این همه شاکی ریز و درشت پرسپولیس!

تماشا: روزهای آخر سال 84 بود که پرسپولیس بحران زده، آری هان را روی نیمکت تیمش نشاند. آری هان اولین مربی خارجی بزرگی بود که در لیگ برتر پرسپولیس را هدایت می کرد. قبل از او علی پروین و چند مربی نسبتا بی نام و نشان خارجی سرمربی پرسپولیس بودند.

با ورود مربیان حرفه ای به پرسپولیس، مشکلات حقوقی سرخپوشان هم آغاز شد. مربیان پرسپولیس با این تیم قراردادهایی می بندند که بعد از جدایی شان همیشه در دادگاه های احتمالی پیروز باشند. در حال حاضر پرسپولیسی ها همزمان درگیر پرونده ژوزه، دایی، وینگادا و قطبی هستند و تکلیف طلبشان از دنیزلی هم معلوم نیست.

از بین 9 مربی آخر پرسپولیس، فقط 3 نفر بدون مشکلات حقوقی و مالی از پرسپولیس جدا شده اند. پیروانی و استیلی جدایی بی سروصدایی از پرسپولیس داشتند و زلاتکو کرانچار بعد از جدایی اش سعی کرد رابطه خوبش با سرخ های پایتخت را حفظ کند.

شاکیان قدیمی

بعد از اینکه عباس انصاری فرد مدیرعامل پرسپولیس شد، نلو وینگادا را به جای پیروانی به عنوان سرمربی پرسپولیس انتخاب کرد. وینگادا در پرسپولیس کارنامه ضعیفی داشت اما با توجه به پرداخت نشدن مطالباتش از سرخپوشان شکایت کردو پرونده اش بعد از عوض شدن چند مدیرعامل در پرسپولیس هنوز در جریان است. بعد از او علی دایی هم شرایط مشابهی در پرسپولیس پیدا کرد. اخیرا ماجرای بدهی مالیاتی قطبی هم به مشکلات حقوقی پرسپولیس اضافه شده و مانوئل ژوزه هم از این تیم شکایت کرده است.

بدهی پرسپولیس به قطبی مربوط به دوران کاشانی، بدهی وینگادا مربوط به دوران انصاری فرد و بدهی دایی مربوط به دوره دوم کاشانی است. با وجود این، بدهی این افراد در دوران خودشان پرداخت نشده و به همراه پرونده ژوزه لیستی طولانی از طلبکارهای پرسپولیس ساخته است.

پرسپولیسی ها نگرانند پرونده ژوزه هم به همین شکل به مدیران بعدی منتقل شود. از بین مربیان پرسپولیس در سال های اخیر آری هان، قطبی و دنیزلی بر خلاف تعهداتشان ایران را ترک کردند اما پرسپولیس شکایتی از آنها نکرد.

شکری: اینها میراث بی ثباتی مدیریتی است

مصطفی شکری، معاون حقوقی پرسپولیس این روزها درگیر پرونده ژوزه، وینگادا، قطبی و دایی است. شکری به تماشا می گوید شرایط به وجود آمده حاصل بی ثباتی مدیریتی پرسپولیس است که سال هاست در این تیم جا افتاده: «وقتی مدیر یک باشگاه پیاپی تغییر می کند، مشکلات او به مدیر بعدی انتقال پیدا می کند. متاسفانه هدف در باشگاه های ایرانی فقط گرفتن بازیکنان و کادر فنی مورد نیاز، بدون نگاه به توانایی تامین بودجه است. مدیران به خاطر دولتی بودن باشگاه نمی دانند چقدر بودجه دارند. اول قرارداد می بندند، بعد به فکر تامین مبلغ قرارداد می افتند.»

شکری اعتقاد دارد قراردادهای نسبتا یکطرفه مربیان مختلف با پرسپولیس هم به خاطر همین شرایط به وجود می آید: «نوع قراردادی که با مربیان خارجی بسته می شود اهمیت زیادی دارد، اما وقتی یک مدیر می داند عمر کوتاهی دارد، به آوردن مربی مورد نظرش فکر می کند نه شرایطی که بعد از رفتن این مربی به وجود می آید.»