طنز؛ مدیریت جهانی از خوابگاه‌های دانشجویی

شهاب پاک‌نگر در ستون طنز روزنامه قانون نوشت:

به مناسبت ۲۹ مهر، روز ملی صادرات، می‌خواهیم به شما یک بسته شیک و مجلسی برای صادارت معرفی کنیم تا با خیال راحت وارد این بخش از کسب و کار شوید:

الف) وقتی اخبار کشورهای دیگر را بررسی می‌کنید می‌بینید فساد مالی تمام کشورهای غربی را در برگرفته. اما یک ایراد اساسی در این بین وجود دارد، تخلفات مالی آن‌ها خیلی زیاد باشد، نهایت چند میلیون دلار است. ولی در کشور خودمان، کمترین ابهام مالی، ۱۲ تا صفر دارد و اگر وارد حوزه پاک‌دستی بشویم که دیگر خیلی صفر داریم. پس یکی از مواردی که ما می‌توانیم در زمینه صادرات آن، به صورت جدی فکر کنیم «صاداراتِ صفر» است.

ب) همه ما می‌دانیم که تا چند سال آینده، منابع غذایی در دنیا به پایان می‌رسد و انسان‌ها برای بقای حیات باید به چیزهای دیگری غیر از گوشت و مرغ فکر کنند. در این بین یک‌سری چینی ژاپنی آمدند و شروع کردن به خوردن کرم و سوسک و عقرب، که به نوبه خودش می‌تواند قابل توجه باشد اما از نظر ما کافی‌ نیست و بشریت باید خودش را برای سازگاری با تمام شرایط آماده کند.

کافی‌است یک سَری به خوابگاه‌های دانشجویی بزنید تا متوجه شوید که ما به‌صورت کاملا بومی، موفق به تولید جهاز هاضمه تراریخته در بدن دانشجویان شده‌ایم و بدن این عزیزان تا چند سال آینده می‌تواند هر چیزی را به‌عنوان خوراک قبول کند. پس اگر به فکر صادارت هستید، از صدور «تکنولوژی سازگاری بدن برای خوردن هر مزخرفی به اسم غذا» غافل نشوید.

ج) در کشورهای مختلف دنیا، هرساله انتخابات‌ مختلفی برگزار می‌شود. یکی از راه‌های گرم کردن تنور انتخابات و بالطبع رای آوردن، این است که کاندیداهای محترم وعده‌های خود را در قالب برنامه به خورد مردم می‌دهند. همان‌طور که می‌دانید، در کشور ما هم همین فرآیند وجود دارد ولی با کیفیت خیلی بهتر. وعده‌های ما آن‌قدر شیرینند که حتی شنیدنش هم قشنگ است. از طرف دیگر در انبوه این همه وعده، شما دوتا وعده تکراری پیدا نمی‌کنید. نکته آخر اینکه این وعده‌ها به معنای واقعی مثل شعرهای حافظ «بیت‌الغزل معرفت» است. همان‎طور که شما یک فال حافظ می‌گیرید، هر اتفاقی که بعدا میفتد در فال‌تان آمده، هر اتفاقی هم بعدها بیفتد مصداق عمل به وعده محسوب می‌شود. با این اوصاف صادر کردن «وعده‌های انتخاباتی» یکی از گزینه‌های اکازیون برای تسخیر بازارهای جهانی است.

د) همه‌ جای دنیا، دولت‌های مختلف وزارتخانه دارند و این وزارتخانه‌ها هم علی‌القاعده با یک ‌سری وزیر اداره می‌شوند. ما هم از این موضوع مستثنی نیستیم، اما یک نکته‌ای که در کشور ما وجود دارد این است که ما برای وزارتخانه‌ها سه لایه وزیر داریم. یعنی یک تعدادِ کمی وزیر داریم که به‌صورت چرخشی بین وزارتخانه‌ها می‌چرخند تا سن‌شان خیلی زیاد شود. یک تعداد سرپرست وزارت که خاص هر وزارتخانه هستند و چرخشی در کارشان نیست و تعداد قابل توجهی گزینه وزارت که قرار نیست انتخاب بشوند. در لایه سوم، چون تعداد افراد موجود در این لایه، روز به روز بیشتر می‌شود و تقریبا تمام جمعیت کشور را در بر می‌گیرد، ما با صادرات «گزینه وزارت» نه فقط می‌توانیم به اقتصادمان کمک کنیم بلکه گام به گام می‌توانیم مدیریت جهان را در دست بگیریم.