بررسی عملکرد مربیانی که سرنوشت لیگ را رقم زدند

فرهیختگان: لیگ بیست‌ودوم با حواشی بسیار به‌پایان رسید. نکته مهم اما درمورد این لیگ تاثیرگذاری مربیان و عملکردشان بود. در این فصل شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری بودیم و برخی مربیان رفتاری خاص از خود به‌نمایش گذاشتند اما این رقابت‌های پرحاشیه از مردانی که هدایت‌کننده تیم‌هایی با هزاران هوادار بودند، از جذابیت‌های لیگ بود. عملکرد مربیانی که همیشه اولین نفر به تمرین آمده و آخرین نفر آنجا را ترک می‌کنند در فصلی که گذشت نیز با اتفاقات زیادی همراه بود، از این رو بد نیست که آنها را در فصل اخیر بررسی کنیم. 

یحیی گل‌محمدی

سرمربی پرسپولیس که قهرمانی دیگری به ارمغان آورد. پرسپولیس در برهه‌ای حتی فاصله‌ای 8 امتیازی با رقبا ایجاد کرده بود اما این مربی در اواخر نیم‌فصل دوم در شرایطی که پیش از آن اسیر حواشی بود خود را دوباره متولد کرد و با تغییر در نگرش حاشیه را از تیم دور کرد. او در 12 هفته از نیم فصل اول و 5 هفته انتهایی نیم‌فصل دوم صدرنشین بود. یحیی درطول فصل نزدیک به 3 بار ترکیب و تاکتیک تیمش را تغییر داد و هربار هرچند انتقادهایی را به جان خرید اما درنهایت قهرمانی دیگری را کسب کرد. 

ژوزه مورایس

انتخاب با حساب‌وکتاب مورایس باعث شد سپاهان از ابتدا صدرنشین شود و هرگز از رده چهارم پایین‌تر نیامد. مورایس در شرایطی که تیمش مثل همیشه اسیر برخی اختلافات داخلی بود، موفق نشد نقش خود در مدیریت تیم را درست اجرا کند و شاید دقیقا در همین هفته‌ها بود که امتیاز از دست داد. این مربی که در هفته‌های ابتدایی در مقابل حواشی و مخصوصا اشتباهات داوری حرفه‌ای عمل کرده و معتقد به مدارا بود، در این هفته‌های اخیر به مهندسی مسابقات اشاره داشت و نه‌تنها نتوانست روی تفکرات غیرحرفه‌ای سپاهانی‌ها تاثیر بگذارد که خودش نیز همرنگ آنها شد و از آنان تاثیر گرفت. 

ریکاردو ساپینتو 

هرچند از ابتدا خیلی‌ها هشدار داده بودند اما ساپینتو به‌خصوص در نیم‌فصل اول بارها درگیر کمیته انضباطی و آرای آن شد و جالب اینکه حتی زمانی که تیمش از این وضعیت صدمه دید زیربار مسئولیت‌پذیری نرفت. استقلال که در هفته اول در رده شانزدهم بود، به‌سرعت خود را جمع‌وجور کرد و دیگر رتبه کمتر از چهارم را تجربه نکرد. این مربی موفق شد تیمش را با تفکرات هجومی در هفته بیست‌و‌ششم صدرنشین کند اما بدشانس بود که رقبایی چون مورایس و گل‌محمدی به او اجازه قدرت‌نمایی بیشتر ندادند. 

پاکو خمز

خمز جانشین شایسته‌ای برای بردیف بود. این مربی با حضور در این تیم تبریزی تحولی ایجاد کرد که نام‌های بزرگ نتوانسته بودند. او با ارائه بازی روان و تکیه بر حرکات بدون توپ از تراکتور تیم بهتری ساخت. شاید بتوان گفت اگر خمز از ابتدای فصل به این تیم آمده بود، چه‌بسا رقیب سرسختی برای مدعیان می‌شد. این مربی به‌واسطه اخلاق تندش دخالت‌ها را خنثی کرد. به‌نظر می‌رسد همان‌طور که تبریزی‌ها می‌خواهند او در تراکتور بماند، به خمز هم در این تیم خوش گذشته است؛ چراکه حتی برای فصل بعد برنامه‌ریزی کرده است.

محمد ربیعی

بخشی از توانایی‌های فنی ربیعی، بعد از سه‌سال حضور در مس رفسنجان به‌واسطه درگیری ذهنی با مشکلات مالی و مدیریتی باشگاه هدر رفت و از او که قرار بود مس را قهرمان کند جز مقام پنجم ندیدیم. ربیعی تیم کم نوسانی را روانه مسابقات کرد. او اغلب مقابل تیم‌های بزرگ ضعیف ظاهر شد اما در بازی با رقبای هم‌تراز به بهترین شکل نتیجه گرفت. از او به‌واسطه جوان بودنش به‌عنوان گزینه تیم ملی امید نام می‌برند. هرچند تیم ربیعی در این چند سال هرگز جوان نبوده و می‌توان گفت او نسبتا با معرفی پدیده و تیم‌های جوان غریبه است. 

