اشک و ماتم برزیلی‌ها در ماراکانای کبیر

خبرگزاری ایسنا: یک ضرب المثل فوتبالی است که می‌گوید اگر می خواهید اشک یک برزیلی را دربیاورید کافی است به او بگویید ۱۶ جولای ۱۹۵۰. چرا که در این روز ۲۰۰ هزار هوادار برزیلی در ورزشگاه ماراکانا شاهد شکست تیمشان برابر اروگوئه و از دست رفتن قهرمانی بودند. پس از جنگ جهانی دوم و به دلیل خرابی های زیادی در قاره اروپا، فیفا کشور برزیل را به عنوان میزبان جام جهانی انتخاب کرد. جام جهانی ۱۹۵۰ با حاشیه‌های زیادی همراه بود.

رویداد دلخراش سقوط هواپیمای تیم ملی فوتبال ایتالیا در ماه مه سال ۱۹۴۹ که هفده ملی‌پوش ایتالیا و مربی نام‌آور این تیم را به کام مرگ فرستاده بود، باعث شد ایتالیا با تیم دوم خود در این رقابت ها حاضر باشد. همچنین انگلیس که در جام‌های جهانی قبل در این رقابت ها حاضر نشد و آن را به رسمیت نشناخت، این بار تصمیم گرفت تا برای اولین بار در جام جهانی شرکت کند.

بازی‌ها به صورت لیگی برگزار ‌شد هر تیم با تیم‌های دیگر گروه خود بازی می‌کرد. برای هر برد ۲ امتیاز برای تساوی یک امتیاز و برای باخت صفر امتیاز به تیم‌ها داده می‌شد. از هر گروه یک تیم بالا می‌آمد.

در این دوره از بازی‌ها مرحله‌ی نیمه‌ پایانی وجود نداشت و چهار تیمی که از گروه‌های خود بالا می‌آمدند در بازی‌های دوره‌ای به دیدار یکدیگر می‌رفتند تا بر اساس امتیاز قهرمان را معرفی کنند.

در نهایت دو تیم اروگوئه و برزیل برای کسب قهرمانی به مصاف هم رفتند. تساوی در این دیدار نیز برزیل را به قهرمانی می‌رساند و به همین خاطر هواداران برزیل چنان از قهرمانی خود مطمئن بودند که پیش از برگزاری دیدار پایانی با اروگوئه، ترانه‌ی پیروزی ملی را سرودند. برزیل با آن که در آغاز نیمه دوم دروازه‌ی اروگوئه را گشود اما در ادامه ۲ گل دریافت کرد تا در پایان این دیدار ۲۰۰ هزار تماشاگر برزیلی در کمال ناباوری اشک بریزند.

* جام جهانی ۱۹۵۰ در یک نگاه

بهترین خط حمله: برزیل ۲۲ گل

بهترین خط دفاع: اروگوئه ۵ گل

تعداد تماشاگران: ۱۳ هزار نفر

بهترین بازیکن: خوان شیافینو اروگوئه

* فینال

اروگوئه ۲ - برزیل یک

شیافیانو و گیگیا برای اروگوئه، فریاکا برای برزیل