ابتکار دانشمند ایرانی برای ناشنوایان

هفت صبح: در اغلب موارد، موانع ارتباطی زیادی بین ناشنوایان و افراد عادی وجود دارد که زبان اشاره کمک زیادی به رفع این موانع کرده است، با این حال بسیاری از مردم قادر به استفاده روان از زبان اشاره و کنترل مناسب حرکات دست خود نیستند. این مساله استفاده از زبان اشاره در ارتباطات روزمره افراد ناشنوا را در اغلب موارد با مشکل جدی مواجه کرده است.

به لطف طرح ابتکاری گروهی از دانشجویان دانشگاه هوستون آمریکا که با همکاری استاد ایرانی این دانشگاه ارایه شده، در آینده نزدیک افراد ناشنوا قادر خواهند بود با سهولت بیشتری با کسانی که قادر به تشخیص زبان اشاره نیستند، ارتباط برقرار کنند.


دکتر فرخ عطارزاده، دانشیار مهندسی فناوری دانشگاه هوستون، سرپرستی تیمی مشترک از دانشجویان مهندسی فناوری و طراحی صنعتی را برعهده دارد که موفق به طراحی مفهومی و ساخت نمونه اولیه دستگاه «ترجمه زبان اشاره» شده اند.

این دستگاه که «صدای من» (My Voice) نام دارد، قادر است زبان اشاره با تشخیص داده و حرکات آن را به صورت صوتی ترجمه کند. این دستگاه که در طول ترم تحصیلی توسط تیم دانشجویی طراحی شده، اخیرا موفق به کسب رتبه نخست طرح های دانشجویی نشست سالیانه انجمن آموزش مهندسی آمریکا شده است.

«صدای من» مبتنی بر یک ابزار دستی شامل میکروفون، بلندگو، صفحه صدا، دوربین تصویربرداری و مانیتور است. این دستگاه درصورت قرارگرفتن روی یک سطح سخت قادر به خواندن حرکات زبان اشاره است.

دستگاه به محض پردازش حرکات، ترجمه آنها را به صورت صوتی پخش می کند. از طرف دیگر این دستگاه قادر است صدای افراد شنوا را ضبط و ترجمه آنها را به زبان اشاره روی مانیتور برای کاربر ناشنوا نمایش دهد.

طی پروژه، طراحان صنعتی عضو گروه با بررسی چالش هایی که جامعه ناشنوایان در ارتباط با سایرین که قادر به درک زبان اشاره نیستند، دارند کاربردهای دستگاه را مورد پژوهش قرار دادند و مهندسان فناوری وظیفه دشوار برنامه نویسی دستگاه ترجمه حرکت به صدا را برعهده گرفتند.

به گفته یکی از اعضای گروه، دشوارترین مرحله کار تهیه پایگاه داده ای از تصاویر حرکات زبان اشاره بوده که مستلزم گردآوری ۲۰۰ تا ۳۰۰ تصویر به ازای هر حرکت است. در زمان ارایه نمونه پیش ساخت «صدای من» در نشست سالیانه انجمن آموزش مهندسی، تمام دانشجویان عضو گروه فارغ التحصیل شده بودند ولی حالا آنها مصمم هستند که این طرح را ادامه بدهند.

یکی از اعضای گروه با تاکید بر اینکه آنها این طرح را صرفا به عنوان پروژه دانشگاهی خود نگاه نکرده اند ابراز امیدواری کرد که بتوانند پروژه را با کمک کسانی که می توانند این ایده را به محصولی تجاری تبدیل کنند، ادامه دهند. دکتر عطارزاده هم می گوید: ما به چنین کمکی به جامعه از طریق دستگاه «صدای من» که موانع میان جامعه ناشنوایان و عموم را شکسته، افتخار می کنیم.