امیر قلعه‌نویی (سعید الهویی) 

نمی‌توانیم برای سعید الهویی در تیم گل‌گهر سهمی قائل باشیم. او جز ناکامی یادگار دیگری برای این تیم باقی نگذاشت. در هفت بازی که به‌عنوان سرمربی هدایت گل‌گهر را برعهده داشت 2 مساوی و 4 شکست از خود به جا گذاشت، 10 گل دریافت کرد و فقط 5 گل زد. در نتیجه تیمی که از رده چهارم پایین‌تر نیامده بود و حتی یک هفته نیز صدرنشین بود در جایگاه ششم به کارش پایان داد. او بعید است در این تیم ماندنی شود. از این رو نیمکت این تیم با یک علامت سوال بزرگ روبه‌روست. 

علیرضا منصوریان

در هفته بیست‌ویکم و درحالی‌که جواد نکونام در تضاد با مدیران باشگاه فولاد بود تیم را در رده هشتم به منصوریان تحویل داد. او اما روی سکوها مخالفانی داشت، پس نه‌تنها با رقیب در میدان که با مخالفانش روی سکوها هم در جنگ بود. حاصل تلاش این مربی که تیم تدافعی نکونام را به تیمی تهاجمی تبدیل کرده بود اما جایگاه بهتری نبود او هم در جایگاه هفتم به کارش ادامه داد. از مربی خارجی به‌عنوان جایگزین بعدی منصوریان نام برده می‌شود. 

مهدی رحمتی

خوشبخت‌ترین مربی فصلی که گذشت مهدی رحمتی بود. او در تیمی متمول با بودجه مشخص تیم را به سلیقه خود بست و اتفاقا حمایت مدیریت را نیز داشت. بااین‌حال همواره به نیمه پایینی جدول علاقه‌مند بود و آن‌طور که باید از فرصتی که در اختیار داشت استفاده نکرد. عجیب است که با چنین عملکردی می‌خواهند او را به گل‌گهر یا حتی استقلال لینک کنند. رحمتی درحالی‌که یکی از بهترین دروازه‌بانان لیگ برتر با 17 کلین‌شیت را در اختیار داشت فقط در 8 بازی برنده شد که با این همه امکانات عملکرد خوبی برای او نیست. 

مهدی تارتار

این مربی مثل هرسال مرد مساوی‌هاست. او نیز کاری متفاوت از سال‌های قبل ارائه نداد و با ارائه بازی تدافعی سعی کرد تک‌امتیازها را از آن خود کند. تارتار به یک مهره تکراری در ذوب‌آهن تبدیل شده و احتمال جدایی‌اش وجود دارد. از این مربی جز قوی‌تر شدن در بازی تدافعی ندیدیم، چیزی که کمکی به فوتبال ما نمی‌کند. 

ساکت الهامی

او بعد از مصاحبه‌های اخیرش به چهره جنجالی‌تری بدل شده‌است. وی با برخی اظهارات، حواشی ایجاد کرد. پس با وجود اینکه با تیم هوادار خوب شروع کرد در ادامه تمایلش به نیمه‌پایینی جدول را نشان داد و با ارائه بازی‌های معمولی دهم شد. الهامی در هوادار می‌ماند، مگر آنکه پیشنهادی بهتر دریافت کند. 

مجتبی حسینی

مجتبی حسینی رکورد بدی از خود به‌جا گذاشت. او باید بقای تیمش را مدیون ناتوانی تیم‌های دیگر باشد؛ چراکه 5 برد، 28 امتیاز و تفاضل منفی 16 به‌شدت قابلیت سقوط دارد. مدیران، دیگر مثل قبل از او حمایت نمی‌کنند. جالب اینکه او با همین آمار گزینه تیم امید بود. 

مازیار زارع

او می‌خواهد در ملوان بماند اما به‌دلیل مشکلات مردد است. زارع که حضور در لیگ برتر زیر زیانش مزه کرده است13 شکست کسب کرد و در برخی بازی‌ها واقعا ناامید‌کننده ظاهر شد. بااین‌حال نساجی اجازه نداد آنها خیلی هم در لیگ غریب باشند و شانه‌به‌شانه او حرکت کرد. زارع با دست پیش‌می‌کشد و با پا پس‌می‌زند، چون می‌داند با آماری که از خود به‌جا گذاشته مدیران این باشگاه حق دارند به فکر جانشین او باشند. 

حمید مطهری (هرناندز)

از هرناندز نمی‌توانیم زیاد بگوییم؛ چراکه او جور عملکرد ناجور مطهری را کشید. مطهری که نساجی را تا دم سقوط برد، با حضور در تیم ملی پاداشش را گرفت. درمورد هرناندز همین بس که اگر در جام‌حذفی نتیجه نگیرد، رفتنی است. 

عبدالله ویسی

ویسی همچون ناجی برای صنعت نفت از راه رسید. او در مدت کوتاه حضورش در این تیم با کم کردن فاصله خط میانی تیمش با مدافعان و مهاجمان، تحول خوبی در این تیم ایجاد کرد و روحیه را برگرداند. ویسی تیمی را که در 25 هفته پایانی لیگ گزینه سقوط بود در هفته آخر نجات داد. او در 8 بازی فقط یک باخت و 3 برد داشت که حاصل آن 13 امتیاز است و فصل بعد هم احتمالا در این تیم می‌ماند.