا طولانی‌تر کنیم.

توجه داشته باشید که وظیفه اصلی دولت حل مسائل ملی است نه غیرتمداری و چالش‌های شخصی و احساساتی. مساله ما جدی است و مساله جدی هم نیازمند سخن جدی و راه‌حل جدی است. ما خواهان محو اسراییل از عرصه روزگار هستیم و آنها اسراییل را کشور دانسته و از آن حمایت می‌کنند. کسانی که فکر می‌کنند می‌توانیم آنها را از عرصه روزگار محو کنیم ۴۰ سال برای این کار فرصت داشتند و الان هم می‌توانند همین کار را انجام دهند. اما اگر شعار داده شود که اقدامی پشت آن نیست یا امکانی برای آن وجود ندارد بهتر است شعار داده نشود و دیگران را تحریک نکنیم تا مردم به آرامش برسند.

فکر می‌کنید فشارهای اجتماعی و مسائل داخلی می‌تواند موجب آن شود که زودتر به سازش اجباری برسیم؟

فشارهای اجتماعی اگر به صورت خیابانی باشد همان‌طور که دیدیم خاموش خواهد شد اما اگر خود کسانی که آنها را خاموش می‌کنند نیز دچار مشکلات شوند که حتما می‌شوند وضع فرق خواهد کرد. اصلا معنا ندارد که سر هیچ و پوچ و سر مساله یک کشور ثالث ما به این روز بیفتیم و خود عرب‌ها در جشن و شادمانی سهم ما را ببرند. همان‌طور که می‌بینیم سهم صادراتی ما نصیب عراق شده و کسی به داد ما نخواهد رسید. در این شرایط دشوار چه فایده‌ای دارد که ما به یک سازش بد تن دهیم در حالی که اکنون شرایطی فراهم است تا با وجود همه مسائل و پیشینه‌ها به یک سازش آبرومندانه برسیم.

از این صحبت شما باید این نتیجه را بگیرم که اول یا آخر ناگزیر به رقص تانگو که امروز از آن امتناع می‌شود، هستیم؟

بله، البته می‌توان آن را رقص تانگو تعبیر نکرد و به دست دادن و سازش کردن اکتفا کرد. این اصطلاح رقص تانگو با شرایط آقای روحانی سازگار نیست و فکر نمی‌کنم ایشان در عمرش تانگو رقصیده باشد. با محجبه‌اش هم نرقصیده چه برسد با آمریکا.