شعبده‌بازی دفتر موسیقی ارشاد و مجوز‌های فله‌ای

فرهیختگان: دفتر موسیقی در دو روز قبل، آمار سه ماهه فصل پاییز ۹۸ برای اجرای صحنه‌ای، آلبوم موسیقی، تک‌آهنگ، نماهنگ، کتاب گویا، اجرای گروه‌های خارجی در ایران و تعداد شعرها و ترانه‌های ارسال شده به دفتر موسیقی را اعلام کرد. اعلام آمارهای اینچنینی در فضای فرهنگی و هنری سابقه دارد. آمارهایی که تنها کارکردشان جمع‌آوری اعداد و اسناد برای زمان پاسخگویی به بالادستی‌هاست. دفتر موسیقی که در سال‌های اخیر یکی از پرحاشیه‌ترین بخش‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده است در روزهای آخر اردیبهشت‌ماه سال‌جاری به دست محمد اللهیاری‌فومنی، مدیر پیشین اداره کتاب سپرده شد.

فومنی که در هیچ جایی از کارنامه‌اش حتی رد پایی از یک نت هم دیده نمی‌شود، شبانه و پس از استعفای علی ترابی، بر صندلی مدیریت دفتر موسیقی نشست. ماجراهای اعمال مالیات ۱۰درصدی بر کنسرت‌ها و همچنین توقیف کنسرت‌ها در برخی از شهرها دیگر حساسیت سابق را نداشت و انتظار می‌رفت که اللهیاری در شرایط ثابت و سالمی فعالیت خود را آغاز کند. با گذشت زمان اما علاقه‌مندان به موسیقی فهمیدند به این مدیر هم نباید دل ببندند و سیاست سکوت و اختفا از سیاست‌های اصلی این مدیر جوان است. البته شاید اللهیاری در این مساله تقصیری نداشته باشد و الگوی آن را مجتبی حسینی، معاونت هنری ارشاد انتخاب کرده است که مدت‌هاست با همین روش صرفا به انداختن عکس و دیده شدن در مراسم‌های مختلف بسنده می‌کند.

این آلبوم‌ها کجا پخش می‌شوند؟

شاید اعدادی که پشت سر هم آمد کمی ذهن مخاطب را سردرگم کند؛ اما اگر تمامی این حوزه‌ها را مجزا بررسی کنیم به‌نتایج جالبی می‌رسیم. تعداد آلبوم‌های موسیقی مجوز گرفته در سال جاری نزدیک به ۲۶۰ عنوان تاکنون بوده و درمجموع دو سال اخیر، به بیش از ۵۰۰ عنوان آلبوم موسیقی مجوز داده شده است.

با توجه به اینکه اکثر قریب‌به‌اتفاق تهیه‌کنندگان در گفت‌وگوهای مختلف از زیان‌ده شدن آلبوم‌های موسیقی از اواخر دهه ۸۰ می‌گویند، باید پرسید این حجم از آلبوم‌های موسیقی در دوره‌ای که نسخه فیزیکی آلبوم‌ها کمتر فروش می‌رود، چه توجیهی دارد؟ آیا اینکه یک خواننده برای برپایی یک کنسرت نیاز به تولید آلبوم موسیقی دارد تنها دلیل تهیه و پخش آن می‌شود؟ اهالی موسیقی و شعر، آشکارا از وجود مافیای موسیقی سخن می‌گویند و دفتر موسیقی فارغ و غافل از همه‌جا گاهی ناخواسته با این مافیا همراهی می‌کند.

اعداد مفید، اعداد به‌‌درد نخور

اینکه این دفتر نمی‌تواند در برابر مافیای موسیقی مقاومت کند چه برسد به مقابله، قابل فهم است اما به‌عنوان متولی موسیقی باید پاسخگوی وضعیت فعلی باشد. باز نکردن فضا برای ورود پول‌های مشکوک به موسیقی و میدان ندادن به افراد بدون‌شناسنامه موسیقی، کمترین انتظاری است که از بخش موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد می‌توان داشت. حساسیت‌ها نسبت به موسیقی در کشور را درک می‌کنیم، اما مخفی شدن پشت چهره‌های مطرح و کنسرت‌های شلوغ ( فارغ از کیفیت‌شان) نمی‌تواند یک سیاست همیشگی باشد. ارائه اعداد و آمار زمانی مفید است که براساس آن تصمیم‌گیری‌های اصولی صورت بگیرد.