فقط استادیوم​​ روهای حرفه​ای بخوانند!

تماشا: استادیوم روهای حرفه ای هم اگر او را ببینند، نمی شناسند! ولی اگر یک کلمه حرف بزند قطعا حدس می زنند که او کیست! هوشنگ پروین، گوینده ای که هیچ نسبتی هم با علی پروین ندارد. بازنشسته ارتش است و 45 سالی می شود به عنوان مربی و سرناجی در استخر شهیدشیرودی مشغول به کار است. او همان کسی است که از سال 81 صدایش را از بلندگوهای ورزشگاه آزادی می شنویم!

سایت پارس فوتبال گفت و گوی جالبی با هوشنگ پروین انجام داده که خلاصه ای از حرف های او را می خوانیم.

اولین حقوقم از گویندگی 90 تومان بود. این روزها 30 هزار تومان می گیرم ولی اگر جمعیت از پنجاه هزار نفر بیشتر شود حقوق ما هم دوبرابر می شود.

طبق قوانین فیفا برای کم کردن تنش میان تماشاگران 18 دقیقه قبل از بازی باید اسامی را اعلام کنیم و نیم ساعت مانده به بازی خودمان را به استادیوم برسانیم.

هوادار پرسپولیس هستم و دخترم رهرو بابا، اما این دامادمان استقلالی از کار درآمد.

باور کنید به نظر من در حقیقت بعد از بازی ایران و رژیم اشغالگر قدس و پیروزی ایران در آن بازی بود که تماشاگران به سمت فوتبال هجوم آوردند. با علی پروین، امیر قلعه نویی و دکتر بیژن ذوالفقارنسب دوستی دیرینه ای دارم، از بازیکنان هم آندو تیموریان یک دوست خوب است.

هر بار بغض گلویم را می گیرد وقتی می خواهم تعویض علی کریمی یا فرهاد مجیدی را اعلام کنم آخر کدام بازیکن می تواند جایگزین این بازیکنان بشود. من نمی دانم در مغز این مربیان چه می گذرد.

علی پروین یک مرد به تمام معناست. او 30 سال پیش صدهزار تومان داد تا خانه سازی کنم. به خاطر همین لوتی گری ها او هنوز محبوب تر از بازیکنان حال حاضر است. از جیب بازیکنان امروزی فقط موبایل خارج می شود.

با این فامیلی من، همه می پرسند داداش علی پروین هستی؟! اما با هم نسبتی نداریم، اما مثل یک برادر او و قاسم پناهگر را دوست دارم.

اگر استقلال گل بخورد معطل نمی کنم و زننده گل را می گویم اما اگر پرسپولیس گل بخورد شل و ول می شوم تا میکروفن را به دستم بگیرم. اما بازیکنان هر دو تیم را مثل پسر خودم دوست دارم.

در شغل ما از پاداش خبری نیست. با همین دریافتی به خانه می رویم.

طی این چند سال آخری، گل حنیف عمران زاده به شهرداری یاسوج جنس دیگری داشت.

پیشنهاد گویندگی در سازمان ها و اجرای مراسم مختلف را حتی با یک تماشاگر استادیوم عوض نمی کنم.

زمان دیدارهای ملی و نواختن سرود ملی و اعلام اسامی بازیکنان عزیز کشورم من هم غرور خاصی پیدا می کنم. یک نفر هم می آید و خارجی ها را می گوید.

عاشق سینما هستم و فیلمی وجود ندارد که ندیده باشم. جدایی نادر از سیمین را هم می پسندم.