میرزاپور: هر تیمی می روم سقوط می کند

تماشا: ابراهیم میرزاپور یک رکورد ثبت کرده است. او امسال با سقوط شهرداری تبریز به لیگ یک سومین سقوط با یک تیم را تجربه کرد. دروازه بان سابق تیم ملی قبل از این با تیم های پیکان و فولاد خوزستان هم سقوط کرده بود.

میرزاپور در این مورد به پانا می گوید: «بعضی از بچه های ما کم کاری می کردند. مثلا طوری بود که باید حتما هر 25 نفر باید بازی می کردند وگرنه بازیکنان جایگزین روحیه نداشتند. تازه یک هفته بود که داشتم با تیم تمرین می کردم ولی دیر شد و تیم افتاد. متاسفانه هرچقدر تلاش کردیم تیم نماند. سقوط هم جزئی از فوتبال است. خیلی ناراحتم و چند روزی است که انگار دنیای دیگری هستم. حیف بود تیم ما افتاد و این مردم خوب و خونگرم تبریز یک سهمیه از دست دادند».


او درباره اینکه تیم های پیکان و شهرداری با دروازه بانی او در دو سال اخیر سقوط کرده اند می گوید: «این هم از شانس من است. انگار قدم من بد است که هر جا می روم، تیمش می افتد. این برای من کارنامه ناموفقی است. من هم جزئی از دو تیم بودم و اگر سقوط کرده من هم مثل همه نقش داشتم. من البته برای شهرداری نزدیک ۱۰، ۱۱ بازی آخر را به خاطر مصدومیت نبودم. نمی گویم اگر بودم حتما می ماندیم. میتوانید از مربیان بپرسید که شرایط بدی نداشتم. خیلی از بهترین دروازه بان های ایران هم امسال اشتباهات زیادی داشتند. من هم حق داشتم در یک فصل ۲، ۳ بازی بد کار کنم. عوامل زیادی در این سقوط دخیل است».

میرزاپور در مورد حاشیه های این تیم هم می گوید: «آن موقع نمی توانستیم حرف بزنیم چون زمانش نبود و ممکن بود برای تیم حاشیه درست شود. تیم از داخل داشت خورده می شد. خیلی مشکلات داخلی داشتیم. از همه بیشتر ما بازیکنان مقصریم چون وقتی خود بازیکنان تفکر حرفه ای داشته باشند و خیلی از مشکلات کوچک را به خاطر تیم، فراموش و با تمام وجودشان بازی می کردند، حتی اگر مربی هم بالاسر تیم نبود، نتیجه می گرفتیم. ما باید به فکر موفقیت تیم می بودیم. البته در زمان مدیریت مدیر روستا این مسائل کم شد ولی این قدر نبود که تیم بهتر شود. فوتبال دسته جمعی است و کم کاری واقعا از همان ابتدا که مسائل پیش آمد، وجود داشت. بعضی بازیکنان از جان مایه می گذاشتند چون دلشان می سوخت ولی بعضی ها نه.

همه ۲۵ بازیکن باید بازی می کردند وگرنه کسانی که تعویض می شدند یا روی نیمکت بودند روحیه نداشتند. بعضی ها هرطور بود می خواستند فقط در زمین باشند و حتی نصف توانایی خود را بازی نمی کردند. من اینها را چون با چشم خودم دیدم، می گویم. خجالت می کشم از خانه بیرون بروم. برای گرفتن قرص مسکن و آرام بخش بیرون رفته بودم که مردم بازهم مرا شرمنده کردند. اصلا معلوم نیست باشگاه مرا بخواهد یا نه ولی اگر باشگاه بخواهد صددرصد به خاطر مردم هم شده می مانم».