جنگ مدیران ورزش بر سر طلاهای المپیک

تماشا: همیشه باید از موفقیت بیش از اندازه ورزشکاران ایرانی ترسید. از تبعاتش، مصادره شدن این موفقیت ها به نام کسانی که یک شبه پیدایشان می شود. از سیل مصاحبه های مدیران و آدرس دادن های گمراه کننده، محمد علی آبادی یکی از همین مدیران است.

سال 2006 که ایران در بازی های آسیایی دوحه بیشتر از پیش درخشید، علی آبادی که بیشتر از چند ماه از ریاستش بر سازمان تربیت بدنی نمی گذشت، آن روزها او با مدیران وقت کمیته ملی المپیک اختلاف زیادی داشت. به همین خاطر به محض بازگشت از دوحه، قبل از اینکه مدیران کمیته ملی المپیک به خودشان بیایند، مصاحبه مطبوعاتی گذاشت و تقریبا همه چیز را به نام خودش نوشت. در همان نشست بود که وعده داد که در بازی های 2010، ایران بین 3 کشور اول آسیا قرار بگیرد. بگذریم که بعدها حرفش را اصلاح کرد و گفت بین 4 کشور. آن روز علی آبادی ترجیح داد خیلی حرفی از مدیران سابق سازمان تربیت بدنی نزند. هر چه بود باید به نام خودش نوشته می شد.

دو سال گذشت و ورزش ایران به ریاست علی آبادی به المپیک پکن رفت. نتیجه افتضاح بود. فقط یک طلا و یک برنز در حالی که چهار سال پیش ایران 2 طلا، 2 نقره و 2 برنز گرفته بود. علی آبادی ابتدا مدعی شد که نتیجه قابل دفاع بوده و شکستی در کار نیست. بعدها هم تلاش کرد توپ را به زمین کمیته ملی المپیک بیندازد.

ورزش ایران به دلایلی - که چندان به عملکرد مدیران ورزش ایران ربطی ندارد - در المپیک لندن بهتر از همه ادوار المپیک نتیجه گرفته است. در چنین شرایطی و در حالی که هنوز مسابقات به پایان نرسیده، جدال بر سر مصادره این موفقیت ها شروع شده است.


علی آبادی در گفت و گویی تلویزیونی به صراحت این موفقیت را به نام خودش زد. او گفت: «موفقیت در ورزش کار زمانبری است و اینطور نیست که در چند ماه و چند سال بشود ورزشکار قهرمان ساخت. برای این موفقیت از هفت سال پیش برنامه ریزی و تلاش شده» (نقل به مضمون).

دقت کنید به تاریخی که علی آبادی ادعا می کند استارت موفقیت ورزشکاران بوده. ۷ سال پیش دقیقا زمانی بوده که خود او وارد ورزش شده است. حتی نمی گوید شش هفت سال یا هفت هشت سال. مشخصا می گوید «هفت» سال تا خدای نکرده کسی فکر نکند قبل از ایشان هم در این ورزش مدیرانی بوده اند و احیانا کارهایی کرده اند!

بزرگترین دستاورد ایران در المپیک لندن، موفقیت کشتی گیران فرنگی و ۳ طلایی بوده که آنها گرفته اند و طعنه آمیز است که فدراسیون کشتی، از معدود فدراسیون هایی بوده که در ماه های قبل از المپیک، با کمیته ملی المپیک به ریاست آقای علی آبادی و دبیرکلی آقای افشارزاده سر ناسازگاری داشته است.

در حقیقت موفق ترین فدراسیون ایران در المپیک، بی ربط ترین فدراسیون به مدیریت آقای علی آبادی است. از این گذشته چه کسی است که نداند موفقیت کشتی فرنگی، نه موفقیت فدراسیون و سیستم مدیریتی حاکم بر ورزش، که موفقیت فردی محمد بنا بوده و بس؟

دستاورد دوم ایران در المپیک لندن، نقره با ارزش احسان حدادی در پرتاب دیسک بود. تفاوت ورزش ایران با گذشته که مدال هایش در کشتی و وزنه برداری و تکواندو خلاصه می شد، همین نقره بود. علی آبادی خیلی دوست دارد که لااقل مدال حدادی به نام و مدیریت او نوشته شود اما واقعیت این است که احسان حدادی، بی ربط ترین ورزشکار به مدیریت ایران است.

او کیلومترها از دوومیدانی ایران جلوتر است. ورزشکاری مستعد که یک سال پیش از ورود آقای علی آبادی به سازمان تربیت بدنی توانست قهرمان پرتاب دیسک جوانان جهان شود. سال بعد هم در حالی که آقای علی آبادی احتمالا هنوز اطلاعاتی از دوومیدانی نداشت، دیسک را بیش از ۶۵ متر پرتاب کرد و رکورد آسیا را زد. آیا منصفانه است موفقیت چنین ورزشکاری به نام مدیریت ورزش ایران نوشته شود؟ او چه سنخیتی با موقعیت جهانی دیگر ورزشکاران دوومیدانی ایران دارد؟

البته منتظر بمانید و ببینید این چند مدال ورزشکاران ایران در المپیک چه صاحبان دیگری پیدا کند.