اگر داور بازی را رها کند، چه می شود؟

خبرآنلاین: باز دشنام ، باز تهدید و باز اتفاقاتی تلخ در ورزشگاه آزادی؛ بازی زیبای استقلال و تراکتورسازی با شعارهای تماشاگران چطور به کام فوتبال مان تلخ شد.

شرایط هیچ فرقی نکرده. سکوها همان سکوهاست و شعارها همانی که بود. هنوز جمعیت همان الفاظی را به کار می برند که سال قبل در بازی داماش با پرسپولیس استفاده کردند. این بار جای تیم ها عوض شده بود و حساسیت مسابقه کمی بیشتر بود. استقلال و تراکتورسازی بازی داشتند و داور سعید مظفری زاده بود. آرش برهانی با صورت به صورت مصطفی اکرامی تراکتورسازی کوبید تا جای هیچ شکی نباشد که این حکم ، فقط مس تواند نشان دادن کارت قرمز باشد. فحش و ناسزا اما سهم تیم داوری بود برای یک حکم قانونی. الفاظی که داوران را در رختکن محبوس می کند. ولوله ای به پا می شود. دو تیم در زمین هستند و ۸۰ هزار نفر روی سکوها. جمعیتی که تقریبا از صبح یک روز تعطیل برای دیدن این بازی همان حوالی پرسه زدند . داور اگر به زمین برنگردد ، بلوایی به پا می شود. این ۸۰ هزار نفر را چه کسی باید کنترل کند؟ این ها همان جمعیتی هستند که فحش ها را دادند. این ها که یکصدا توهین ها را سر داده بودند. همان هایی که میان شان از همه قشری می شود دید. حتی کلی مهندس و تحصیل کرده اما در گروه همنوایی می کنند. همان ها که بیرون از استادیوم از وضعیت بد سکوها می نالند.

داور با خواهش و تمنا و بعد هم با کمی توصیه فنی سرش را می اندازد پایین و به زمین مسابقه بر می گردد چون می داند اینجا که سالن بسکتبال ماهشهر نیست که فقط ۱۰۰۰ نفر در آن باشند و مسئولان برگزاری بازی برای پرتاب نارنجک تصمیم به تعطیلی مسابقه اش بگیرند و بشود خیلی ساده اوضاع را کنترل کرد. اینجا پایتخت است و جمعیت روی سکوها ۸۰ هزار نفر هستند. ۸۰ هزار نفری که بازی برای شان شده سرگرمی . محلی برای تخلیه انرژی . آن صحنه هزار بار دیگر هم که اتفاق بیفتد خودشان هم اگر داور باشند برایش کارت قرمز نشان می دهند اما آنجا که می رسند ، فحاشی می کنند. رئیس کمیته انضباطی با قهر داور خودش را به تیم داوری می رساند. ریش گرو می گذارد و قول می دهد با این جو برخورد کند. برخورد می تواند محرومیت یک تیم از تماشاگرانش باشد. جمعیتی که همین طور در روزهای عادی برای یک بازی ۵ هزار نفرشان هم به استادیوم نمی آیند. حالا اگر محروم شوند که بازی های لیگ بدون بودن شان یخ تر هم می شود.

چه باید کرد؟ این سئوال بی جواب است. بی جواب برای کمیته انضباطی ، داوران و مسئولان تیم ها. جمعیتی که ورزشگاه برایش شده محیطی برای تخلیه روحی و روانی آیا می تواند به استادیوم بیاید آرام بگیرد؟ اگر نیاید هفته بعدش شرایط بهتری رقم می زند؟ جمعیتی که این قدر به یکی مثل بنگر یا کاظمیان توهین می کنند تا آنها زشت ترین رفتارها را از خود به نمایش بگذارند. آیا راهکاری هست؟

شاید باید برای شان سرگرمی جدیدی تراشید. شاید باید فحش های شان را جایی دیگر بدهند و برای لذت بردن به ورزشگاه بیایند. فوتبال دیگر ابزار تخلیه شان نباشد. بلکه شاید شرایط کمی بهتر شود. اتفاقی که باعث نشود همه کاسه و کوزه ها سر یکی مثل محسن ترکی بشکند و او را ۲ ماهی خانه نشین کند.

شاید همان طور که امیر قلعه نویی می گوید فوتبال مان نیاز به آسیب شناسی دارد. آسیب شناسی برای اینکه بدانیم چرا این جمعیت اینگونه واکنش نشان می دهند و چگونه می توان آرام شان کرد. تا دیگر با احکامی مثل بازی بدون تماشاگر ، روح فوتبال را در زمین نکشیم. شاید باید ، خود ما روی سکوها ، لحظه ای چشم روی هیجانات مان ببندیم و یادمان باشد ، او که آن وسط اسشتاده هم انسان است. زن و بچه و خانواده دارد ، یکی مثل ماست !

این بار استقلالی ها بودند ، بار قبل پرسپولیسی ها. هفته پیشترش سپاهانی ها ، قبل تر تراکتوری ها. ملوانی ها داماشی ها و حتی بندری ها و آبادانی ها؛ فرقی ندارد، هر بار این دشنام ها از جایی بیرون می ریزد . بارها محروم شان کردید اما حاصلی نداشته پس شاید یک بار باید تصمیم بگیریم برای راهکاری ریشه ای. برای یک فرهنگ سازی درست.