کرباسچی فراخوان داد

غلامحسین کرباسچی دبیر کل حزب کارگزاران سازندگی طی یادداشتی با عنوان ضرورت همکاری ملی فراتر از تبصره های ‏قانونی در روزنامه ایران نوشت: بی‌تردید می‌توان اذعان نمود که مجلس یازدهم در بی‌سابقه‌ترین شرایط بحرانی امروز شروع ‏به‌کار کرد.

شرایطی بحرانی برای کشور و برای جهان و برای بشریت، نیاز به توضیح نیست که کشور چگونه در بحران عمیق ‏اقتصادی ناشی از تحریم و کسر بودجه بى‌سابقه ٥٠درصدی و تورم و بیکاری فلج کننده گرفتار بود که بیماری عجیب وعالمگیر ‏کرونا از راه رسید و اتفاقاتی را باعث شد که در یکصد ساله اخیر هم مشابه آن در تاریخ ثبت نشده است.‏

از سویی دیگر بلیه‌های طبیعی سیل و زلزله و گردوغبار و آفات طبیعی دیگر و مشکل آب و هوا و... و تنش‌های سیاسی داخلی و ‏بین‌المللی و تهاجم روانی و تبلیغاتی پرحجم شبانه‌روزی و پیامد همه اینها تأثیرات مخرب روحی و عصبی که منشأ بیماری‌های حاد ‏فراگیر روانی در بسیاری از اقشار جامعه شده است. در چنین شرایطی که تنها به بخش کمی از آنچه واقعاً هست اشاره شد، رهنمود ‏رئیس محترم جمهوری و رئیس محترم سنی مجلس برای همکاری مجلس جدید و دولت در چارچوب قانون اساسی که شعاری ‏همیشگی به‌نظر می‌رسد و بارها در این دهه‌ها در مقدمه هر مصاف سختی از زبان طرفین ماجرا تکرار شده به هیچ وجه کافی ‏نیست در شرایطی که برای حل فقط یک مشکل از این همه، یعنی همان کرونا، قوی‌ترین دولت‌های جهان با همه امکانات فنی و ‏اقتصادی و ارتباطات جهانی و اتوریته حکومتی، به زانو درآمده‌اند نمی‌شود اینجا فقط به همین حرف‌های کلیشه‌ای قناعت کرد و با ‏تعارف و رودربایستی و ان‌شاءالله و ماشاءالله نارسایی‌های زندگی مردم را مرتفع و گره‌های پیچیده درهم را باز کرد، برای مردمی ‏که این همه تنش و دلهره روانی را از داخل و خارج تحمل می‌کنند و این بار سنگین فشار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را به‌دوش ‏می‌کشند، به هیچ‌وجه روا نیست که بار دیگر از رسانه‌های حقیقی و مجازی باز شاهد تاختن این دستگاه و آن مقام به یکدیگر باشند ‏و به مچ‌گیری‌های بی‌حاصل و دامن زدن به تبلیغات و آگراندیسمان‌های هر روزه نقطه‌ضعف‌ها مشغول شوند.‏

به یقین اگر امروز تمام حکومت و هم ارگان‌ها و دستگاه‌های نظام با تمام توان و صرف همه امکانات برای کم کردن آلام مردم و ‏رفع بخشی از گرفتاری‌های متنوع هر روزه آنها بپردازند بازهم بعید است که در میان‌مدت امیدوار به وضعیت بهتری بود و تنها ‏روزنه امید همراهی و همکاری خود مردم است که آن‌هم در شرایطی قابل تحقق است که واقعاً همدلی و یکپارچگی همه دستگاه‌ها ‏و نهادهای حکومت را شاهد باشند. به نظر می‌رسد وظیفه مبرم همه نیروهای فعال کشور در شرایط کنونی عبور از همه اما و ‏اگرهای سیاسی و جناحی است. با هر سلیقه سیاسی و حتی فکری و عقیدتی باید با درک شرایط حاد کشور به کار و تلاش بی‌وقفه و ‏هماهنگ همت گماشت و به دور از تعارفات سیاسی و ملاحظات معمول همراهی و یکدلی را مدنظر قرار داد.‏
‏

رقابت‌های سیاسی را به وقت دیگری موکول کرد و ما و منی معمول این سازمان و آن نهاد یا این قوه و آن قوه را رها کرد و اگر ‏جلسه‌ای به‌عنوان سران قوا تشکیل می‌شود از شخص رئیس‌جمهوری و سران دیگر این وحدت‌نظر و یکرنگی به خالص‌ترین شکل ‏آن را امید داشت. این روند همکاری و هماهنگی بسیار فراتر از مسائل شکلی مطرح شده در قانون اساسی و یا تمسک به مواد و ‏تبصره های دیگر قوانین است در این صورت امید به تحقق رؤیایی است که رئیس جمهوری تلویحاً به آن اشاره کرد. واقعاً این ‏دفعه می‌توان امیدوار به تحقق این رؤیا بود؟