‏نمایندگی مجلس؛ بردن بار مردم یا بستن بار خود؟!

محمد صرفی در بخشی از یادداشت روز روزنامه کیهان با عنوان بردن بار مردم یا بستن بار خود؟ نوشت: اگر بخواهیم برای پیام ‏دیروز رهبر انقلاب یک نقطه محوری و اصلی که باید در تمام مسائل مورد توجه نمایندگان باشد، تعیین کنیم، آن این فراز از پیام ‏است که از نمایندگان مجلس و همگان «تلاش فکری و عملی در باب معیشت طبقات ضعیف، به مثابه‌ اولویت» مطالبه می‌شود.

‏تلاش فکری و عملی برای ارتقای معیشت طبقات ضعیف و محروم پیش از هر چیز، زمینه‌هایی را می‌طلبد. نماینده‌ای که خود را ‏برتر از مردم می‌پندارد و نمایندگی را فرصتی مغتنم برای بستن بار خویش می‌بیند، چگونه می‌تواند برای معیشت طبقات ضعیف ‏تلاش فکری و عملی کند؟ چنین فردی، نماینده مردم عادی و طبقات ضعیف نیست. او نماینده یا به عبارت دقیق‌تر گماشته سلاطین ‏خودرو و سکه و ارز و... است.‏

بسیاری از مشکلات و ناکارآمدی‌ها ناشی از آلودگی‌های شخصی است. جریان و طرف‌های زیادی برای آلوده کردن نمایندگان ‏انگیزه دارند. از انگیزه‌های سیاسی گرفته تا مالی. آیا نماینده‌ای که برای گرفتن امتیاز شخصی - مورد مشهور آن گرفتن آپارتمان ‏در شمال پایتخت- امضای خود را از استیضاح پس می‌گیرد، و یا آن که به‌دلیل رابطه و زد و بند می‌تواند وام کلان و میلیاردی ‏دریافت کند و... از روز اول آلوده بودند؟ به احتمال بسیار زیاد خیر. مهم‌ترین عوامل آلودگی‌ها و انحراف از اهداف پاک و والای ‏اولیه به ضعف نظارت و مراقبت برمی‌گردد. اولین کسی که در این زمینه مسئولیت دارد، خود فرد است.

تقوای فردی و ‏خودمراقبتی نقشی بسیار مهم و کلیدی در این خصوص دارد. پس از آن ناظران بیرونی در این خصوص نقش دارند. پرونده‌های ‏پیشین نشان می‌دهد متأسفانه هیئت نظارت بر نمایندگان به‌عنوان مرجع نظارتی درونی مجلس و سایر نهادهای نظارتی خارج از ‏مجلس در این زمینه آن‌طور که باید و شاید به وظیفه خود عمل نکرده‌اند و کارنامه قابل قبولی ندارند.‏

نشستن بر صندلی سبز بهارستان نباید فرد و دیگران را دچار این توهم کند که به‌دلیل جایگاه نمایندگی، می‌تواند بسیاری از کارها ‏را انجام داده و از چشم نظارت و ‌ترازوی عدالت در امان باشد. یکی از اصلی‌ترین کارکردها و وظایف مجلس شورای اسلامی ‏نظارت است. کسی و مجموعه‌ای می‌تواند این وظیفه را به درستی و با قاطعیت انجام دهد که در عملکرد و پرونده خود وی شائبه ‏و لکه تاریکی وجود نداشته باشد. کسی که با دقت و سخت‌گیری بر خود و مجموعه خود نظارت مستمر دارد، می‌تواند وظیفه ‏نظارت بر دیگران را نیز به درستی و با دقت انجام دهد.‏