امیر قلعه‌نویی، تیم ملی و چند ابهام

فارغ از این دوگانه آنچه تیم ملی در دو بازی دوستانه نشان داد امیدوارکننده نبود. البته باید گفت نه تنها امیدوارکننده نبود که حتی ترسناک هم به نظر رسید، مخصوصا بازی مقابل کنیا. اینکه تیمی بعد از 500 روز دوری از مسابقات رسمی به دلیل تعلیق بیاید در آزادی و در آستانه بردن تیم ملی ایران قرار بگیرد و درنهایت با دو اشتباه گلر که روی دو ضربه کاشته رقم خورد، ببازد هیچ علاقه‌مندی به تیم ملی را امیدوار نمی‌کند. حتی اگر امیر قلعه‌نویی ادعای عجیبی مطرح کند و بگوید بازی با کنیا سخت‌تر از بازی با ژاپن است هم تغییری در شرایط به وجود نمی‌آید. 

همه اینها ابهاماتی در مورد درست بودن مسیری که یوزها در آن قرار گرفته‌اند به وجود می‌آورد. استفاده از کلمه ابهام هم به احترام همان افرادی است که می‌گویند باید به ژنرال فرصت داد وگرنه کلمه درست‌تر برای این وضعیت عقبگرد است. عقبگرد به خاطر تفکری که امیر قلعه‌نویی دارد، از فرم بازی تیمش گرفته تا دستورات گشت ارشادی او برای کوتاه کردن موی بازیکنان تیم ملی. عقبگرد به خاطر حضور برخی نفرات در لیست دعوت شده از سوی سرمربی تیم ملی. عقبگرد به خاطر دستیاران قلعه‌نویی و افرادی که در این یک ماهه همه کاره تیم ملی شدند و همه آنها از نزدیکان سرمربی تیم ملی هستند و تنها به خاطر همین ویژگی‌شان سمت گرفتند نه تخصص کافی و تجربه. عقبگرد به خاطر دخالت وحید یامین‌پور معاون جوانان وزارت ورزش در انتخاب دستیاران سرمربی تیم ملی و رد صلاحیت شدن چهره‌ای نظیر رحمان رضایی.

تجربه کار در فضای ورزش نشان داده انتقادات رسانه‌ها و علاقه‌مندان به فوتبال تاثیری در تصمیماتی که مدیران ارشد می‌گیرند، ندارد. همان‌طور که انتقاد از بازگشت تاج و برکناری اسکوچیچ در آستانه جام جهانی به جایی نرسید. همان‌طور که انتقاد از بازگرداندن کی‌روش گوش شنوایی پیدا نکرد. حالا هم انتقاد از شرایط تیم ملی به جایی نخواهد رسید اما طرح چنین مسائلی لازم است که اگر در بر همین پاشنه چرخید و تیم در جام ملت‌ها نتیجه نگرفت دیگر مدیران نگویند ما تصور می‌کردیم با این دست فرمان به جایی خواهیم رسید. همان‌طور که بعد از جام جهانی تاج و دوستانش گفتند ما احتمال دادیم با اسکوچیچ نتیجه نمی‌گیریم و حس کردیم کی‌روش گزینه بهتری است ولی خب نشد! ما دیگر گوش‌مان از  شنیدن جملاتی نظیر نشد و خدا نخواست و... پر است!