سرتان را بالا بگيريد، بازنده‌هاي عزيز!

هفت صبح: آقايان ، خانم ها سرتان را بالا بگيريد . اگر قرار به خجالت كشيدن باشد بايد يك عده ديگر به جاي شما خجالت بكشند . ما مي دانيم شما تا همين جا هم به پشتوانه غيرتتان پيش رفته ايد . ما مي دانيم اگر شما يشرايط مساعدتري داشتيد الان به موفقيت رسيده بوديد . اگر براي تان امكانات فراهم بود و اگرمديران ورزشمان اين قدر زود زود عوض نمي‌شدند و هر كدام سازي مخالف قبلي نمي زدند . بياييد نگاهي بياندازيم به عملكرد ورزشكاران ايراني در المپيك 2012 .

يك - به پيش از آغاز مسابقات برگرديم جايي كه هيچ كدام از 2 جودوكار ايراني كه سهميه المپيك گرفته بودند ، نتوانستند به لندن برسند . رودكي به خاطر مصدوميت و محجوب به دليل عفونت داخلي . مگر المپيك هدف اصلي تمام ورزشكاران جهان نيست؟ پس چرا بايد يك ورزشكار در آستانه بزرگ ترين رويداد ورزشي جهان دچار بيماري شود .

«ورزش حرفه اي» تا كي قرار است براي ما در حد شعار باقي بماند؟ رئيس فدراسيون قايقراني هم در حالي از كار بركنار شد كه در جلسه هيات رئيسه فدراسيون جهاني در حال رايزني براي كسب سهميه رشته بادباني بود . با اخراج دنيامالي و از بين رفتن اين سهميه ، قايقرانان ايراني كه براي المپيك تمرين مي كردند ، به خانه هايشان برگشتند .

2 - در بعضي از رشته ها ورزشكاران ايراني به لندن رسيدند اما نتوانستند در مسابقه به خط پايان برسند. در دوچرخه سواري جاده زرگری و حقی نتوانستند رنگ خط پايان را ببينند . هر دو نماینده كشورمان به دلیل برخوردباسایر دوچرخه سواران حاضر درمسابقه از ادامه رقابت بازماندند. در پياده روي 20 كيلومتر هم رحيميان نتوانست خود را به خط پايان برساند .


يعني اگر مثلاً من هم در اين مسابقه شركت مي كرد همين نتيجه را مي گرفتم . سوال اين است كه آيا اين دوستان عزيز به اندازه كافي براي حضور در المپيك تمرين كرده بودند يا تمام وقت خود را صرف انتخابات رياست فدراسيون‌هاي دوچرخه سواري و دووميداني كرده بودند و درگير يارگيري هاي مرسوم شده بودند .

۳ - در چند رشته هم ورزشكاران ايراني يا آخر شدند يا يكي دو تا مانده به آخر . از سولماز عباسي قايقران روئينگ بگيريد تا مهدي سهرابي دوچرخه سوار.

۱۸ ورزشكار ايراني پس از اولين مسابقه شان در المپيك از دور مسابقات كنار رفتند . بيشتر آن ها چوب نداشتن تجربه و عدم حضور در مسابقات بين المللي را خوردند. بي شك مي توان با نصف بودجه يك فصل استقلال يا پرسپوليس تمام اين ورزشكاران را به چند تورنمنت معتبر اعزام كرد .

۴ - اوج مظلوميت ورزش ايران در المپيك لندن در بوكس نشان داده شد . جايي كه داور آلماني با اشتباه فاحشش مظاهري را مقابل بوكسور كوبايي بازنده اعلام كرد و البته پس از آن براي ۵ روز از قضاوت محروم شد . اگر ورزش ايران در بين مديران و تصميم گيران ورزش دنيا جايگاهي داشت شايد اين اتفاق ها اين قدر راحت برايش نمي افتاد. وقتي كرسي هاي بين المللي را يك پس از ديگري به دليل اختلافات داخلي از دست مي‌داديم بايد فكر اينجايش را مي كرديم .

وقتي سعيد محمدپور وزنه بردار دسته ۹۴ كيلوگرم ايران پس از پنجم شدن مقابل دوربين تلويزيون با بغض مي گفت : من در تمرين هم فقط يك بار توانسته بودم وزنه ۲۲۶ كيلوگرمي را مهار كنم ، دل مردم به درد آمد. او كه ناميد و مستأصل بود مي گفت از كجا معلوم ۴ سال ديگر دوباره بتوانم در المپيك حاضر شوم . او به بقا در ورزش قهرماني اميدوار نيست چون مي داند در اين سال ها نمي تواند به حل معضلات اقتصادي اش اميدوار باشد و مديران ورزش ايران هم فقط از كساني حمايت مي‌كنند كه مدال المپيك داشته باشند .


در خبرها داشتيم كه پس از ايتاليا و روسيه بيشترين پاداش براي مدال طلاي المپيك را دولت ايران به ورزشكارانش مي‌دهد ؛ ۲۰۰ سكه طلا معادل ۷۵ هزار دلار . يعني پاداشي به مراتب بالاتر از انگلستان ، آمريكا ، فرانسه و آلمان . اما آيا بهتر نيست همين پول گزاف پيش از مسابقات بين ورزشكاران تمام رشته ها تقسيم شود تا آن ها با فراغ بال بيشتري به ورزش حرفه اي بپردازند و هر از گاهي هم پيشنهاد هاي اغوا كننده آذربايجاني‌ها و قطري ها وسوسه شان نكند.

وقتي مي بينيم ۲ تيم ژاپن وكره در بين ۴ تيم برتر فوتبال المپيك لندن هستند و براي حضور در فينال مي جنگند و تيم ما به دليل استفاده از بازيكن محروم از دور مقدماتي مسابقات اخراج مي شود به تفاوت مديران ورزش ما با آن ها پي مي بريم نه ورزشكاران. اين ورزشكاراني كه باختند قهرمانند . آن ها در شرايط نابرابر با حريفانشان جنگيدند نه از نظر امكانات ، نه از لحاظ آرامش رواني و نه از حيث رفاه اقتصادي آن ها و حريفانشان در يك سطح نبودند . كار همه شان به اندازه كيانوش رستمي و حميد سوريان با ارزش است ..