اینجا دادگاه نیست آقای حسن زاده!

تماشا: کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال که در واقع باید حل کننده مشکلات باشد حالا خودش به یکی از معضلات تبدیل شده است. در همه این سال ها روسای کمیته انضباطی چهره هایی بوده اند که به جای گریز از حاشیه و جنجال، خود در متن جنجال و حاشیه سازی قرار داشته اند. از شاه حسینی و قبل از او تا آقای حسن زاده همه هم مشتاق مطرح بودن در رسانه ها و به قول معروف عشق شهرت بوده اند. درباره آقای شاه حسینی و حضور دائمی شان در برنامه 90 و آرای انتقاد برانگیزشان، ماجرا آن قدر تازه هست که نیازی به بازگویی نباشد. رییس کمیته انضباطی که بسیار هم به سفر علاقه داشت و دایما با تیم های مختلف و جمع های متفاوت در سفرهای خارجی دیده می شد که بسیار جالب بود. دکتر شریفی هم که معرف حضور هست. مرد مغالطه های پایان ناپذیر که انگار بی حضورش برنامه 90 ممکن نبود و جایی ثابت در روزنامه ها و رادیو و تلویزیون داشت. دکتر شریفی شیوه اش این بود که با الفاظی و استفاده از کلمات عربی و واژه های تخصصی حقوقی، مخاطبانش را مرعوب کند و بحث ها را بی پاسخ بگذارد. آخرین جملات آقای شریفی گویای روحیاتش هستند. او می گوید:


«اینکه می گوییم اشتباه داوری جزیی از فوتبال است، اشتباه است. این یعنی اینکه اگر اشتباه داوری نباشد مسابقه فوتبال کامل نمی شود چون جزء بخشی از کل است. در حالی که اگر اشتباه داوری نباشد، مسابقه شکل بهتری به خود می گیرد. به واقع باید اذعان کنیم اشتباهات داوری عارضه ای از فوتبال است».

بازی با کلمات و به کرسی نشاندن نظر شخصی سبک مورد علاقه آقای شریفی بود. یعنی در زمان ایشان بی منطق ترین رای ها به این نحو و به اصطلاح دقیق کلمه با «مغالطه» به دیگران تحمیل می شد.

جناب آقای حسن زاده، رییس کنونی کمیته انضباطی هم از این بحث مستثنا نیست. جدا از علاقه ایشان به حضور دایمی و رسانه ای، شاید بشود تفاوت آقای حسن زاده را در روحیه خشک تر ایشان جست و جو کرد و اینکه ایشان از پیشینیان خود هم غیرفوتبالی ترند. گرچه آقای حسن زاده هم مثل روسای قبلی این کمیته از دستگاه قضا به این سو آمده اند اما به نظر می رسد ایشان همچنان خود را پشت میز قاضی و مخاطبان خود را مجرمان یا احتمالا شاکیانی می بینند که باید سریع تر آنها را به رای پرونده احاله داد و از دستشان راحت شد. آقای حسن زاده در برنامه دوشنبه شب ۹۰ نشان داد که با وجود مدت طولانی حضورش در این منصب هنوز نتوانسته ارتباطی با کار خود و جامعه مخاطبانش برقرار کند و فوتبال و دعواهایش را هم شبیه دیگر دعواها می بیند. اینکه آقای حسن زاده نیازی به توضیح دلایل خود برای صدور احکام انتقادبرانگیز نمی بیند، ناشی از همان بیگانی با فوتبال و فضای آن است.

حسن زاده می گوید: «دلیلی ندارد من به شما بگویم بر چه اساسی این احکام صادر شده. حکم درباره پرسپولیس و داماش است و آنها می توانند نسبت به حکم اعتراض کنند». نقل به مضمون و این همان حرف هایی است که شاید از یک قاضی پشت میز دادگاه می توان شنید. اینکه «من نباید قوانین را برای شما توضیح بدهم» و اینکه «شما در جایگاهی نیستید که از من درباره احکام توضیح بخواهید» که خطاب به عادل فردوسی پور، لابد به چشم مدعی العموم(!) گفته می شود حرف هایی است که احتمالا آقای حسن زاده عادت کرده اند در شعبه خطاب به محکومان خود و اطرافیان آنها بگویند. آیا حسین زاده فراموش می کنند که اینجا مخاطب حکم ایشان و کسی که حکم درباره اش صادر و جاری می شود، میلیون ها طرفدار فوتبالند و نمی شود از آنها خواست که بدون درک و پذیرش دلایل این محکومیت آن را به دیده منت بگذارند و چه بسا متنبه شوند.

هواداران فوتبال، چه به دلایل آنچه در فوتبال دیده می شود، بدون این کارها و برخوردها هم نسبت به آنجه برایشان رقم می خورد خوشبین نیستند، چه برسد به اینکه نیازی به مجاب کردنشان هم نبینی و برایشان محلی از اعراب قائل نشوی. هوادار حق دارد به حکم آقای حسن زدده با دیده تردید بنگرد و از آن درس نگیرد. وقتی می بیند قاضی القضات فوتبال هیچ توضیح روشنی درباره این حکم و احکام مشابه اش ندارد که به او بدهد. وقتی از آقای حسن زاده می پرسند که چرا بازی تراکتور - استقلال با وجود جوی بسیار خشن تر و اعتراض فیزیکی هواداران و کنده شدن و پرتاب صندلی ها با جریمه ای مواجه نشد و ایشان پاسخی به آن نمی دهند و به قول عوام سعی می کنند پرسشگر را بپیچانند، بیننده و هوادار فوتبال محق است که نسبت به حکم ایشان موضع بگیرد و آن را برآمده از دل فوتبال و قوانین آن نداند.

اگر آقای حسن زاده نخواهند از پشت میز مجازی که برای خود متصورند بلند شوند و فوتبال را به عنوان یک پدیده اجتماعی ببینند، مطمئنا نگاهشان به حوادث آن به هوادارانش و به رسانه تغییر نخواهد کرد و در سوی مقابل دلیلی هم وجود ندارد که آرایشان به تغییر مثبتی در فوتبال بینجامد. آقای حسن زاده اینجا فوتبال است و هوادار خشمگین روی سکو، حتی چیزی را که مقابل چشمانش روی می دهد حاضر نیست به عنوان واقعیت بپذیرد، چه برسد به اینکه شما بگویید این است و جز این نیست و تو باید بپذیری. این جماعت را باید مجاب کنید آقای حسن زاده.