پست نوستالژی باشگاه پرسپولیس به بهانه بازی با خیبر

برترین‌ها: به گزارش سایت رسمی باشگاه پرسپولیس، در پایان فصل گذشته فوتبال ایران، بالاخره انتظارها پایان یافت تا بار دیگر تیمی از خطه دلاوران لرستان را در رقابت‌های لیگ ببینیم.

پس از یازده سال، فوتبال ایران با انبوه فوتبالیست‌های طراز اول لرستانی که یکی از گل‌های سرسبد آن وحید امیری است، این را به آن دیار بدهکار بود. این پایان انتظار پس از رفتن تیم گهر از لیگ برتر در فصل ۹۲-۱۳۹۱ بود.

در آن سال مهیا نبودن شرایط برگزاری مسابقه در لرستان باعث شد شرایط میزبانی فراهم نباشد و زاگرس نشینان در خارج از خانه میزبان مسابقه بودند.

حال این مجال فراهم آمده است که پرسپولیس پس از نزدیک به چهار دهه میهمان لرستانی‌ها، انبوه هواداران خود در آن و البته باشگاه خیبر و دوست‌دارانش باشد. در این بین هواداران مشترک نیز کم نخواهند بودپرسپولیس آخرین بار برای بازی با همین تیم خیبر راهی خرم آباد شده بود. ۳۸ سال و ۹ ماه و اندی از آن روز گذشته است. حالا حریف پیش روی ما دیگر آن تیم نوپا نیست.

بازی در ۳۱ تیرماه ۱۳۶۵ و در چارچوب دیدارهای جام حذفی برگزار شد.
قانون این بود که در تعطیلی رقابت‌های لیگ سراسری فوتبال کشور، قهرمانان لیگ‌های استانی در جام حذفی به میدان بروند. ایران در آن زمان به ۲۴ استان تقسیم می‌شد.

مسابقات تک حذفی بود. فقط می‌خواستند این چرخ رقابت کشوری یک بار دیگر به راه بیفتد. کشور اسیر جنگی تحمیلی و ناجوانمردانه بود.

پرسپولیس در بازی نخست از سد نماینده مازندران گذشت. در میان تیم‌های سرشناسی چون نساجی، استقلال بندرترکمن از مازندران نماینده بود. این بازی با دو گل عباس کارگر به سود سرخ‌ها تمام شد. ناصر محمدخانی را در آن بازی بد زدند و به این ترتیب چند ماه دور از میادین بود و در بازی با خیبر هم حضور نداشت.

در مورد یکی از رویایی‌ترین و کامل‌ترین تیم‌های باشگاهی تاریخ فوتبال ایران و پرسپولیس بعد از تیمی که پرسپولیس را بنیان نهاده بود سخن می‌گوییم.

تیمی که با وجود تغییر و تحولات سال‌های بعدش، بنیان همان پرسپولیس قهرمان آسیا شد. تیمی که گلات قهرمانی را رسم کرد. هرچند در آن سال‌ها همان‌طور که گفته آمد، لیگ سراسری تعطیل بود و لیگ تهران بیشترین توجهات را به خود جلب نموده بود.

پرسپولیس، نخستین قهرمانی از ۵ قهرمانی پی در پی خود در باشگاه‌های تهران را در ۲۸ خرداد ۱۳۶۵ با پیروزی بر شاهین نهایی کرد. ۳ روز قبل از آن نیز استقلال را با دو گل شاهرخ بیانی و یک گل ناصر محمدخانی مغلوب و مقهور خود ساخته بود.

چنین تیمی حدود یک ماه بعد در ۳۱ تیرماه به لرستان رفت. در ورزشگاه تختی خرم‌آباد مقابل خیبر قرار گرفت. حتی علی پروین که مربی-بازیکن بود خود به زمین رفت.

بازیکنان قدیمی پرسپولیس می‌گویند کلکسیونی از گل‌ها را نزدند تا در نهایت در دقیقه ۶۸، رضا محمدی اصل بازیکن خیبر روی یک شوت و در پی خروج بهروز سلطانی توپ را درون دروازه جای دهد. بازی با همین گل تمام شد. خیبر تا فینال رفت و در آن جا مقابل ملوان ناکام ماند.
حال نگاهی به اسامی بازیکنان ترکیب اصلی بازی آن روز بیندازیم؛ بهروز سلطانی، محمد پنجعلی، مرتضی فنونی‌زاده، محمد حسن انصاریفرد، کاظم سیدعلیخانی، محمد مایلی‌کهن، ضیاء عربشاهی، رحیم یوسفی(ابراهیم کیان طهماسبی)، علی پروین، شاهرخ بیانی و فرشاد پیوس.
مرتضی فنونی‌زاده می‌گوید: «اگر بگویم آن بازی را باید با گل‌های زیاد می‌بردیم، اغراق نیست. خیلی موقعیت داشتیم. فقط دو گل را من نزدم.

از این جهت که در یک بازی یک طرفه تیمی که کاملا سوار بازی بود، باخت، عجیب‌ترین بازی و فوتبالی بود که در ۵۰ سال از زمان شروع فوتبالم تا الان دیده‌ام. ۹ بازیکن همان پرسپولیس در بازی‌های آسیایی سئول، ملی‌پوش بودند.»

فوتبال همین است. رو ندارد. اگر فکر کنی برنده‌ای شاید همان‌جا نقطه ناکامی شود. شاید آن روز، پرسپولیس چنین تجربه‌ای را پشت سر گذاشت. تیمی که در آن سال تا آن روز باخت نداده بود. تیمی که قهرمانی باشگاه‌های تهران را بدون شکست کسب کرده بود.

این ها همه البته فقط ورق زدن بخشی از کتاب تاریخ بود وگرنه بحث اصلی بازی پرسپولیس در لرستان پس از حدود ۳۹ سال است. هرچند در تمام این سال‌ها هواداران لرستانی از تهران تا گوشه گوشه ایران هر بار که پرسپولیس بازی داشته است پاشنه در ورزشگاه‌ها را از جا کنده‌اند ولی اکنون این حضور بهانه‌ای است برای گفتن؛ لرستان، سلام.